Psycho Philosopher (2)

του Φώτη Θαλασσινού

6/2/2015

Κοιτάζω στο Gayromeo τους έσκορτ των Η.Π.Α. Είναι πανέμορφοι. Με ερεθίζει η ιδέα του τέλειου εξωτερικά άντρα που προσφέρει σεξουαλικές υπηρεσίες με χρηματικό αντίτιμο. Θεαματικές μετρήσεις σε επίμαχα σημεία στάζουν σπέρμα στις αδάμαστες φαντασιώσεις μου. Τρίποδοι γίγαντες με μυώδη χέρια και πόδια. Όσο για το κυρίως μέρος του σώματός τους, το οργανικό , εκεί είναι εγκαταστημένο ένα ανάγλυφο από πολλά υποσχόμενα και ευερέθιστα σημεία. Ρώγες, κοιλιακοί, στήθος , πλάτες και λίγο πιο κάτω οπίσθια. Πρόσωπα ηδυπαθή. Παράξενα πρόσωπα και σώματα ανέντακτα σε κάποια απ’ τις γνωστές ανθρώπινες φυλές. Όλο το φάσμα των χρωμάτων, απ’ το τέλειο λευκό στο εβένινο. Στην Αμερική οι κοινωνίες είναι πολυφυλετικές… θέλω να κάνω μια μικρή παρένθεση και να γράψω για τη λογική των συνειρμών μου. Τη λογική των συνειρμών ενός psycho philosopher που τιμά  το παρωνύμιο  που διάλεξε για να αυτοπροσδιοριστεί…αυτός είμαι εγώ… Πάντα ο αιφνίδιος μετεωρισμός μιας κουβέντας μου ή μιας φράσης μου με εκπλήσσει.  Όπως οι εικόνες που παρεισφρέουν στην δομή ενός ονείρου. Η αναπήδηση των θεμάτων στις παρυφές άλλων είναι μια πρόκληση για την αντίληψη μου να ψηλαφήσει τα χαοτικά σχήματα της μνήμης και της συμμετοχής της στην παραγωγή της στιγμής…επιστρέφω στην προηγούμενη σκέψη μου. Την σχετική με τα εξωτικά χρώματα των αταξινόμητων ρατσών των Η.Π.Α. Γκρίζα μάτια σε πρόσωπα χρώματος πολύ ανοιχτού καφέ δημιουργούν μια αγγελική ομορφιά. Ας κλείσω αυτή τη μέρα με μια σκέψη του Enzo Traverso, «στις Ηνωμένες Πολιτείες, η μετααποικιακή θεωρία στάθηκε ο καθρέφτης, στις κοινωνικές επιστήμες, μιας μετάλλαξης της χώρας, που είναι και λιγότερο wasp (λευκή, αγγλοσαξονική και προτεσταντική), όλο και περισσότερο ασιατική, μαύρη και λατίνο».    

 

