Ας βάλει ο Άγιος Βαλεντίνος το χέρι του!

του Πιγκουίνου
undefined

Βρισκόμαστε στο κέντρο του Δουβλίνου. Και συγκεκριμένα στη Camden Street, ένα μεγάλο και ήσυχο δρόμο με ωραία σπίτια, συμπαθητικά εστιατόρια και μερικές παμπς.



Το βράδυ, ο δρόμος αυτός συγκεντρώνει κάμποσο κόσμο. Ειδικά τις Παρασκευές και τα Σάββατα, θα ιδείς εδώ κάμποσους νέους να διασκεδάζουν, να τρώνε και να μπεκροπίνουν, πριν καταλήξουν στο Temple Bar για το οριστικό ξεφρένιασμα.



Αλλά όχι, εμείς δεν ήρθαμε εδώ για τις διασκεδάσεις. Εξού και απεφάσισα να κάμουμε αυτή τη βόλτα πρωί. Πούναι όλα κλειστά και τα πατζούρια κατεβασμένα. Πούχει ησυχία και θα συναντήσουμε ελάχιστο κόσμο.



Τυχαία; Καθόλου τυχαία, αναγνώστα! Έχω τους λόγους μου που σε έφερα ως εδώ.



Λίγο πριν φθάσει στο καρακέντρο, η Camden αλλάζει όνομα και γίνεται Aungier Street κι ύστερα, λίγο πριν τελειώσει, τη λέμε South Great George's Street. Ναι, τρία ονόματα. Άμα λάχει τη λένε και Χαράλαμπο, δεν θα μας ζητήσει δα και την άδεια!



Το βλέπεις αυτό το γωνιακό κτήριο; Μπορεί να μην του πολυφαίνεται, αλλά είναι η πρόσοψη μίας εκκλησίας. Αφιερωμένης στην Παναγία. Κι αν ακόμα εσένα δεν σου γιομίζει το μάτι, αυτή η εκκλησία είναι ο τελικός μας προορισμός. Γιατί μπορεί λίγοι να το ξεύρουν, αλλά κρύβει μέσα της κάτι βέρι, βέρι ίντρεστινγκ.



Έλα να μπούμε και θα σου εξηγήσω! Ακολουθεί ιστορικό φλασμπάκ!



Το 1836, ο πατέρας John Spratt, ιρλανδός εφημέριος και δεινός ιεροκήρυκας, βρέθηκε στη Ρώμη και τιμήθηκε για το έργο του από τον πάπα Γρηγόριο τον δέκατο έκτο! Κι αντί να λάβει ένα αναμνηστικό μενταγιόν, ένα χρυσό μανουάλι, ένα δαντελωτό άμφιο ή μία τιμητική πλακέτα να την κρεμάσει στον τοίχο του να την εκαμαρώνει, ο Spratt έλαβε ένα κουτάκι λείψανα -κουνήσου από τη θέση σου! Όχι στα λέω για να επανεκτιμήσεις τον αποχυμωτή που σούχε κάμει δώρο στα γενέθλιά σου η εξαδέλφη σου η Μπία.



Βεβαίως, τα λείψανα δεν ήτανε τίποτις τυχαία, τύπου ξεθάψαμε κάποιον κακομοίρη και στον αμπαλάραμε για το σπίτι. Αλλά καθόπως φαίνεται, επρόκειτο για τα οστά του Αγίου Βαλεντίνου μεγάλη-η-χάρη του! Που τότες μπορεί να μην ήταν πολύ τρέντι, αλλά αν είχε υποψιαστεί ο πάπας Γρηγόριος ο δέκατος έκτος, το τζίρο που θα έκαμε σήμερα o Βαλεντίνος σε σοκολατάκια, λουλουδάκια, καρδούλες, δωράκια, είμαι σίγουρος ότι θα προτιμούσε νάχει δώσει τα λείψανα του Αγίου Βαρσανούφιου ή της Αγίας Ούρσουλας. Ή κάποιου άλλου τελοσπάντων με χαμηλότερο σταρ κουόλιτι.


Τώρα επειδής σε ξεύρω τί τζαναμπέτης είσαι, θα μου αρχίσεις τις ερωτήσεις για τον Βαλεντίνο: και ποιος ήταν και γιατί τον εγιορτάζουμε και πώς πέθανε και τέτοια. Και η αλήθεια είναι πως σίγουρες απαντήσεις δεν έχω: βλέπεις, η εικόνα που έχουμε για εκείνον είναι συγκεχυμένη. Μην σου πω ότι κυκλοφορούν δυοτρείς εκδοχές (και άλλα τόσα σετ λειψάνων) με το ίδιο όνομα! Κι αν παρελπίδα ρωτήξεις την Ορθόδοξη Εκκλησία, θα συγχυστεί και θα σου πει πως όλα αυτά είναι αστειότητες και μυθοπλασίες και επιστημονικές φαντασίες. Και πως δεν υπήρξε ποτέ τέτοιος άγιος, που νάχει σύμβαση με τα ζαχαροπλαστεία και τ'ανθοπωλεία.
 

