Ευρώ ή δραχμή;

του Άρη Δαβαράκη

Προσωπικά δεν έχω αντίρρηση να αεροβατώ και να ονειρεύομαι, το κάνω συχνά και το ευχαριστιέμαι όσο τίποτα. Η παρούσα πολιτική συγκυρία όμως, μόνο με τον ρεαλισμό μπορεί να αναμετρηθεί για να προχωρήσει και να μπορέσει να αλλάξει την Ελλάδα με μια επανεκκίνηση βαρβάτη και δημιουργική. Λέμε λοιπόν και κρίνουμε αυστηρά όλοι, από όλες τις μεριές, τις «υποχωρήσεις» της κυβέρνησής μας, αγνοώντας το βασικό και κύριο δίλλημα: Ευρώ η δραχμή; 

Αυτή η κυβέρνηση εξελέγη με την σημαία της «ευρωπαϊκής αριστεράς» και έχει δεσμευτεί να κρατήσει την Ελλάδα στην Ευρωζώνη. Δεν έχει πολιτική νομιμοποίηση να μας πάει στην δραχμή. Να μην ξεχνάμε ακόμα πως και η προχθεσινή μεγάλη δημοσκόπηση θέλει ευρώ σε ποσοστό 80%. Ας πούμε πως δεν είναι 80 και είναι 70 ή 60. Η πλειοψηφία από τα στοιχεία που έχουμε δεν θέλει την επιστροφή στη δραχμή. Θέλει να παραμείνει μέλος της ευρωζώνης.

Με αυτά τα δεδομένα ο Αλέξης Τσίπρας και η κυβέρνησή του δεν έχουν πολλές επιλογές. Η προσπάθεια που γίνεται να μην βρεθούμε εκτός ευρωζώνης αλλά συγχρόνως ν ανακτήσουμε την εθνική κυριαρχία και την πλήρη ανεξαρτησία μας, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή από τους «απέναντι». Αυτό γίνεται σαφές με όλους τους τρόπους (ακόμα και τους πιο εκβιαστικά χυδαίους) από την 25η Ιανουαρίου, μέχρι και σήμερα. Μας λένε πολύ απλά –και κυνικά βεβαίως - πως αν θέλουμε να παραμείνουμε στην «ευρωπαϊκή οικογένεια» με όλα τα στραβά της και τα καλά της, θα πρέπει να αποδεχτούμε τους συγκεκριμένους όρους που η παρούσα ηγεσία της, η Γερμανία δηλαδή, θέτει –μαζί με όσα κράτη την ακολουθούν. Και είναι αποφασισμένοι οι «δανειστές- εταίροι» μας να μας οδηγήσουν στα άκρα, να στεγνώσουν την αγορά από χρήμα σε βαθμό ασφυξίας και να χαρακτηρίζουν «μονομερείς ενέργειες» και τις πιο βασικές αποφάσεις της κυβέρνησής μας (ανακούφιση της φτώχειας, δωρεάν παροχές σε μη έχοντες, φορολογική ελάφρυνση  όσων ζουν στο όριο της φτώχειας ή κάτω από αυτό – και πάμπολλες ακόμα πρωτοβουλίες που μια αριστερή κυβέρνηση οφείλει να πάρει). Έτσι, όσο εξαρτάται κυριολεκτικά η επιβίωσή μας από τα «κεντρικά» της ΕΕ και από το σκληρό της παρασκήνιο, θα μας σύρουνε σε ένα πιστωτικό γεγονός και στην πτώχευση – γιατί έχουν εκλογές στην Ισπανία και δεν αστειεύονται καθόλου. Στο κάτω-κάτω οι κυβερνήσεις της ΕΕ, δεν είναι αριστερές. Είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από αριστερές. Με ποια λογική περιμένουμε να στηρίξουνε κάτι που ούτε το πιστεύουνε ούτε το δέχονται καν ως σωστό; Η τοποθέτησή τους είναι σαφής: Ωραία. Εσείς μπορεί να ψηφίσατε «αριστερά», εμείς όμως δεν είμαστε αριστεροί. Είμαστε μάλιστα εναντίον της αριστεράς, απέναντί της. Η θα παίξετε λοιπόν με τους δικούς μας κανόνες, ή φτιάξτε το αριστερό σας πρόγραμμα χωρίς ευρώ – και πορευθείτε όπως θέλετε.

