Με διάθεση ποιητική

της Αθηνάς Τζολάκη
Άναψε τη φωτιά,
Θα σου δείξω κάτι όμορφο,
Μια μεγάλη μπάλα από χιόνι.

Αυτό είναι ένα υπέροχο γιαπωνέζικο χαϊκού.

 

Είτε βραδιάζει,
είτε φέγγει,
μένει λευκό το γιασεμί.

Αυτό είναι ένα υπέροχο ελληνικό, όπως πιθανόν γνωρίζετε.

 

Αν ήμουν ποιήτρια θα έγραφα χαϊκού, που τα θαυμάζω για την απλότητα, την οικονομία, τη χάρη, τις εικόνες, την αισθαντικότητα τους, τη μαγεία τους, την ανάδειξη της στιγμής.

Αχ και να μπορούσα να γράψω χαϊκού , θα έγραφα ένα για το ροζ πλαστικό παιχνίδι που κρέμονταν προς πώληση πάνω στην μισογκρεμισμένη μάντρα ενός χαλάσματος , που είχε έναν ψηλόλιγνο φοίνικα στον κήπο του, ένα γλυκό βραδάκι δίπλα στην παραλία.

Θα έγραφα για τα κοριτσάκια που παίζουν με τα σερβίτσια τους σε κάποιο  κήπο κάτω από το φεγγάρι της Μεσογείου. Θα έγραφα για κίτρινες γαζίες, ρόδια ρουμπινί, κιτρολέμονα και κοφτερά μαχαίρια. Ένα σίγουρα θα ήταν για φιλάκια  και χρυσά φυλαχτά καρφιτσωμένα σε μωρουδιακό απαλό μαξιλαράκι, κάποιο άλλο για τα γύψινα μπιμπελό μιας βιτρίνας. Με λίγη προσπάθεια θα ταίριαζα σωστά το ένα μισό ενός πασχαλιάτικου χάρτινου κόκκινου αυγού με έναν πωλητή αυγών που πουλούσε και καναρίνια. Τα πλαστικά φρούτα μιας ξύλινης  γαβάθας πως θα ταιριάζανε άραγε με τις χαρές ενός αρραβώνα και οι σοκολατένιες μαργαρίτες με τους αρραβώνες μιας κούκλας; Πόσες χήνες γερμανικών παραμυθιών θα έβαζα να ξεπουπουλιάσει μια ξενοδόχα για να γεμίσει τα παπλώματά της στη Φρανκφούρτη ; Πόσα χαϊκού κρυμμένα θα εύρισκα στον πάτο ενός γιαπωνέζικου  φλιτζανιού από λεπτή πορσελάνη, και πόσο όμορφα θα περιέγραφα την πλαστική πράσινη  πεταλούδα στην άκρη μιας χοντρής μαύρης πλεξούδας μιας δεκάχρονης κοπέλας; Τα καλύτερα πάντως θα τα έγραφα για τα γέλια μιας παρέας παιδιών το καλοκαίρι μια μέρα που έβρεχε σε μια αμμουδιά των Κυκλάδων.

Αν ήμουν ποιήτρια πόσα χαϊκού θα έφτιαχνα από τις στιγμές της ζωής μας.

Του πρώτου χαϊκού ο δημιουργός είναι ο Μπασό, του δεύτερου ο Σεφέρης.