Ένα Δάκρυ

deliriumtremens-tremens
“Ο Περικλής πάντως δεν δάκρυζε. Ούτε ο Ελευθέριος Βενιζέλος δάκρυζε. Ούτε ο Ηλίας Ηλίου δάκρυζε. Ούτε καν ο Άρης Βελουχιώτης.
Η Μάρθα Βούρτση δάκρυζε. Κι ο Νίκος Ξανθόπουλος. Κι ο Κώστας Πρέκας.
Και επειδή διαβάζω πλήθος σχολίων, να διευκρινίσω τα εξής: Έχω κλάψει πάρα πολύ στη ζωή μου για λόγους που δεν αφορούν παρά εμένα και τους κοντινούς μου ανθρώπους. Στην πολιτική και στη δημόσια σφαίρα γενικά το να εκβιάζεις το συναίσθημα του ακροατηρίου σου το θεωρώ τουλάχιστον αντιαισθητικό.”
 
Σου μεταφέρω το status του κου Χωμενίδη, του πνευματικού αυτού ανδρός. Κάποιοι απ τους φίλους μου, που τους εκτιμώ και που γνωρίζω ότι έχουν περάσει δύσκολα, και ίσως ακόμα περνούν δύσκολα, συμφωνούν μαζί του. Εγώ προσωπικώς όχι. Και θα σου εξηγήσω το γιατί. Δεν συμφωνώ μαζί του γιατί το θεωρώ ως την ύψιστη μορφή κακίας, αυτή, η ευγενής κακία, η κακία του διανοούμενου, ο οποίος ακριβώς επειδή υποστηρίζει κάτι άλλο, ή απλά γιατί δεν εμπιστεύεται το πρόσωπο στο οποίο αναφέρεται, χτυπά με φτερό σε ευαίσθητη χορδή. Δεν αναφέρεται στο - κατά τη γνώμη του, η οποία είναι ίσως σεβαστή - ψεύτικο των δηλώσεων ή στο ανέφικτό τους, αλλά αναφέρεται στη συγκίνηση του Τσίπρα την οποία θεωρεί κάλπικη.
 
Κε Χωμενίδη κι εσείς αγαπημένοι φίλοι που συμφωνείτε μαζί του, σήμερα το πρωί είδα πάλι τον άστεγο έξω απ το φούρνο, εκείνον τον άνδρα τον νεότερο από μένα, τον ξανθό με τα γαλάζια μάτια, που αν τον πλύνεις και τον καλοντύσεις θα είναι εμφανισιακά πιο στέλεχος από πολλά στελέχη που γνωρίζω, και τον ξαναφίλεψα - όχι τυρόπιτα, μιας και τον είχε φιλέψει μια άλλη κυρία πιο πριν, αλλά χρήματα για να έχει για μετά που θα ξαναπεινάσει. Και με κοίταξε με ευγνωμοσύνη - και μένα δάκρυσαν τα μάτια μου που δεν δακρύζουν εύκολα.
 
Ναι, σήμερα δάκρυσαν γιατί υπήρχε λόγος. Όπως θεωρώ ότι και χτες το βράδυ, σε κείνο το βήμα υπήρχε λόγος. Αν εσείς, την κριτική σας σε μια κυβέρνηση που μόλις ξεκίνησε την εστιάζετε εκεί, λυπάμαι. Αφόρητα όμως. Και ξέρετε ε; Θέλω ακόμα πιο πολύ να πετύχει σ αυτά που λέει, όχι μόνο για να έχω θέρμανση του χρόνου, αλλά για να στραβώσουν και να κλείσουν στόματα και μυαλά σαν τα δικά σας. Σαν τα δικά σας που τόσα χρόνια μιζέριας και δυστυχίας το μόνο που ήξεραν είναι να κουνήσουν το δάχτυλο στους δυστυχισμένους, και το μόνο που ξέρουν να κάνουν στην τελική είναι αυτό. Και πιστέψτε με, αυτό δεν είναι για δάκρυα, για κλάμματα είναι.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η Ξενοφων Ισαρης έγραψε: (πριν 2 έτη)

    Το συναίσθημα, ειδικά για τους συνανθρώπους μας, ειναι αδυναμία, γελοιοτητα ή απάτη. Κλασσική ψυχαναλυτική θέση του ναζισμού που ¨λογοτέχνες" οπως ο Χωμενιδης και τόσοι άλλοι του διανοητικού Μεσαίωνα που περάσαμε τα τελευταία τριάντα χρόνια, είχαν αναλαβει να γαλουχήσουν τον κοσμο πουλώντας την μεσα απο τα ΜΜΕ καθημερινά σαν "ανωτεροτητα". Μεχρι που κοντέψαμε να γίνουμε όλοι τέρατα έτοιμοι να βγάλουμε ο ένας το ματι του άλλου και να προδίδουμε τα πάντα για λίγα λεφτά. Λογικό να λυσσάει τώρα ο Χωμενίδης αφου αν η συγκίνηση του πρωθυπουργού αποδειχθεί τιμια και αληθινή, ανεξάρτητα πόση θα ειναι η κρατική και οικονομική ανάκαμψη που θα πετύχει, αυτό θα σημαίνει κατ'αρχήν τέλος εποχής για όλους αυτούς τους διανοητικούς εργολάβους του ναζισμού που μας έλεγαν για σωστό το λάθος και για αλήθεια, το ψέμα.

