Οι βόλτες μου στην Νότιο Καρολίνα

της Αθηνάς Τζολάκη

South Carolina ήταν η πολιτεία, Βeaufort ο νομός , και ένα μικρό επαρχιακό λιμάνι, μιας ήσυχης μικρής πόλης ακουμπισμένης σαν παιχνίδι μέσα στην πλούσια βλάστηση του Αμερικάνικου Νότου, που μου διαφεύγει το όνομά του, ίσως να λεγόταν Port-Royal. Πήγα στα δώδεκα. Νομίζω φορτώναμε λιπάσματα, ή κάτι τέτοιο, στην αποβάθρα είχε αυτόματους πωλητές που με διασκέδαζαν γιατί έκαναν σαματά πριν βγάλουν το παγωμένο αναψυκτικό. Ήταν και ο μόνος σαματάς νομίζω εκεί γύρω. Μια πόλη σαν καρτούν, ένας κύριος δρόμος και δεξιά και αριστερά τα κτίρια. Ένα αστυνομικό τμήμα με ένα χοντρό σερίφη, ένα μπαρ- μπιλιαρδάδικο, ένα Ντράγκστορ. Όπως είχα δει στα σήριαλ. Στο Ντράγκστορ αγοράσαμε πολύχρωμα παστέλ φάκελα με λουλουδάκια για να στείλει η αδελφή μου γράμμα στην Αθήνα. Για χρόνια μετά, το κουτί με τα παστέλ φάκελα βρισκόταν στην βιβλιοθήκη μας, να μου θυμίζει τον μακρινό Αμερικάνικο Νότο. Αγοράσαμε All Star και αρχίσαμε τις βόλτες στα απέραντα, ήσυχα, περίχωρα με την μεγαλειώδη φύση, ώσπου περνώντας έξω από ένα τροχόσπιτο σταματημένο σε κάποιο οικόπεδο, ο ιδιοκτήτης ένας συνταξιούχος Αμερικάνος, μας έπιασε κουβέντα μας καλωσόρισε να δούμε το τροχόσπιτό σπίτι του και μας κάλεσε να καθίσουμε και στο οικογενειακό τραπέζι. Σε λίγο κατέφθασαν κόρες, γαμπροί και εγγόνια, με παστέλ τάπερ, λουλουδάτα πυρέξ και φιλική διάθεση. Δεν ήξερα δυστυχώς τι λέγανε γιατί δεν ήξερα γρι Αγγλικά τότε. Αυτό ήταν ό,τι πιο συναρπαστικό και περιπετειώδες μας συνέβη στην Νότιο Καρολίνα συν μια βόλτα στην τοπική παραλία.

Τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου έπρεπε να γράψω μια έκθεση με τίτλο «Μια εκδρομή με την οικογένειά μου» και θεώρησα έξυπνο να αναφερθώ στην πλαζ της Νότιας Καρολίνας, τα κύματα του Ατλαντικού, το πόσο διαφορετικά ήταν από τα δικά μας, θεωρώντας ύψιστη κοινωνιολογική παρατήρηση και λογοτεχνικό, ύφος να αναφέρω ότι οι Αμερικανοί πίνουν πολύ Κόκα Κόλα. Ο προγυμναστής μου στην Έκθεση μου είπε ότι αυτά είναι βλακείες και έπρεπε να γράψω πόσο μας άνοιξε η όρεξη στον καθαρό αέρα της εξοχής και της όμορφης Ελληνικής φύσης και πως φάγαμε με όρεξη την ντομάτα, το ψωμί και το τυρί μας. Και μου πάτησε και μια τσιμπιά στο μπράτσο. Τα All Star κράτησαν τρία χρόνια και μου προσέθεσαν κάποιο στάτους στο Γυμνάσιο.

Το τραγουδάκι αυτό του Χατζιδάκι είναι πολύ πιο παλιό από το ταξίδι μου αλλά δεν μπορούσα να του αντισταθώ.

Μια περιπέτεια στην Νότιο Καρολίνα