ΣΥΡΙΖΑ ενηλικιώσου!

του Άλκη Μηλιόπουλου

Υπάρχουν συνάνθρωποί μας που ενηλικιώνονται στα 18, άντε στα 19 και άλλοι που δεν ενηλικιώνονται ποτέ. Η ενηλικίωση δεν έχει να κάνει με τις τρίχες στην μασχάλη, ή το μουστάκι ή το πόσο καλά κάνει κανείς ( μηχανικά) σεξ.  Έχει να κάνει με το μυαλό και την σκέψη. Ο ενηλικιωμένος πια  άνθρωπος, άντρας ή γυναίκα, αρχίζει να έχει την αίσθηση μιας σφαιρικής εικόνας του κόσμου όπου περπατά και αναπνέει. Αναγνωρίζει τις δυνατότητές του. Τους φόβους που τον απειλούν. Τις έννοιες της ευτυχίας, της χαράς, του έρωτα, της γέννησης, του θανάτου. Αντιλαμβάνεται τις προοπτικές της σύντομης ζωής του. Τις επιπτώσεις που έχουν οι πράξεις του στους άλλους καθώς ελέγχεται πια από την συνείδηση του. Αρχίζει να βάζει στόχους. Κατακτά, με λίγα λόγια, την επίγνωση των δυνατοτήτων του και κάποιο βαθμό αυτογνωσίας.

Ο όρος ενηλικίωση – για μένα τουλάχιστον- δεν ισχύει μονάχα για τα ζωντανά πλάσματα της φύσης αλλά και για τις κατασκευές του ανθρώπινου μυαλού. Δηλαδή για κάθε είδους επιχειρήσεις, πολιτικά κόμματα, εγκληματικές οργανώσεις, φιλανθρωπικούς οργανισμούς κ. λ π.  Αλλιώς ήταν π.χ. το Facebook όταν πρώτο - ιδρύθηκε και αλλιώς τώρα που… ενηλικιώθηκε!

Ένας ζωγράφος στο ξεκίνημά του είναι σαν το παιδί που μπουσουλάει ανάμεσα στα γόνατα των γονιών του. Όσο εκτίθεται στο κοινό (εκθέτοντας πίνακες ζωγραφικής) τόσο σηκώνεται στα δύο του πόδια μέχρι να ανακαλύψει βαθιά τον Εαυτό του, να ξεπεράσει τον κάβο της ενηλικίωσης και να γίνει ολοκληρωμένος άνθρωπος.

Το ίδιο ισχύει και για τα πολιτικά κόμματα που αρχίζουν τη διαδρομή τους από μικρά παιδιά και σιγά – σιγά ενηλικιώνονται. Έτσι και με τον ΣΥΡΙΖΑ.  Άρχισε από το μικρό παιδί του 3% για να φτάσει στο 36% και να σκαρφαλώσει από την αντιπολίτευση στην ίδια την κυβέρνηση της χώρας. Η φάση που διανύει τώρα είναι η φάση που πρέπει πια να ξεπεράσει οριστικά τον κάβο της ενηλικίωσης. Έφτασε ο καιρός να σηκωθεί στα δύο του πόδια. Από την παιδική χαρά έχει βγει στην κεντρική λεωφόρο, σε κοινή θέα και οι συμπεριφορές του κρίνονται. Καιρός είναι να πάψει πια να «αντιπολιτεύεται» τις Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις  - όπως αντιπολιτευόταν την προκάτοχό του συγκυβέρνηση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.  Να αντιληφθεί τους περιορισμούς του ρεαλιστικού χρόνου και της «σύντομης» ζωής του – εν σχέση με την διάρκεια του Ελληνικού κράτους.  Να ζυγίσει τις επιπτώσεις των πράξεών του όχι στο κλειστό κύκλωμα του κόμματός του αλλά στο ανοιχτό μέτωπο των σύγχρονων Δημοκρατικών κρατών που ορίζουν το μέλλον της πατρίδας μας αλλά και το γενικότερο παιχνίδι.

Ο κ. Τσίπρας έχει δείξει ότι ενηλικιώθηκε εδώ και πολύ καιρό. Είναι καιρός να ενηλικιωθούν και οι συνοδοιπόροι του. Αλλιώς, αν επιμείνουν στις εσωκομματικές ξεπερασμένες εμμονές τους και καταντήσουνε  βαρίδι και εμπόδιο στην μετεξέλιξη του κόμματος, καλύτερα να μπουσουλήσουν πίσω στο κλειστό αμφιθέατρο απ όπου και βγήκαν.

Η αντιπολίτευση και τα παχιά λόγια τελείωσαν για τον ΣΥΡΙΖΑ. Καιρός για χάραξη πολιτικής με αποτελέσματα στον κοινωνία, την οικονομία, την παιδεία – την αληθινή ζωή.