10/2/15

Κάθομαι πάνω απ’ τη σόμπα. Τέλος πάντων σχεδόν αγκαλιά με τα μεταλλικά της μέρη. Ο θερμός εκπεμπόμενος αέρας αποστεγνώνει τα φρεσκολουσμένα μου μαλλιά. Το πρωί πήγα και τα κούρεψα. Ήταν αρκετά μακριά. Πολλές μέρες πριν, όταν τα είχα πάρει σχεδόν σύριζα, σε μια κρίση νεύρων, τα έκαψα. Κι ενώ ακόμη φλέγονταν κοίταζα την εικόνα μου στον καθρέφτη. Καιόμενη βάτος. Κυκλοφορούσα στο δρόμο σαν κάποια ιδιότυπη εκδοχή σκίνχεντ. Ο αυστηρά ιδιωτικός μου βίος δεν κρύβεται στην τοπογραφία του δημόσιου. Θέλω να πω πως η δημόσια εικόνα μου είναι η ίδια με την ιδιωτική. Δεν φοβάμαι τη λοιδορία, ούτε τη διαβολή ούτε καν την ιδιωτία μου. Η δημόσια εικόνα ενός ανθρώπου γνωρίζω πως του δίνει τη δύναμη της διαπραγμάτευσης. Διεκδικώ τα δικαιώματα μου σαν ανώνυμος και όχι σας κάποιος αξιωματούχος. Ίσως γι’ αυτό, πολλές φορές, απέτυχα παταγωδώς σε ό,τι κανείς στις μέρες μας ονομάζει success story. Δεν τις πάω και τόσο τις κανονιστικές αρχές. Σε αρκετές των περιπτώσεων , αναγνωρίζω σ’ αυτές την αιτία μιας παθογένειας. Ας όψεται. Θα ‘ρθεί καιρός που θ’ αλλάξουν τα πράγματα. Να το θυμάσαι Μαρία. Γώγου. H ομορφιά των σκοτεινών μου νοημάτων με έκανε παντοδύναμο ανάμεσα τους. Δεν είναι έτσι. Το πρωί μπήκα στην πόρτα του κομμωτή δειλά, ανέτοιμος για την στιχομυθία που θα ακολουθούσε, αν ανακάλυπτε τις τούφες των μαλλιών που είχα κάψει. Έκαψες τα μαλλιά σου, με ρώτησε και ευθαρσώς του απάντησα , αιφνιδιάζοντας και τον εαυτό μου για την ευφράδεια του λόγου μου σε δύσκολες συνθήκες, ότι τα έκαψα απ’ τα νεύρα μου. Εκεί τελείωσε και η συζήτηση επί του θέματος. Αναρωτιέμαι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που δεν έχουν στυλ, ούτε  επιτηδευμένες κινήσεις, γκάμα από μορφασμούς, συγκεκριμένο λόγο και βάδισμα… αναρωτιέμαι ποιά είναι η συνήθης θέση τους μέσα στην κοινωνία. Είναι η «κάστα» του παρία που τους έχει δοθεί. Κανείς δεν ξέρει για την πλούσια μυστική ζωή τους. Τόσο ονειρεμένη όσο ποτέ κανένας κομφορμιστής δεν θα ζήσει.

 

12/2/15

Επέστρεψα από πολύ μακριά. Η σκέψη μου είναι στη χθεσινή συνεδρία με το γιατρό μου. Τον αφήνω να περιδιαβαίνει στα δύσβατα ψυχικά μου μονοπάτια. Ή μήπως τα έφτιαξε εκείνος; Νομίζω πως με βοήθησε να δώσω ονόματα στους φόβους μου. Όταν ονοματίζεις κάτι που  προηγουμένως ήταν άγνωρο-κεκαλυμμένο πίσω απ’ το δέος μην το δεις, τότε γίνεται αυθωρεί ελεγχόμενο. Γίνεται ένα πρόβλημα που μπορεί κανείς να το χωρίσει σε άλλα λεκτικά σημεία , σε σημαινόμενα που συναπαρτίζουν ένα κεντρικό και αλγεινό συναίσθημα. Ρυθμίζω και ελέγχω τα πάντα πια. Οι δεξιότητες μου υπάρχουν, πάντα υπήρχαν. Αίρω την ψευδαίσθηση πως καταδυναστεύομαι απ’ τη λήθη.

 

15-16-17/2/15

Νοίκιαζα έναν άνθρωπο για να μου κάνει παρέα. Κυριολεκτικά αυτό. Τώρα το κατάλαβα. Εκείνος μου πουλούσε συναισθήματα. Από δαύτα δαψίλεια. Ήταν αναπόφευκτο  να το κάνει γιατί μ’ εμπόδιζε να δω το μέγεθος της αυταπάτης μου. Το συμφέρον του ήταν να ζήσει όσο το δυνατόν καλύτερα. Πέρναγα για αλήθειες τα πιο μεγάλα ψέματά του. Σήμερα τέλειωσε η σχέση μου μαζί του. Δεν είχα να πληρώσω άλλο νοίκι. Ξύπνησα πια.  Ανταμώματα στο καφέ κάτω από τη Μπουκαμβίλια δεν έχει περισσότερα. Μια μικρή  προσμονή μου, πιο πολύ απαντοχή για μια κανονική παρέα δεν έχει ακόμη τελεσφορήσει. Γι’ αυτό έφτασα να επωμίζομαι τα οικονομικά βάρη αυτού του ανθρώπου. Ψελλίζαμε μερικές κουβέντες κι αυτό ήταν κάτι σπουδαίο μες στην πολύωρη σιωπή μου.  Παλιότερα όταν η μάνικα δεν είχε να στάξει ούτε νόμισμα, στρεφόμουν στη μητέρα μου με την προσδοκία να έχω λεφτά απ’ τα λεφτά της. Και όχι,  δεν γράφω για αστεία πράγματα. Μόχθο από το μόχθο της.  Αν κάτι θέλω τώρα που η πιο δυνατή καρδιά μου  -ότι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό- μπορεί να δώσει και να ευχηθεί πλέρια , είναι να της δίνω (της μητέρας μου) όποτε μπορώ όλη την αφοσίωση που ποθεί. Ο ζητιάνος μου έφυγε. Είπε το βιτριολικό κύκνειο άσμα του. Ξεχνώ τις μηχανορραφίες που έπονται της διάλυσης μιας τέτοιας σχέσης εξάρτησης. Κι όσες φορές θα δίνομαι στην μητέρα μου θα είναι για να αναπληρώνω την μεγάλη απουσία του νεκρού πατέρα και συζύγου στη ζωή μας. Είναι σχεδόν τρομακτική η ομοιότητά μου με εκείνον.

