Psycho Philosopher (1)

του Φώτη Θαλασσινού

1 / 2 / 15

Κουράστηκα. Αβοηθητότητα. Νομίζω πως αν το φαινόμενο των ενδογενών φωνών ήταν κομμάτι του εαυτού μου θα μπορούσα να του επιβληθώ  με μεγαλύτερη άνεση απ’ τις εξωτερικές φωνές. Ζω μόνος πια. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει ότι η πνευματική εργασία είναι δουλειά και μάλιστα η πιο δύσκολη. Δεν γράφω για πεταλούδες, «χαράζω» λέξεις με μυαλό ακονισμένο σαν φλεβοτόμο. Ποιος είπε ότι η οθόνη του υπολογιστή δεν ματώνει; Η τερατολογία  των συμπολιτών μου θα μπορούσε να συγκριθεί μόνο με τη σεξουαλική κακοποίηση. Ή, αγοραία διατυπωμένη η κατάσταση, με τον βιασμό. Δεν μπορείς να έχεις μπροστά σου έναν άνθρωπο που καίγεται από αυτανάφλεξη και να τον λοιδορείς για πράγματα που δεν ισχύουν. Το συνταίριασμα των λέξεων δεν είναι απλή υπόθεση. Μπορεί όσο γράφω να νιώθω όμορφα. Πολλές φορές και ερήμην μου, σαν να αρπάζει το δάχτυλο μου κάποιος άλλος, και με παροδικούς σπασμούς στα μάτια μου ανελκύω από βάθη πράγματα που πονάνε…πληκτρολόγιο που γέμει δακρύων. Δεν κάνω πίσω για όσα γράφω. Τα γράφω γιατί, ρεαλιστικά προσεγγίζοντας, η αποκρυστάλλωση του νοητικού νέφους σε λέξεις είναι μια αλχημιστική πράξη σχεδόν εκστατική. Και όταν όλα τελειώνουν, αποκαμωμένος κάμπτω το κεφάλι μου πάνω από  κάποιο βιβλίο. Όποιος προσβάλλει τη δουλειά μου και δεν την αναγνωρίζει ως τέτοια, ως δουλειά,  δεν έχει θέση στον κόσμο μου. Κανείς δεν θα μιλούσε Ελληνικά αν δεν υπήρχαμε οι συγγραφείς…Ντροπή σου Κώστα για όσα εκείνο το βράδυ εκστόμισες. Μίλησες! μα δεν κατάλαβες ότι λαλιά σου έδωσαν οι συγγραφείς.  

2 / 2 / 15

Είδα μια φίλη και μου είπε διάφορα. Δεν ήξερα ότι η οξυδέρκεια είναι χαρακτηριστικό αποτροπής,,, ότι εμπνέει  στον άλλο συναισθήματα απειλής. Σαν η ευφυία να παρεισφρέει στα γνωρίσματα των ανθρώπων των μη κανονικών. Δεν γνώρισα ποτέ την ηδονή του ανήκειν. Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω. Καβάφης. Το μόνο που ξέρω για ‘μένα είναι πως είμαι ένας ομοφυλόφιλος συγγραφέας με πολλά θέματα ψυχικής υγείας. Μεγάλωσα ακούγοντας γύρω μου ότι είμαι πολύ έξυπνος. Ποτέ δεν έδωσα βάση. Η ταπεινοφροσύνη μου δεν είναι το όφελος κάποιας χριστιανικής άσκησης. Είναι ζώσα παρακαταθήκη του πατέρα μου. Ίσως ο περίγυρός μου να θέλει να σταματήσω να γράφω , να μην είμαι ελεύθερος να προχωράω-προβαίνω σε βολιδοσκοπήσεις της ανθρώπινης ύπαρξης. Κι αν αυτή η γραφή , η δική μου, μοιάζει με επαναστατική πράξη δεν είναι γιατί επιδρά καταλυτικά στις κοινωνικές δομές. Αυτό δεν συμβαίνει. Είναι ρηξικέλευθη , ανοίγει δρόμους στις αντιλήψεις των ανθρώπων. Η αυθεντία του άλλου καταρρέει και για να φτάσει να προσδεχτεί νέες συνισταμένες στις ήδη διαμορφωμένες δικές του παραδόσεις απαιτείται μια συρρίκνωση του διογκωμένου του εγώ.

4 / 3 / 15

Πρωθύστερη σκέψη. Όταν καταλαβαίνεις ότι όλα τα ωραία ίπτανται με την ωστική δύναμη της αβεβαιότητας. Κάποια στιγμή σε πλησιάζουν και τα γεύεσαι. Έπειτα φεύγουν ύπουλα για άλλους που απαντέχουνε στην έλευση τους. Εγώ, σωστό ρημαδιακό, ψελλίζω κατάρες που τελικά τα φίλησα για λίγο. Κι έπειτα η απόκριση τους σταματά και οι λέξεις μένουν μετέωρες και το αίμα δεν μπορεί κανένας να το σταματήσει. Εδώ στην Ελλάδα, μου είπαν κάποιοι , ότι η προσωπικότητα μου τους ταράζει. Αυτοί θέλουνε την καρέκλα τους κι εγώ τη διαρκή φυγή. Είναι σ’ αυτόν τον τόπο  που γνώρισα την αποθέωση του τίποτα. Δεν υπάρχει, λέει ο Bakhtin,  πιο φρικτό πράγμα για μια λέξη και κατ’ επέκταση για μια ανθρώπινη ύπαρξη από την απουσία απόκρισης.

