Το στοίχημα του Τσίπρα

του Χρήστου Λουτράδη

Μια από πολλές ομορφιές της πατρίδας μας είναι οι εσωτερικοί της διχασμοί. Δεν αναφέρομαι στο εθνικό μας σπορ να διχαζόμαστε για το οτιδήποτε και με οποιοδήποτε κόστος. Αναφέρομαι στους γονιμοποιούς διχασμούς της κουλτούρας και του τρόπου σκέψης που καθιστούν μια κοινωνία και μια χωρά ενδιαφέρουσα  Η κρίση και η άνοδος της Αριστεράς στην εξουσία εκτός από την δικαιολογημένη εκτόνωση ενός σημαντικού μέρους της κοινωνίας μετά από χρόνια όχι λιτότητας αλλά βίαιης αλλαγής του τρόπου ζωής βγάζει στην επιφάνεια τις εσωτερικές διαδρομές της Ελληνικής Κοινωνίας. Μια κοινωνία που νιώθει την ίδια στιγμή ότι ανήκει στην Ευρώπη ακριβώς επειδή δεν αισθάνεται όπως οι άλλοι  δυτικοευρωπαίοι  Μια κοινωνία που έχει εθιστεί να επιλύει με συναισθηματισμό, λογικούς προβληματισμούς  Μια κοινωνία που προσπαθεί να αλλάξει τη δομή του κράτος της  προσπαθώντας  να εφαρμόσει ένα δυτικό μοντέλο ανάπτυξης χωρίς να ‘’αλλοιωθεί’’ από την δυτική κουλτούρα του ορθολογισμού και του προτεσταντισμού.

Ο Αλέξης Τσίπρας ανέλαβε την διακυβέρνηση του τόπου σε μια εποχή που ο μέσος Έλληνας νιώθει ο παραγιός ενός τρόπου σκέψης που είχε μάθει στο σχολείο ότι αποτελούσε τον πνευματικό του πρόγονο. Η ευθύνη όλων των πολιτικών κομμάτων που θώπευαν της εθνικές ανασφάλειες του μέσου Έλληνα με εθνικιστικές κορώνες ανωτερότητας είναι τεράστιες. Η ευθύνη όμως δεν είναι μόνο των πολιτικών κομμάτων.

Εδώ όμως αρχίζουν τα δύσκολα. Γιατί μια Ένωση όπως η Ευρωπαϊκή, λαών και κοινωνιών, διαφορετικών στην ουσία τους αλλά με ίδιους θεωρητικά διακηρυγμένους στόχους υπογράφει την θανατική της καταδίκη αν πάψει να αντιμετωπίζει με θεσμική ισοτιμία όλα τα μέλη της. Εδώ είναι το στοίχημα του Τσίπρα.  Πως θα συγκεράσει την γραφειοκρατική απόλυτη τάξη των Βρυξελλών με την έμφυτη τάση των Ελλήνων πολιτικών να συμπεριφέρονται στην κοινωνία ως ένα ασκέρι ανώριμων και ανεύθυνων πολιτών με μηδενικές υποχρεώσεις και άπειρα δικαιώματα.