Σχετική αποστασιοποίηση

Του Θωμά Ξωμερίτη

Κάθε διαπραγμάτευση για να προχωρήσει πρέπει να έχει χώρο για ελιγμούς. Και σημαντικό μέρος της κάθε διαπραγμάτευσης γίνεται άτυπα, σε διαδρόμους στο όρθιο και σε κλειστά γραφεία. Αυτοί είναι οι χώροι όπου οι εταίροι έχουν την άνεση να χρησιμοποιήσουν τα περιθώρια ελιγμών. Η κυβέρνηση πήρε εντολή από τον ελληνικό λαό να διαπραγματευτεί. Είναι η μόνη κυβέρνηση η οποία τίμησε την εντολή. Αλλά θεωρώ λάθος, κοινό εκ μέρους κυβέρνησης και μέσων μαζικής ενημέρωσης, την υπερβολική έκθεση των πεπραγμένων, τη λεπτομερή ανάλυση κάθε βήματος στη διαπραγμάτευση και την ανά πάσα στιγμή πρόβλεψη αποτελέσματος. Κομφούζιο! Τέτοια έκθεση στενεύει το περιθώριο ελιγμών σε αυτούς που διαπραγματεύονται καθώς ρισκάρει οι ελιγμοί να παρερμηνευτούν, η παρερμηνεία να οδηγήσει σε αντίδραση και να δέσει τα χέρια σε ακαμψία, να μην επιτρέψει επόμενη κίνηση. Ας το καταλάβει αυτός ο Υπουργός Οικονομικών· ας φύγει από τη λογική του blogger όταν με γλαφυρότητα προβαίνει σε λεπτομερείς δηλώσεις σε συνέχεια κάθε συνάντησης ή κίνησής του. Κι ας μην έχουν τέτοια απαίτηση οι έλληνες πολίτες. Άσε το Γερμανό ομόλογό σου ν’ ακολουθήσει τη δική του τακτική.

Ελάχιστα μπορώ να κάνω για τη νοοτροπία των Γερμανών, στα ελληνικά γράφω.

Επίσης, είμαι διχασμένος αναφορικά με τις ομαδικές εκδηλώσεις υποστήριξης της κυβέρνησης. Από τη μία, ναι, στέλνουν θετικό μήνυμα προς τα έξω. Από την άλλη, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα σ’ αυτές ευνοεί μαξιμαλιστικές και άκαμπτες προσδοκίες, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε ακαμψία της κυβέρνησης στη διαπραγμάτευση που έχει αναλάβει, καθώς προσλαμβάνει ότι το εφικτό αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης θα είναι χαμηλότερο των προσδοκιών. Επιπρόσθετα, ανησυχώ γιατί εκεί ζυμώνονται οι συνθήκες μαζικής απογοήτευσης. Το επικινδυνότερο όλων.

Με ανάλογο τρόπο ανησυχούσα για τις μαζικές αντιδράσεις στην υπόθεση Ρωμανού. Γιατί στρίμωχναν τον ίδιο το Ρωμανό, αποκλείοντας ελιγμό εκ μέρους του και θέτοντας σε κίνδυνο την ίδια του τη ζωή.

Ψήφισα προσδοκώντας να μπει η νέα κυβέρνηση σε διαπραγμάτευση για ευνοϊκότερους όρους δανεισμού· αλλά ανέλπιδος ότι θα ζήσω σε μια χώρα την οποία, πριν κλείσω τα μάτια μου, θα δω απαλλαγμένη από το χρέος. Νομίζω ότι αυτό συνοψίζεται σ’ εκείνο που συχνά ακούμε αυτές τις μέρες, το «…και δύο από τα δέκα ας κάνουν!». Αυτή είναι η ουσία της διαπραγμάτευσης και η σοφία του πολιτικού ενστίκτου πολλών στην Ελλάδα (που προφανώς και δυστυχώς λείπει από πολλούς στη Γερμανία).

Ας προσδοκούμε λοιπόν ψύχραιμοι, με την απαραίτητη δόση συναισθηματικής αποστασιοποίησης.