 

Με την παρουσία του ανθρώπου που νοίκιαζα κάλυπτα ένα κενό μου. Απ’ την άλλη δημιουργούσα ένα νέο. Αυτό της κατάλυσης της οικονομικής μου αυτάρκειας. Ήμουν συναισθηματικά εξαρτημένος. Θεραπαινίδα ενός ψέματος…Η αλήθεια.  Νάτη:   Αυτός ο άνθρωπος και εγώ μοιραζόμασταν το ίδιο σύμπαν ενδιαφερόντων. Τίποτα άλλο. Κοινά ενδιαφέροντα ιδωμένα με ξένα μεταξύ τους βλέμματα δεν πρόσφεραν ποτέ ταυτόσημες συγκινήσεις. Η μεγάλη διαφορά μας έγκειτο στο ότι δεν πατούσαμε σε ισοϋψή χώματα. Το χώμα που πατώ είναι σε βάθος γης και όχι σε ύψος ουρανού. Το χώμα που πατούσε (ο άνθρωπος) ήταν το σώμα μου και τα χέρια του τα είχε μέσα στην καρδιά μου για να μη φύγω ποτέ από κοντά του. Κανονικά έπρεπε να ζητώ εγώ το νοίκι. Δεν πέρασε άσχημα μαζί μου…Αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν ένας και θα ‘ρθει και άλλος όμοιος του.  

 

21/2/2015

Θυμάμαι καλά το σκαιό πρόσωπο της κατάθλιψης στα πρώτα μου γυμνασιακά χρόνια. Απομονώθηκα απ’ τους συμμαθητές μου. Το μόνο που έμεινε από ταξίδια ήταν η ανάγνωση των βιβλίων. Δεν επέλεξα τα κατάλληλα. Σ’ εκείνα τα εφηβικά χρόνια διάβασα Πόε, Λάβκραφτ , Ραμπελαί, Ανν Ράις, Λόρδο  Ντάνσανι, Άρθουρ Μάχεν και άλλους πολλούς κλασικούς συγγραφείς του φανταστικού. Ο δικός  μου κόσμος ήταν ο λογοτεχνικός κόσμος αυτών των συγγραφέων. Τον πραγματικό κόσμο τον κρατούσε μακριά μου σαν πίσω από ατσαλένιο παραπέτασμα η κατάθλιψη. Πίστεψα σε μαγικές πόλεις, στον βαμπιρισμό και τους αιμοπότες, στα φολιδωτά τέρατα και τους χταποδόμορφους θεούς. Ήμουν νευρωτικός. Είχα για πίστη μου τις πεποιθήσεις ενός ψυχωσικού. Κι όταν βγήκα στις αγορές του κόσμου, εξακολουθούσα να πιστεύω πως είμαι ένας από την σέκτα των απέθαντων. Μόνο που δεν υπήρχε νύχτα. Μόνο άπλετο φως διέθετε ο ουρανός για να δουλέψω. Ήταν πολύ δύσκολο να προσαρμοστώ. Δεν ήθελα με τίποτα ν’ απεμπολήσω το μη λογικό κομμάτι της προσωπικότητας μου, να το θυσιάσω για χάρη του άλλου , του λογικού. Εξάλλου η ιστορία μας διδάσκει πως η σχάση του ανθρώπου σε τρελό και λογικό έγινε σε χρόνους κατοπινούς. Προτίμησα να μείνω και τρελός. Την τρέλα μου την έβγαζα αλλού, όχι στην κοινωνική μου ζωή. «Από τότε κρατάει αυτό που μπορεί, αλίμονο! Να ειπωθεί πληγή μου και πεπρωμένο μου. Πίσω από τις σκηνοθεσίες της απέραντου υπάρξεως, στο μελανότερο της αβύσσου, βλέπω καθαρά κόσμους παράξενους, και, θύμα εκστατικό της οξυδέρκειάς μου, σέρνω φίδια που μου δαγκάνουν τα πόδια. Κι από εκείνο τον καιρό αγαπώ τόσο τρυφερά, καθώς οι προφήτες, την έρημο και τη θάλασσα, γελώ στα πένθη και κλαίω στις γιορτές, βρίσκω μια γεύση γλυκιά στο πιο πικρό κρασί, νομίζω πολλές φορές για ψέματα τις αλήθειες, και, με τα μάτια στον ουρανό, πέφτω σε γκρεμούς. Αλλά η Φωνή με παρηγορεί και λέει: «Κράτησε τα όνειρά σου· οι συνετοί δεν έχουν έτσι ωραία σαν τους τρελούς!»  Μπωντλαίρ.

