Κάθε μέρα που περνάει είναι για την Ελλάδα κερδισμένη

του Άρη Δαβαράκη

Κάθε μέρα που περνάει είναι μια κερδισμένη μέρα. Όχι, δεν είναι φιλοσοφική η προσέγγισή μου, είναι καθαρά πολιτική. Το αποτέλεσμα της 25ης Ιανουαρίου που άνοιξε την πόρτα του Μαξίμου στον αριστερό πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, ήταν ένα πολύ μεγάλο σοκ τόσο για τους «εταίρους» μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όσο και για την ίδια την ελληνική κοινωνία. Ακόμα και εμείς που υποστηρίξαμε τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ, χρειαστήκαμε τον χρόνο μας για να συνειδητοποιήσουμε πόσο μεγάλη και σημαντική είναι αυτή η αλλαγή που επιφέραμε, όχι μόνο στην πολιτική ζωή της Ελλάδας, αλλά της Ευρώπης ολόκληρης. Τις πρώτες ώρες, μέρες, εβδομάδες, παρακολουθούσαμε αποσβολωμένοι τον νέο μας πρωθυπουργό και τον υπουργό των οικονομικών να αγωνίζονται μέσα σε μια «διαπραγμάτευση» η οποία μας άνοιξε τα μάτια και μπορέσαμε να δούμε τα δικά μας λάθη και ελαττώματα πλάϊ στα προτερήματά μας – και, αντίστροφα, τα λάθη και τα ελαττώματα των εταίρων μας πλάϊ  στα προτερήματά τους. Ένα καινούργιο τοπίο ανοίχτηκε μπροστά μας και καταλάβαμε σιγά-σιγά πως αποτελούμε (ευτυχώς) μέρος μιας πολύ μεγάλης προσπάθειας που λέγεται «Ευρωπαϊκή Ένωση» και ότι η συμβολή μας, οι συμπεριφορές μας, το «παράδειγμα» μας μετράει πολύ για την τελική έκβαση αυτής της μεγάλης προσπάθειας. Η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων, άσχετα με το τι ψήφισε, κατάλαβε χάρη στην υπερπροσπάθεια του Τσίπρα, του Βαρουφάκη, του Δραγασάκη και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ, πως τίποτα δεν είναι δεδομένο, πως όλα παίζονται ανά πάσα στιγμή και πως σε πολύ μεγάλο βαθμό εξαρτάται από μας το ουσιαστικό ποσοστό συμμετοχής μας στην τελική έκβαση μιας γεωπολιτικής ενοποίησης που επιχειρείται για πρώτη φορά στην ιστορία.

Κάθε μέρα που περνάει λοιπόν συνειδητοποιούμε όλοι (νομίζω) ότι αυτή η τεράστια προσπάθεια για την δημιουργία μιας μεγάλης ομοσπονδιακής κρατικής οντότητας με κοινό νόμισμα, κοινή εξωτερική πολιτική, κοινή κεντρική εξουσία και, εν τέλει, κοινούς νόμους, κανόνες, πολιτικές και προτεραιότητες, με κοινό ζωντανό πολιτισμό, είναι πια μονόδρομος. Ο αγώνας του Αλέξη Τσίπρα αλλά και του Γιάνη Βαρουφάκη να κάνουν γνωστή στην Ευρωπαϊκή Ένωση την πραγματική Ελλάδα (που όπως όλα τα κράτη-έθνη έχει ισχυρά προτερήματα και ελαττώματα), μας ανάγκασε να κοιταχτούμε λίγο στον καθρέφτη. Και όταν κοιτάζεται κανείς στον καθρέφτη, αν είναι υγιής και ειλικρινής με τον εαυτό του, βλέπει (ή μάλλον διακρίνει) πόσες και ποιες αλλαγές πρέπει να δρομολογήσει ώστε αυτό που κοιτάζει να το σέβεται και να το αγαπά. Η αυτογνωσία και ο αυτοσεβασμός, όπως μάθαμε πολύ πρόσφατα, δεν είναι μόνον προσωπική υπόθεση του καθενός μας. Είναι και κοινός στόχος. Εθνικός στόχος. Γιατί όπως δεν μπορεί κανείς να έχει φίλους αληθινούς με τους οποίους να προχωράει στη ζωή «αλλήλων τα βάρη βαστάζοντας» αν δεν γνωρίζει κάπως τον εαυτό του και δεν τον σέβεται, έτσι δεν μπορεί να αποτελεί μέρος μιας γιγάντιας προσπάθειας σαν την ενοποίηση μιας ολόκληρης ηπείρου (της «γηραιάς» μάλιστα και της πιο πολυσύνθετης πολιτισμικά)  αν δεν έχει εθνικό αυτοσεβασμό και αυτογνωσία.

