Αθώος Κασιδιάρης (και μερικοί ένοχοι)

του Κοσμά Αντ. Θέμελη

Φωνή μεγάλη και ταραχή εξεδηλώθη περί την αθώωση του Κασιδιάρη για την "τηλεοπτική" επίθεση με γροθιές κατά της Λ. Κανέλλη που απόλαυσε το πανελλήνιο με ανάμεικτα συναισθήματα.

Δεν αντιστοιχεί η «παύση της ποινικής δίωξης» (και όχι αθώωση) Κασιδιάρη στο "κοινό περί δικαίου αίσθημα", για το οποίο η συμπεριφορά Κασιδιάρη είναι αναμφίβολα αξιόποινη και πρέπει να τιμωρηθεί με ποινή - τίποτε λιγότερο! ...Αν άκουσα μάλιστα καλά και ο Βενιζέλος, αυτό το αγλάϊσμα της διεθνούς πολιτικής σκηνής και των Νομικών Επιστημών, εξεδήλωσε την δυσαρέσκειά του για την δικαστική κρίση, (ως μη έδει). Κρίμα. Άλλη μια φορά επεκράτησε μέσα του ο φτηνός πολιτικάντης εις βάρος του Καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου.

Ολίγα νομικά για μη νομικούς: Η Λ. Κανέλλη έφαγε μια γροθιά σε πανελλήνια τηλεοπτική μετάδοση και ταράχτηκε πολύ, δικαίως. Τι είναι αυτό; Είναι "απλή σωματική βλάβη", κατά την γνώμη μου δε επιπλέον και "έργω εξύβριση". Έργω εξύβριση ήταν και το νερό στην Δούρου, που και αυτή θα μπορούσε να υποβάλει έγκληση. Πρόκειται για έγκλημα κατ' έγκληση διωκόμενο, για να ασκηθεί δηλαδή ποινική δίωξη και να τιμωρηθεί τελικά ο δράστης, θα έπρεπε να έχει υποβάλει έγκληση (μήνυση) η παθούσα, πράγμα που δεν ήθελε να κάνει και εμάς δεν νομίζω ότι μας πέφτει λόγος. Συνεπώς το πράγμα θα έπρεπε ΝΟΜΙΚΑ να τελειώσει εκεί. Ο αρμόδιος Εισαγγελέας όμως, για να επέλθει κάποια ησυχία στο ταραγμένο πλήθος, φαίνεται ότι ένοιωσε υποχρεωμένος να "κάνει κάτι" για να δείξει ότι η Δικαιοσύνη είναι τυφλή, όρθια και ξύπνια και νοιάζεται για την "διαφύλαξη του Νόμου". Έτσι άσκησε ποινική δίωξη για ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ σωματική βλάβη, δηλαδή για σωματική βλάβη που θα μπορούσε να προκαλέσει κίνδυνο για την ζωή ή βαριά σωματική βλάβη στο θύμα, πράγμα που ασφαλώς δεν συνέβη στην περίπτωσή μας. Γιατί το έκανε αυτό; Μα διότι με αυτό το αδίκημα θα μπορούσε να κινηθεί "αυτεπαγγέλτως" η Δικαιοσύνη, χωρίς να χρειάζεται έγκληση της ΛΚ. Έτσι λοιπόν το Δικαστήριο που δίκασε δεν μπορούσε παρά να διαπιστώσει τα παραπάνω να χαρακτηρίσει ορθώς την πράξη (αντί για «επικίνδυνη». «απλή» σωματική βλάβη) και να καταλήξει στο ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΟ αποτέλεσμα, δηλαδή στην παύση της ποινικής δίωξης κατά Κασιδιάρη. Αφού έλειπε μια βασική προϋπόθεση για να καταδικασθεί ο Κασιδιάρης, δηλαδή η έγκληση του θύματος, που θα έπρεπε μάλιστα να έχει υποβληθεί μέσα σε προθεσμία τριών μηνών από την πράξη.