Πως όμως μπορεί να αναλάβει την ευθύνη της επιστροφής  στην δραχμή μια κυβέρνηση του 36% χωρίς να ρωτήσει πρώτα με νέες εκλογές ή δημοψήφισμα τον Ελληνικό λαό τι θέλει; Ο ΣΥΡΙΖΑ βγήκε πρώτο κόμμα (και συνεχώς ενισχύεται μετεκλογικά) γιατί αγωνίζεται να μείνουμε στο ευρώ και ο κόσμος το βλέπει και το εκτιμάει – γιατί αυτό θέλουμε οι περισσότεροι. Να μείνουμε στην ΕΕ και την Ευρωζώνη. Οι ευρωπαϊκές περιοδείες του Αλέξη Τσίπρα, ο όρος «νέα ευρωπαϊκή αριστερά», η προοπτική ενός κοινού αγώνα με τους λαούς της Ευρώπης που βασανίζονται και αυτοί από την σκληρή πολιτική της λιτότητας και την δημοσιονομική πειθαρχία που επιβάλλει η Γερμανική ηγεσία, οι συνεχείς διαβεβαιώσεις του σημερινού πρωθυπουργού πως η Ελλάδα είναι Ευρώπη και δεν συζητάει κάν άλλες λύσεις, επέτρεψαν στην Αριστερά να συμπορευθεί με όλους εμάς τους όχι και τόσο αριστερούς – και να πάρει τις ψήφους μας. Αν είχε πει πως υπάρχει σοβαρή πιθανότητα αν συναντήσει δυσκολίες να επιστρέψει στην δραχμή, ξέρουμε αν θα έβγαινε πρώτο κόμμα; Το σίγουρο είναι πως η εντολή που έχει από την 25η Ιανουαρίου είναι εντολή προς την νέα Ευρωπαϊκή Αριστερά – με σαφείς οδηγίες: Εντός του ευρώ και την ευρωζώνης.

Δεν μπορούμε λοιπόν να καταλογίζουμε ευθύνες στην κυβέρνηση που προσπαθεί να είναι συνεπής με την εντολή που της δόθηκε. Δεν έχει εναλλακτική – γι’ αυτό και υπόκειται τέτοιο άγριο πόλεμο από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και τους διάφορους «θεσμούς». Θα μου πείτε, ναι, εντάξει –αλλά τι θα γίνει;

Εγώ με το δικό μου το μυαλό δύο επιλογές βλέπω: Είτε θα βάλουμε (πολύ) νερό στο κρασί μας και θα συμπορευθούμε με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους (που ΔΕΝ έχουν αριστερές κυβερνήσεις), είτε θα αποφασίσουμε να ρίξουμε μαύρη πέτρα πίσω μας και να προχωρήσουμε σε μία πλήρη επανεκκίνηση με δραχμή και εκτός ΕΕ. Αυτή η απόφαση δεν είναι εύκολη. Είναι ιστορικής σημασίας και δεν μπορεί, το ξαναλέω, να την πάρει μια κυβέρνηση του 36% που εξελέγη ως Ευρωπαϊκή Αριστερά.

Γι’ αυτό η μόνη λύση, εφ’ όσον η Ευρώπη συνεχίσει τον άγριο πόλεμο κατά της κυβέρνησης Τσίπρα και όσων τον ψήφισαν, είναι ή εκλογές ή δημοψήφισμα που θα έχουν σαν κύριο ερώτημά τους –θέλετε να αγωνιστούμε να παραμείνουμε στο ευρώ όσο δυσάρεστο και αν μας είναι αυτό, περιμένοντας και τους Podemos και τα άλλα αριστερά κινήματα στην Ευρώπη που δεν κάνει να τους την «χαρίσουμε» γιατί δεν τους ανήκει, ή προτιμάτε μια μεγάλη περίοδο προσαρμογής στην δραχμή που θα μας επιτρέψει να είμαστε διαχειριστές του οίκου μας και να αποφασίζουμε εμείς για το πώς θα διαχειριστούμε τα προβλήματά μας –με αξιοπρέπεια, αυτόνομοι και αυτάρκεις;

Αυτή η προετοιμασία πρέπει να γίνει γιατί, ανά πάσαν στιγμήν,  αφού οι «δανειστές» μας θα μας έχουν εξοντώσει οικονομικά και θα μας έχουνε απόλυτα στεγνώσει, θα χρειαστεί να ερωτηθούμε αυτό το απλό ερώτημα – για να μπορεί και η κυβέρνηση να πατήσει γκάζι βασισμένη στην δική μας (απλή αναλογική) απόφαση.

Ευρώ με όλες τις συνέπειες ή δραχμή με όλες τις συνέπειες;

(Το χαρτονόμισμα των 200 δραχμών με το πρόσωπο του  Οδυσσέα Ελύτη ειναι εργασία του Παύλου Βατικιώτη)

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η ολγα έγραψε: (πριν 2 έτη)

    Νομιζω οτι η επιστροφη στη δραχμη ειναι η μονη λυση. Συντεταγμενα και με ψυχραιμια, θα πρεπει να παρθουν τα σωστα μετρα για να ορθοποδησουμε επιτελους και να γινει και η χωρα μας ανταγωνιστικη.