Λένε κάποιοι ότι δεν χρειαζόμαστε την Ευρώπη. Αν όμως κοιτάξουνε λίγο τον χάρτη θα δούνε πως η θέση μας θα ήτανε πολύ δύσκολη αν τα σύνορά μας δεν ταυτίζονταν με τα Ευρωπαϊκά σύνορα. Και αντίστροφα. Μια ΕΕ χωρίς την Ελλάδα, θα ήταν μια προοπτική κουτσουρεμένη και ανάπηρη. Είχε δίκιο ο Κωνσταντίνος Καραμανλής όταν είπε ότι ανήκουμε στην Δύση. Την Ανατολή πολύ την αγαπάμε και έχουμε μαζί της κάποιες κοινές αναμνήσεις, αλλά δεν έχουμε από εκείνη τη μεριά ούτε κοινές προοπτικές, ούτε κοινές βάσεις, ούτε κοινά συμφέροντα.

Μέχρι τώρα, δυστυχώς, η Ευρώπη είχε για μας μία εικόνα εντελώς λανθασμένη. Το ίδιο και εμείς. Είχαμε μια στρεβλή εικόνα της Ευρώπης.

Η αριστερή Ελλάδα όμως θεώρησε σωστό να παίξει με ανοιχτά χαρτιά, αναλαμβάνοντας όλα τα ρίσκα. Και, ευτυχώς, παρά τις μεγάλες δυσκολίες, ήδη έχει συντελεστεί μια μεγάλη «διόρθωση» στην σχέση μας με τις – καθόλου αριστερές – Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.

Ο Τσίπρας παίζει σωστά και με ψυχραιμία εργαζόμενος για ένα καλύτερο αύριο και ενδεχομένως και για μια καλύτερη Ευρώπη. Και ο Βαρουφάκης, όσο και αν ενόχλησε πολλούς και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, μας βοήθησε πολύ.

Σημασία έχει τώρα να είμαστε σοβαροί και ενωμένοι έχοντας συνεχώς στο νου μας πως η προσπάθεια που γίνεται και από τις δυό πλευρές να τεθεί σε άλλη βάση η σχέση Ελλάδας-Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι ιστορικής σημασίας.

Τα παλιό πολιτικό προσωπικό και οι εκφραστές του στα ΜΜΕ δεν μετράνε πιά. Ας λένε ότι θέλουνε, ας προσπαθήσουνε όσο θέλουν να τορπιλίσουν την προσπάθεια – δεν έχουν πια καμία δύναμη.

Η αποδοχή που έχει κερδίσει ο Αλέξης Τσίπρας και η «ομάδα» του είναι πολύ μεγάλη. Ευρύτερη κάθε αρνητικής προσπάθειας.

Υπομονή χρειαζόμαστε όλοι – για να δούμε μιαν Ελλάδα όπως την ονειρευόμαστε: Απολύτως Ελληνική και 100% Ευρωπαϊκή συγχρόνως.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η μπετζιος γιώργος έγραψε: (πριν 2 έτη)

    Πολύ καλή ανάλυση και με βρίσκει σύμφωνο ότι πρέπει μείνουμε σταθεροί στον ευρωπαικό προσανατολισμό μας. Αυτό δεν αποκλείει όμως και καλές με άριστες σχέσεις και με άλλες χώρες. Κατά συνέπεια η θέση:

    "...Την Ανατολή πολύ την αγαπάμε και έχουμε μαζί της κάποιες κοινές αναμνήσεις, αλλά δεν έχουμε από εκείνη τη μεριά ούτε κοινές προοπτικές, ούτε κοινές βάσεις, ούτε κοινά συμφέροντα. "

    δεν με βρίσκει σύμφωνο

loading..