Δημιουργική ασάφεια, λογιστικός έλεγχος και πραγματικό χρέος

του Ξενοφώντα Ίσσαρη

Πέντε ολόκληρα χρόνια μας λένε οι κυβερνήσεις μας για το χρέος σαν μόνη εξήγηση ότι πρέπει  :

  • Οι μισθοί και οι συντάξεις να γίνουν ξαφνικά της πείνας
  • Τα σχολεία να έχουν πολύ μειωμένο προσωπικό
  • Τα νοσοκομεία να υπολειτουργούν τόσο πολύ που να κοντεύουν να γίνουν κρεματόρια
  • Οι φόροι να μην τελειώνουν πουθενά 
  • Οποίοι δεν έχουν να τους πληρώσουν να πετιούνται στο δρόμο
  • Χιλιάδες να πεθαίνουν από αιτίες σχετιζόμενες με την κρίση
  • Μερικές ακόμη χιλιάδες να αυτοκτονούν απο οικονομική απόγνωση …

 Αυτό σημαίνει η «αποικία χρέους» που λέει ο κ. Βαρουφάκης. Την ίδια στιγμή όλα αυτά τα χρόνια διαβάζουμε σε άρθρα σαν  αυτό, αυτό και αυτό όπως και πολλά άλλα που μπορεί ο καθένας αμέσως να βρει στα σοσιαλ μίντια ότι το χρέος είναι στημένο, κομπίνα, απάτη. Μαζί με αυτά  διαβάζουμε για την Αργεντινή,  μια από τις πλουσιότερες χώρες στη γη, που δεν είχε κανένα λόγο να χρωστά οπουδήποτε, πως βούλιαξε σε ένα παρόμοιο μυστηριώδες χρέος. Από το οποίο γλίτωσε τελικά μόνο με λαϊκή εξέγερση που ανάγκασε τους απατεώνες να το σκάσουν με το ελικόπτερο. Τέλος διαβάσαμε για τον Ραφαελ Κορέα που έκανε λογιστικό έλεγχο και επανέφερε έτσι όχι μόνο την τάξη στην χώρα του αλλά και διαρκή έκτοτε ανάπτυξη !
 
Το σημαντικό είναι ότι σε όλες αυτές τις κομπίνες βρίσκουμε από πίσω τους ίδιους συμμετέχοντες. Μεγάλες τράπεζες, το ΔΝΤ, μεγιστάνες του πλούτου. Και το παιχνίδι να παίζεται με τον ίδιο τρόπο. Αν λοιπόν χρωστάμε να πληρώσουμε, όμως πόσο πιθανό είναι πραγματικά να χρωστάμε;  Και να μην είναι για άλλη μια φορά η ίδια χρηματοοικονομική απάτη που παίζεται σε όλο το κόσμο εδώ και 20-25 χρόνια και όπου πιάσει;

Διαβάζουμε λοιπόν στο διαδίκτυο ότι το 92% των χρημάτων που έχουμε δανειστεί πήγαν σε τράπεζες και χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς όταν  μόλις το 8%  κάλυψε ανάγκες των πολιτών. Δηλαδή οι τράπεζες δανείστηκαν τα χρήματα που οι πολίτες πεθαίνουν να πληρώσουν. Αν αυτό δεν πείθει από μόνο του για την ανυπαρξία χρέους των πολιτών και της πραγματικής οικονομίας το κάνει η κοινή λογική. 

Για να δανείζεται ένα κράτος για να ζήσει τους πολίτες του πρέπει να έχει ανάγκες δανεισμού. Η Ελλάδα πριν τα μνημόνια είχε ποσοστό ιδιοκατοίκησης 84,6% , το 2ο μεγαλύτερο στον κόσμο. Μόλις 0,4% μικρότερο από την πρώτη Ισπανία στην οποία επίσης, μετά την μυστηριώδη κρίση χρέους πετάνε τώρα τον κόσμο από τα σπίτια τους στο δρόμο. Έχουμε την απίστευτη  91,5% αυτάρκεια τροφίμων όταν η Ισπανία εφοδιάζει όλη την Ευρώπη με λαχανικά. Αμφότερες Ελλάδα και Ισπανία διπλασιάζουν τον πληθυσμό τους κάθε χρόνο από τουρισμό. Τέλος πως μπορεί μια χώρα με 140 δις ΑΕΠ να δανείζεται μέσα σε 5 χρόνια 280 δις και οι κάτοικοι της αντί να έχουν όλοι κι από μια Πόρσε Καγιέν, αντίθετα στην πλειοψηφία τους να έχουν σοβαρότατα οικονομικά προβλήματα και το 50% να είναι κάτω από το όριο της φτώχειας; Φωνάζει ότι είναι απάτη

Μάλιστα απάτη σε κοινή θέα αφού όχι μόνο δεν την κρύβουν την διατυμπανίζουν κιόλας. Πόσο πολύ καταφέρνουν να μας κλέβουν όλους.  Βλέποντας το δημοσιευμένο απο την Καθημερινή report  του ICAP  διαπιστώνουμε ότι:

  • Ενώ 494 "κανονικές" επιχειρήσεις,  που παράγουν δηλαδή κάτι εκτός από οικονομική φούσκα, έχουν συνολικά κέρδη 2,8 δις, μόλις 6 τράπεζες συγκεντρώνουν κέρδη προ φόρων 4,81 δις !  
  • Αυτοί που κέρδισαν 2,8 δις παρήγαγαν προϊών 75 δις όταν οι 6 τράπεζες  για τα 4,8 δις κέρδη τους παρήγαγαν (αλήθεια τι παράγει μια τράπεζα εκτός από φούσκα;) μόλις 7,5 δις.  
  • Κερδοφορία επί κύκλου εργασιών οι 494 μεγαλύτερες επιχειρήσεις  της Ελλάδας λιγότερο από 2% όταν οι τράπεζες κατέγραψαν  το φοβερό και απίστευτο 65% ! 


Οι τράπεζες που χρειάζονται "διάσωση"! Πως να επιζήσει μια οικονομία παράγοντας μόνο φούσκα; .Που στην καθομιλουμένη το λένε και κομπίνα, απάτη.

***

Αν δούμε την ΕΕ σαν ένα μεγάλο κράτος, όπως η Αργεντινή, το κάθε κράτος-μέλος της είναι σαν ένας νομός-πολιτεία μιας μεγάλης χώρας. Όπως οι εκπρόσωποι των νομών λοιπόν στην Αργεντινή έφτιαξαν μια εντελώς διεφθαρμένη κυβέρνηση τότε, απομυζώντας και αδιαφορώντας για όλους τους ψηφοφόρους τους ανά τόπους, έτσι και οι εκπρόσωποι των κρατών μελών της ΕΕ μπορεί να έχουν φτιάξει μια εξίσου διεφθαρμένη διοίκηση που να κάνει ακριβώς το ίδιο. Αδιαφορώντας ετούτοι ολότελα για τους ψηφοφόρους στις χώρες τους και βέβαια για την ενωμένη Ευρώπη επίσης.  

Διαβάζοντας στο Ίντερνετ όλα αυτά τα πέντε χρόνια κάθε Ευρωπαίος πολίτης μπορεί εύκολα να δει ότι κάτι τέτοιο δεν είναι διόλου απίθανο να συμβαίνει. Κι αυτή είναι μια μεγάλη απογοήτευση του μέσου Ευρωπαίου πολίτη.  

Προφανώς στις χώρες που παίχτηκε η απάτη ή παίζεται ακόμη , είναι απαραίτητο οι κυβερνήσεις, με την προπαγάνδα, τα ΜΑΤ, τους εκβιασμούς ή την τρομοκρατία πιστωτικών γεγονότων,  να πείθουν τους πολίτες ότι χρωστούν δίχως να χρωστούν. Με την διαθέσιμη πληροφορία όμως πως είναι αυτό πλέον δυνατό να το πιστεύει οποιοσδήποτε Ευρωπαίος πολίτης; Και να μην καταλήξει ότι η ίδια η ιδέα της ένωσης ήταν εξ αρχής μια καλοστημένη κομπίνα;

Μέχρι στιγμής τα προσχήματα κρατιούνται μόνο χάρη στην δημιουργική ασάφεια του κ. Βαρουφάκη που λέει μεν στους εταίρους ότι «η Ελλάδα δεν θα γίνει αποικία χρέους» συμπληρώνει δε ότι η Ελλάδα θα αποπληρώσει στο ακέραιο όλες τις υποχρεώσεις της. Πόσο μπορεί αυτό να συνεχιστεί ασαφές; Η κυρία Κωνσταντοπούλου έχει ήδη ανακοινώσει επιτροπή λογιστικού ελέγχου του χρέους. Οπότε αμφότερες οι δηλώσεις του κύριου Βαρουφάκη μπορεί σύντομα να φανεί οτι είναι ήδη απόλυτα σαφείς. Οτι δηλαδή οι Έλληνες θα πληρώσουν στο ακέραιο το πραγματικό τους χρέος που δεν αποκλείεται μετά το λογιστικό έλεγχο να είναι το 10% του συνολικού. Ποσοστό που ουδέποτε έκανε καμία χώρα αποικία χρέους, πόσο μάλλον μια τόσο πλούσια χώρα σαν την Ελλάδα.

Ο χρόνος πιέζει και στην πραγματικότητα είναι η Ελληνική κυβέρνηση που δίνει χρόνο στην ΕΕ. Να λύσει "εσωτερικά" το ζήτημα περιορίζοντας το χρέος του ελληνικού λαού στο πραγματικό, σώζοντας τα προσχήματα και δείχνοντας έτσι ότι έχει θεσμούς. Μήπως τελικά αποφύγει να γίνει και στην ΕΕ μετά τις ΗΠΑ η απάτη θεσμός.