Τις τελευταίες δέκα μέρες δεν είμαι καθόλου καλά. Μπήκα στο σάιτ της ψυχιατρικής κλινικής του νοσοκομείου τον Ν. Παπαγεωργίου στη Θεσσαλονίκη να ψάξω λεπτομέρειες. Δεν ξέρω πως θα εξελιχθούν τα πράγματα. Με αναφιλητά και βρεφικά δυνατά σκουξίματα κλαίω στο κρεβάτι. Κανείς δεν ακούει. Και Θεέ μου! για πού έφυγαν εκείνες οι λυτρωτικές λεκτικές μου αντηρίδες!!!!!!!! Δεν την ήξερα αυτή την τελευταία λέξη , μπήκε στο δικό μου λεξιλόγιο πόνου από ένα σύλλογο μ’ αυτό το όνομα. Στήνω παντού αναχώματα και μετά γκρεμίζονται μόνα τους. Φτιαγμένα από ατσάλι δεν καταφέρνουν να με σώσουν απ’ την πρεμούρα του να με βαφτίσουν θνησιγενή κι έπειτα θνησιμαίο να με φάνε. Τόσο και τόσα περιστατικά καταγεγραμμένα σε σελίδες της ιστορίας. Την όμορφη Υπατία εσείς που θέτε να με φάτε είστε οι ίδιοι που και την σκοτώσατε.

Όσους δεν καταλαβαίνουν τις λέξεις μου δεν μπορώ πια να τους εξυπηρετήσω. Δεν απευθύνομαι στον ελληνικό λαό αλλά σ’ ένα κοινό που μπορεί να έχει την αναγνωστική οξύνοια να «πιάσει» το νόημα μιας λέξης από τη θέση της μέσα στην πρόταση. Ή ακόμη πιο πέρα από τη θέση της στο όλο συγκείμενο που την περιλαμβάνει.    

5 / 2 / 14

Έχασα την ταυτότητα μου. Ελπίζω να την βρει κάποιος και να την κάνει κομμάτια. Θυμάμαι μια φορά που έχασα το πορτοφόλι μου στην Αθήνα. Απ’ την αρχή του συμβάντος ήξερα πως κάποιος θα το έβρισκε και θα καρπωνόταν τα περίπου εβδομήντα Ευρώ που υπήρχαν στις τσέπες του. Και όμως, το πορτοφόλι βρέθηκε από μια κυρία που ζούσε στο Κολωνάκι, με πήρε τηλέφωνο και μου το επέστρεψε πίσω. Ας επιστρέψω στην ταυτότητα.  Η ταυτότητα είναι για τους ανθρώπους αυτό το σύνολο σημείων που τους θυμίζει πως είναι ξεχωριστοί ανάμεσα στους ομοειδείς τους. Αν κάτι λοιπόν ενώνει τους ανθρώπους θα μπορούσε κανείς να πει πως είναι αυτή η μοναδικότητα τους. Κι αν η μοναδικότητα τους τους ενώνει είναι η ίδια που τους διακρίνει σε αυτάρκη και αυτόνομα πλάσματα. Ο άνθρωπος οφείλει να είναι αυτάρκης και αυτόνομος, η παρουσία του στην πόλη αν δεν κάνει θόρυβο τον καθιστά  αυτόματα αόρατο. Όλα τα στοιχεία στην απολεσθείσα ταυτότητα μου ήταν συμπληρωμένα με τη λέξη Αγάπη.,,,,,……. Τα έχω παρατήσει όλα τα δικά μου για να μπορέσω να είμαι μια τραγική μυριόστομή κεφαλή. Συνηχούν όλες οι υπάρξεις απ’ το δικό μου σώμα. Μπορεί να με γαμάει ο καθένας για να έχω λίγη ακόμη ζωή!  Το πορτοφόλι μου το πήρα με χαρά. Συμφωνώ (αντιφάσκοντας) μ’ εκείνο το σύνθημα στο δρόμο: Είμαστε τόσο φτωχοί που το μόνο που έχουμε είναι χρήματα.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η Σακελλαρης Καμπουρης έγραψε: (πριν 2 έτη)

    η οξυδερκεια στην τεχνη του λογου και του φιλοσοφισμου,χαρακτηριστικο γνωρισμα της γραφης του Φωτη Θαλασσινου!με μιαν ειρωνικη διαθεση γι αυτο το ψυχικο καταρακωμα του συγχρονου ανθρωπου,που δεν αποδεχεται την διαφορετικοτητα,με μια διαπεραστικη χλευη και συναμα μιαν ευχη για προσγειωση,διαπερνα δια μεσω των παθων της ιστορισης του σαρκιου,στον νου του αναγνωστη και στο σωψυχο,με αναγλυφη υφη,το ανθρωπινο του παθους,το συνεπικουρο του ανθρωπινου πονου και την αναγκη για κραυγη...μια κραυγη που δυναται να ραγισει,να σπασει και να αφυπνισει,δια μεσω μιας ενδοσκοπησης των παντων εκεινων των απλων των καθημερινων που την ιδια στιγμη ειναι τοσο ζωογονα τοσο αληθινα και οσο γηινα,αλλο τοσο ουράνια...!Η γραφη του Φ.Θ. παντα συνταραζει,γιατι ειναι μια γραφη περα για περα αληθινη...φερει πονο,φερει ερωτηματικα,που σουβλερα κεντριζουν οσους εχουν ανοιχτα παραθυρα κι αποδεχονται τον συνανθρωπο,με τις συνηθειες,με τον χαραχτηρα,με τα παθη και με τους ποθους του,με τα θελω του και με τα πρεπει του...με την Αγαπη παντα,γύρα του...

  • 2 Ο/Η jenny έγραψε: (πριν 2 έτη)

    oreo to kimeno su ke kryvun mia evestiti synama exypni prosopikotita. pistevo oti prepi na synehisis.ne symfono oti i sygrafi enos kimenu ine epodini ergasia ala synama lytrotiki.keep going dear

loading..