  • 2 Ο/Η msarid έγραψε: (πριν 2 έτη)

    Το γεγονός της ύπαρξης ελάχιστων περιθωρίων για ελιγμούς της κυβέρνησης εντός της ευρωζώνης της ήταν γνωστό εκ των προτέρων. Οι προεκλογικές της εξαγγελίες δεν ήταν τίποτε άλλο παρά πομφόλυγες και φληναφήματα που τελικά βρήκαν πρόσφορο έδαφος στον εξαθλιωμένο λαό, ο οποίος βέβαια έχοντας τα τελευταία χρόνια υποστεί πλύση εγκεφάλου για το ευρώ ως πανάκεια και στα εύκολα και στα δύσκολα, από την διεφθαρμένη και αργυρώνητη άρχουσα τάξη, δεν μπόρεσε να τα αντιληφθεί . Το δημαγωγικό αυτό τρικ που χρησιμοποίησε η αριστερά για να έλθει στην εξουσία ας το κρίνει η ιστορία. Το σημαντικότερο για μένα είναι ότι συνεχίζει να στηρίζει την τακτική της πάνω σε αυτήν την αντίφαση, γιαυτό και είναι τόσο δημοφιλής, οδηγώντας όμως τη χώρα σε αδιέξοδο. Μήπως ήρθε η ώρα να αφήσει τα εύκολα και να αρχίσει να αποδομεί τις περί του ευρώ κατεστημένες αντιλήψεις, έτσι ώστε ο παραπλανημένος λαουτζίκος επιτέλους να ωριμάσει και τότε πλέον ως πιο συνειδητοποιημένος να οδηγηθεί σε εκλογές και να αποφασίσει για την τύχη του εντός η εκτός αυτής της σφηκοφωλιάς του νεοφιλελευθερισμού που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση;

  • 3 Ο/Η Βασίλης Αργυριάδης έγραψε: (πριν 2 έτη)

    Ας πούμε ότι επιστρέφουμε στη δραχμή, λοιπόν.

    Το χρέος το διατηρούμε; Προφανώς όχι, χαζοί είμαστε; (θα έχει μετατραπεί σε κάτι χιλιάδες τρις δραχμές…) Άρα μονομερώς το διαγράφουμε.

    Θα έχουν χάσει μήπως πολλά κάποιοι (και μάλιστα δυνατοί) εκεί έξω, απ' αυτή τη μονομερή διαγραφή; Προφανώς!

    Ποιος μας λέει, λοιπόν, πως αυτοί οι δυνατοί εκεί έξω δεν θα λύσουν τον σκύλο τους (τους Τούρκους), να μας δαγκώσει το μισό Αιγαίο, έχοντας κάνει μαζί τους συμφωνία (κάτω από το τραπέζι) για από κοινού χρήση των πλουτοπαραγωγικών μας δυνατοτήτων - όποιες είναι αυτές τέλος πάντων; (Χαμένοι για χαμένοι από την αφεντιά μας, να μη βγάλουν τα σπασμένα;)

    Με άλλα λόγια: απομονωμένοι, δακτυλοδεικτούμενοι και, εν τοις πράγμασι, εκνευριστικοί και ζημιογόνοι για τους άλλους, γιατί να βρεθεί κάποιος να μας υποστηρίξει;

    Θα μου πεις: Γιατί; Μας υπερασπίζεται κανείς τώρα; Όχι ασφαλώς! Δεν μας έχουν και μέσα στην καρδιά τους… Αλλά αν η πάνοπλη και τρελά αναπτυσσόμενη Τουρκία δεν έχει μπουκάρει ακόμα στην ψωροκώσταινα (να φτάσει για πλάκα μέχρι την Κέρκυρα), πίστεψέ με, Άρη μου, οφείλεται στο ότι είμαστε ακόμα ΕΕ. Και μη μου πεις ότι τυπικά θα παραμείνουμε ΕΕ, ακόμα κι όταν θα είμαστε στη δραχμή… Ξέρω ότι δεν θα μου το πεις, διότι οραματιστής και αγνός ιδεαλιστής είσαι, όχι αφελής…

    Σενάρια επιστημονικής φαντασίας όλα αυτά; Ίσως. Αλλά, όσοι ξέρετε ιστορία, για αναρωτηθείτε: Μήπως το έχετε ξαναδεί αυτό το έργο;

    Όταν θα συμβούν όλα αυτά, ποιες πόρτες θα χτυπήσουμε για να βρούμε αξιοπρέπεια;

    Προσοχή λοιπόν τι ευχόμαστε…

  • 4 Ο/Η Αρης Δαβαράκης έγραψε: (πριν 2 έτη)

    Φίλε Βασίλη Αργυριάδη προφανώς δεν ήμουν σαφής (γιατί η φύση του κειμένου είναι τέτοια, "η πλειοψηφία αποφασίζει"). Αλλά για να μην μπερδευόμαστε εγω είμαι απολύτως υπέρ του ευρώ. Η δραχμή μου φαίνεται μια κολασμένη περιπέτεια που ελπίζω να μην χρειαστεί να την ζησουμε. Γι'αυτό και επιμένω οτι η κυβέρνηση μας δεν έχει εντολή να μας πάει στη δραχμή -ψηφίστηκε ως "Ευρωπαϊκή Αριστερά" , όχι ως Αριστερά σκέτη. Ως Αριστερά σκέτη με προοπτική δραχμής εγω δεν θα την ψήφιζα. Αρα πριν ληφθεί οποιαδήποτε απόφαση, πρέπει να ζητηθεί η γνώμη της πλειοψηφίας, με εκλογές ή δημοψήφισμα. (Αν και καθώς περνούν οι μέρες δεν νομίζω οτι θα χρειαστεί...)

loading..