Φθάσαμε! Να, εκεί αριστερά. Στην ειδική κρύπτη με το κόκκινο ύφασμα ντε! Ακόμα δεν κατάλαβες; Κάτσε να πλησιάσουμε γιατί είσαι και μυστήριος!



Αυτή είναι η οστεοθήκη. Που δώθηκε από τον Πάπα Γρηγόριο (τον δέκατο έκτο, είπαμε!) στον John Spratt. Που περιέχει τα λείψανα του Αγίου Βαλεντίνου. Και που κατέληξε εδώ, στην σχετικά άγνωστη εκκλησία της Παρθένου Μαρίας. Στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας.



Για του λόγου τ'αληθές, ιδού και το άγαλμα. Εντάξει, δεν ξεύρω αν πράγματι ήταν καστανός με μπούκλες ο Βαλεντίνος -δεν έχουμε και φωτογραφία του από τον τρίτο αιώνα μ.Χ. που έζησε μη-χειρότερα! Αλλά τελοσπάντων, και έτσι να μην ήτανε δεν έχει σημασία.



Σύμφωνα με την Καθολική Εκκλησία, ο Βαλεντίνος ήταν ιερέας που καταδικάσθηκε σε θάνατο και μαρτύρησε την πίστη του στις 14 Φεβρουαρίου του 270 μ.Χ. επειδή τελούσε γάμους ανάμεσα σε ζευγάρια, διαδίδοντας και ενδυναμώνοντας έτσι τη χριστιανική πίστη. Ο αυτοκράτορας Κλαύδιος που ήταν κατά του χριστιανισμού (και καθόπως φαίνεται και κατά του γάμου -ποιος ξεύρει τι κρεβατομουρμούρα είχε υποστεί από την Πλαυτία Ουργουλανίλλα, την πρώτη σύζυγό του!) είχε διατάξει μία σειρά διωγμών κατά της νέας θρησκείας και φαίνεται πως ο Βαλεντίνος υπήρξε από τα πρώτα θύματα.



Σύμφωνα με μία δημοφιλή αφήγηση, κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του, ο Βαλεντίνος ερωτεύθηκε την τυφλή κόρη ενός δεσμοφύλακα, στην οποία έστειλε ραβασάκι υπογράφοντας "Με αγάπη από τον Βαλεντίνο σου!". Μην περιμένεις όμως χάπι εντ: ο Βαλεντίνος θανατώθηκε και η κόρη έμεινε στο ράφι. Ναι, ο έρωτας δεν μπορεί να νικήσει το θάνατο. Μπορεί όμως να νοηματοδοτήσει τη ζωή. Και κάμωντας αυτή τη σκέψη, άρχισα να βλέπω ξαφνικά με μεγαλύτερη συμπάθεια, ετούτη τη σχεδόν απίθανη ιστορία που υπό κανονικάς συνθήκας, θα έλεγα πως μου είναι παντελώς αδιάφορη.



Ναι, είναι σπουδαίο πράμα ο έρωτας. Είναι χαρά, είναι λύτρωση, είναι ελπίδα και προσμονή. Είναι σημασία. Όχι, δεν σε έφερα μέχρις εδώ για να δούμε μία οστεοθήκη ή να συζητήσουμε τον Βαλεντίνο ή να προσευχηθούμε (γιου νόου μι μπέτερ δαν δατ!). Πρόσχημα ήταν και το ξεύρεις! Σε έφερα εδώ για να θυμηθούμε. Αυτό που πρέπει να θυμόμαστε κάθε μέρα και κάθε λεπτό.


Πως χωρίς αγάπη, δεν μπορείς να αναπνεύσεις. Χωρίς αγάπη, όλα γίνονται τοξικά και σε πνίγουν. Χωρίς αγάπη, δεν έχει τίποτα σημασία. Ούτε το χθες σου, ούτε το σήμερα, ούτε το αύριο. Γι'αυτό κι εγώ, δεν βαριέμαι ποτέ να σου το λέω και να στο επαναλαμβάνω: πως αγάπη είναι η ζωή και η ζωή αγάπη. Αυτό είναι το δικό μου συμπέρασμα, αναγνώστα. Και παρότι μάλλον θα συμφωνήσουμε κι οι δύο ότι τα περί Βαλεντίνου είναι μία γλυκερή σάχλα, θα σου πω ότι αν ετούτη η -κατά τα λοιπά εμπορική- εορτή αποτελεί αφορμή για κάποιους να εκδηλώσουν τα θερμά τους συναισθήματα για τους συνοδοιπόρους τους στη ζωή, για εκείνους που έχουν επιλέξει ν'αγαπούν, τότες ψηφίζω υπέρ και μπράβο! Και ζήτω ο έρωτας!