Το πρώτο μέρος του Psycho-Philosopher:  ΕΔΩ

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η Άννα Κοκκινίδου έγραψε: (πριν 2 έτη)

    Πολύ ωραία...ψυχωτικέ φιλόσοφε, τα λόγια και η γραφή αγγίζουν και εμπλουτίζουν την ψυχή. Με τρόπο αδιευκρίνιστα ελαφρύ τη θωπεύουν, ενώ εκ πρώτης φαίνονται σκληρά και ανένταχτα. Η ψυχή σου μας αγκαλιάζει δια του λόγου σου. Κι αυτό είναι κάτι.

  • 2 Ο/Η Δάφνη Χρονοπουλου έγραψε: (πριν 2 έτη)

    Ως ένα εξαιρετικό διήγημα το απόλαυσα.
    θα ψάξω κι άλλα σας κύριε Θαλασσινέ.

  • 3 Ο/Η Stella Goa έγραψε: (πριν 2 έτη)

    Ενδιαφερουσα ματια στα ανεξερευνητα σκοταδια ενος ανθρωπου ερημωμενου . Η libido που κοχλαζει , μη βρισκοντας για χρονια αποδεκτη , κατασκευαζει εναν εαυτο μοχθηρο βιαιο μα και ποιητικα ευαλωτο σε καθε τι που το σωμα εχει βασανιστει να στερειται. Απο την στερηση το μυαλο ασφυκτια . Ειναι γεγονος πως απο οπου απουσιαζει το γεμισμα της ηδονης των αισθησεων , μια μασκα γυμνου εμβρυου τρομαγμενου θα παραμενει μιση και παντα μετεωρη. Ο,τι δεν εχει ακουμπησει το πετσι του συγγραφεα γινεται εφιαλτης .Η ζωη που δεν εζησε τον κατατρεχει σαν ισκιος βαρυς , σαν απεγνωσμενη ενοχη και σαν κραυγη που δεν βρισκει τον ισκιο της .Η Λυτρωση που δεν ερχεται γινεται γραφη. Μοναχικη , θηριωδης , εμμονικη . Η Ψυχη παραδιδεται γυμνη στον αναγνωστη . Το σωμα θολο σε μια θανατερη μελαγχολια . Αγωνας αγονος . Οι αλλοι παραμενουν ξενοι κι αμετοχοι σε τουτον τον γοερο ακανθωδη μονολογο . Οι αλλοι κατεχουν την Ηδονη. Ο Ποιητης γκρεμιζεται αορατος στο ακριβως απεναντι καθισμα . Ο ενοικος του δεν μπορει να τον βοηθησει. Κατα τον ιδιο τροπο , κανενας εραστης δεν θα αποτελεσει ποτε αφορμη για να αγαπηθει αυτο το σωμα . Ο Μπωντλερ και οι υπεροχοι ομοιοι του αλιμονο , χορτασμενοι αισθαντικων παραδεισων μετουσιωσαν καθε τους πεινα και διψα σε υμνους. Αφου πριν ειχαν τα παντα γευτει. Αφορισμενοι μεσα και περα απο τα ιδια τα παντοδυναμα τους παθη. Μια κολαση να καταπινεις το σωμα οσο ειναι ακομα ζωντανο. Εμπειρια υπερμετρης ευτυχιας. Αφανισμος απο την μεθη του ωραιου. Η αλλη κολαση να σε καταπινει. Σωμα νεκρο , που σταζει τις τελευταιες σταγονες το σπερμα του στην αβυσσο. Αννεγγιχτο και για παντα πεινασμενο.

loading..