  • 2 Ο/Η Αρης Δαβαράκης έγραψε: (πριν 2 έτη)

    Πολύ περιεκτικό και επι της ουσίας το σχόλιό σας κ. Ίσσαρη. Συμφωνώ και εγω μαζί σας. "Αν η συγκίνηση του πρωθυπουργού αποδειχθεί τιμια και αληθινή, αυτό θα σημαίνει κατ'αρχήν τέλος εποχής για όλους αυτούς τους διανοητικούς εργολάβους του ναζισμού που μας έλεγαν για σωστό το λάθος και για αλήθεια, το ψέμα." Είναι ενα πολύ μεγάλο βήμα αυτό, αλλάζει το τοπίο αν πούμε επιτέλους το σωστό σωστό και το ψέμμα ψέμμα.

  • 3 Ο/Η sgp έγραψε: (πριν 2 έτη)

    Διανοητικούς εργολάβους του ναζισμού... Μήπως είστε λίγο υπερβολικός στήν αναφορά σας κε Δαβαράκη;

  • 4 Ο/Η Αρης Δαβαράκης έγραψε: (πριν 2 έτη)

    Ναί sgp, είμαι υπερβολικός, έχετε δίκιο. Εκανα copy-paste το κείμενο του κ. Ίσσαρη και δεν συνειδητοποίησα την υπερβολή του χαραακτηρισμού "εργολάβος του ναζισμού". Με είχε ενοχλήσει και μένα πολύ όλο αυτό με την Μάρθα Βούρτση και τα λοιπά που γράφει ο κ. Χωμενίδης ώστε παρασύρθηκα. Ετσι γίνεται συνήθως, της μίας ανοησίας, μύριες έπονται. Ανακαλώ!

  • 5 Ο/Η Κωνσταντίνος Ερμιονίδης έγραψε: (πριν 2 έτη)

    Να θυμιθούμε τον συγχωρεμένο Κωνστντίνο Καραμανλή, αναφερώμενο στα περίΜακεδονίας, ότι έκλαψε μπροστά στις Κάμερες, λέγοντας πως η Μακεδονία είναι Ελληνική.

  • 6 Ο/Η Δήμητρα Τατούλη έγραψε: (πριν 2 έτη)

    Η συγκίνηση είναι εσωτερική συναισθηματική κατάσταση η οποία συνήθως προκαλείται από κάποιο γεγονός. Το κλάμα είναι απόρροια αυτής της εσωτερικής κατάστασης και παρομοίως είναι η αδιάψευστη εκδήλωση της. Αν το άτομο –ο οποιοδήποτε άνθρωπος –παρέχει διέξοδο στην συναισθηματική του φόρτιση μέσω του κλάματος σημαίνει ότι αποδέχεται το συναίσθημα ως αναπόσπαστο τμήμα της προσωπικότητας του.
    Η σκέψη ή και η συμπεριφορά του ατόμου όταν ενυπάρχουν απουσία συναισθήματος είναι σαν να σαν να μιλάμε για την προσωπικότητα του η οποία είναι όπως η θάλασσα απαλλαγμένη από το αλάτι ή και το ιώδιο. Επίσης, είναι σαν να παρατηρούμε τον ουρανό και να απουσιάζουν τα αστέρια ,τα σύννεφα ή και τα πουλιά παντελώς. Είναι άραγε εφικτό κάτι τέτοιο;
    Όταν αμφισβητούμε το συναίσθημα και την έκφραση του τα οποία είναι στοιχεία της προσωπικότητας του Πρωθυπουργού της χώρας μας ,όπως αυτά εκδηλώθηκαν σε μία ευαίσθητη και σαφώς ιδιαίτερη για εκείνον στιγμή…αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι προς εμάς και τους απερχόμενους κυβερνήτες… γνωστό είναι το παράδειγμα ενός από εκείνους οποίος καθώς απερχόταν της εξουσίας χαμογελούσε ενώ είναι γνωστό της πάσης ότι το τελευταίο πράγμα που επιθυμούσε ήταν να εγκαταλείψει την εξουσία …και αν θέλουμε να κρατήσουμε ίσες αποστάσεις χωρίς διάθεση κριτικής αλλά μόνο περιγράφοντας τα γεγονότα ….ίσως θα πρέπει να αναρωτηθούμε για τη σχέση που έχουμε κάθε ένας από εμάς με την εξουσία.
    Ίσως θα πρέπει να αναρωτηθούμε μήπως έχουμε πληγωθεί ή τραυματιστεί στο παρελθόν από ανθρώπους που σχετίστηκαν μαζί μας με τον εξουσιαστικό ρόλο.
    Μήπως η τραυματική εμπειρία αναβίωσε με αφορμή ανάλγητες στάσεις πολιτικών διοικήσεων του παρελθόντος;
    Μπόρεσαν εκείνοι που σχετίστηκαν εξουσιαστικά μαζί μας να μας αφήσουν να δούμε την ανθρώπινη πλευρά τους ?
    Αν μας επέτρεψαν να δούμε την ανθρώπινη πλευρά τους εμείς καταφέραμε να ξεπεράσουμε την όποια εύλογη καχυποψία …επιφύλαξη ή δυσπιστία ώστε να σχετιστούμε με την ανθρώπινη πλευρά τους?
    Ψάχνοντας το παρελθόν ίσως να μπορέσουμ

  • 7 Ο/Η jenny έγραψε: (πριν 2 έτη)

    o kathe pikramenos kremete apo enies ke lexis ke xehnai na zisi,xeehnai ti symeni i pragmatiki syginisi .ta orea ta logia stolismena me holi kryvun isos mia zilia gia to pos meriki anthropi akoma esthanonde ke andidrun.

loading..