Και μετά σημειώθηκε βέβαια νέα αναταραχή στον λαό (βλέπε: πολιτικούς, τηλεθεατές, χρήστες φέϊσμπουκ). Ακούστηκαν βαριές κουβέντες για την Δικαιοσύνη, ένθεν κακείθεν του πολιτικού φάσματος, ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΕΝΑΝ ΛΟΓΟ. Στήθηκε δηλαδή το σύνηθες θεατρικό σκηνικό που απολαμβάνουν όλοι (σχεδόν). Αντί ίσως να ασχοληθούμε με άλλα ερωτήματα, όπως "μα γιατί ασκήθηκε ποινική δίωξη;", ή αν πράγματι η ΧΑ διακρίνεται για τον βίαιο χαρακτήρα του δήθεν πολιτικού της λόγου. ασχοληθήκαμε με την εντελώς αναμενόμενη απαλλακτική απόφαση. Γιατί άραγε;

ΔΙΟΤΙ περί το Ποινικό Δίκαιο, την ποινική Δικαιοσύνη, την ποινική νομοθέτηση, την ποινική τιμωρία, εξελίσσεται ένα "παιχνίδι", που δεν μπορεί να εξηγηθεί καθαρά και μόνο με νομικούς όρους, παίζεται ένα "μετα-ποινικό" παιχνίδι. Που είναι πολύ σοβαρό "παιχνίδι", αλλά μπορεί να έχει και αστείες πινελιές, όταν υπερισχύει ένας άνευ ουσιαστικού περιεχομένου συμβολισμός, όπου όλοι είναι "ταραγμένοι" και πρέπει να "ησυχάσουν".... ή κάποιοι πρέπει να πουλήσουν πολιτικό μήνυμα και να αποκομίσουν πολιτικά κέρδη... χωρίς ΚΑΝΕΝΑΝ απολύτως αποχρώντα λόγο, χωρίς να έχει δοθεί πραγματική αφορμή.

Συνειρμικά θυμήθηκα έναν ποινικολόγο, τον Günther Jakobs, που θαύμαζα στα νιάτα μου. Αυτός λοιπόν για την δικαιολόγηση της ποινής, αλλά και του όλου Ποινικού Δικαίου, υπεστήριζε μια θεωρία που εντάσσεται στην λεγόμενη θετική γενική πρόληψη: Ότι η ποινή επιβάλλεται για να πείθονται οι πολίτες ότι εξακολουθεί να ισχύει ο πρωτογενής κανόνας που παραβιάσθηκε.

Φαίνεται λοιπόν ότι στην περίπτωσή μας υπήρξε καθαρή περίπτωση παραβίασης του πρωτογενούς κανόνα (υποχρέωση σεβασμού της σωματικής ακεραιότητας και της προσωπικής αξιοπρέπειας). Και το κυριώτερο βεβαίως: Το είδαν ΟΛΟΙ. Κι η τελική παύση της ποινικής δίωξης έγινε αντιληπτή σαν αθώωση. Οπότε δημιουργήθηκε η εντύπωση ή η αμφιβολία αν οι πρωτογενείς κανόνες που παραβιάσθηκαν, πράγματι ισχύουν.

            Έτσι λοιπόν ο «απλός» μη νομικός πολίτης δικαιολογείται να ταράσσεται και να αμφιβάλλει. Αυτό που ΔΕΝ δικαιολογείται είναι νομικοί, πρώην Υπουργοί και κόμματα να τρέφουν αυτήν την αμφιβολία για να δρέψουν πολιτικούς καρπούς Εκτός αν ο Βενιζέλος δεν είναι νομικός και οι νομικοί του ΚΚΕ δεν εσπούδασαν το δίκαιο της αστικής τάξης… Αλλά και πάλι θα μου πείτε ότι όλα επιτρέπονται στον τόπο που φυτρώνει το φλισκούνι κι η άγρια μέντα. Εκεί όπου ο ταπεινός σκοπός αγιάζει τα ταπεινά μέσα.