Σταύρος Σταυρίδης: "Τα Θεατρικά" του

της Βασιλικής Νευροκοπλή

“Ο Σταύρος Σταυρίδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1976 όπου και συνεχίζει να ζει. Γράφει τραγούδια και κάνει ό,τι μπορεί”. Αυτό είναι το βιογραφικό στο βιβλίο του “Θεατρικά” που εσωκλείει την ποιητική, αλλά και μουσική του περιπέτεια.

Στο οπισθόφυλλο σημειώνει: “Ο ήρωας των θεατρικών ζει βηματίζοντας σε μία γραμμή. Από τη μια μεριά της, είναι ένας βίος μηχανιστικός που τον βιώνει σαν μια μαριονέτα. Από την άλλη μεριά ένας βίος συνειδητός που τον υποψιάζεται. Ο ήρωας των θεατρικών είναι ο ηθοποιός που ενώ μπαίνει απόλυτα στο πετσί του ρόλου και ζει πάνω στη σκηνή, κάποια στιγμή αποκτά συνείδηση του αληθινού εαυτού του. Στο οιδιπόδειο ταξίδι του κάποια στιγμή θα χρειαστεί να βγάλει τα μάτια του για να δει”.

Σε τρομάζει η ζωή σου που δεν είναι δική σου
Άναρχη η πόλη μας
στροβιλιζει σαν φτερό την αντοχή σου.

Πήραμε μια πρώτη γεύση. Και τώρα πώς να μιλήσω για το θαύμα που γέννησε αυτός ο άνθρωπος; Αν το περιγράψω θα το αδικήσω. Το θαύμα είναι ένα κομμάτι ατόφιο φως. Αν δεν σε λούσει προσωπικά, η εμπειρία του δεν μεταφέρεται. Αν όμως το γευτείς, σε μεθά. Σου δίνει δύναμη, πλησμονή χαράς, ελπίδα πως τη νύχτα μας δε θα πάψουν να τη φωτίζουν αστέρια. "Τα Θεατρικά" του Σταύρου Σταυρίδη που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις "Μετρονόμος", μοιάζουν με βιβλίο, αλλά δεν είναι ακριβώς αυτό. Περιέχουν ένα cd, αλλά δεν είναι ούτε αυτό σκέτο. Μα τι είναι λοιπόν; Θα αυθαιρετήσω φτιάχνοντας μια εικόνα. Αν η ζωή του ανθρώπου είναι ένα μπλεγμένο κουβάρι, -που συνήθως τέτοια είναι-, στο βιβλιο-cd "Θεατρικά" το κουβάρι αυτό ξετυλίγεται ζωγραφίζοντας αναπάντεχους ποιητικούς πίνακες πλάι σε πίνακες βαθιά μελωδικούς επιζωγραφισμένους από στίχους. Ο Σταύρος Σταυρίδης καταφέρνει να κάνει “ευανάγνωστα τα σπλάχνα του” κατά το αίτημα του Ελύτη, και ύστερα τ' απλώνει στο φως της ποίησης και του τραγουδιού του. Το αποτέλεσμα σε αιφνιδιάζει όσο κι ένα παιδικό χαμόγελο. Με ειλικρίνεια, ευαισθησία, σεμνά, ανεπιτήδευτα, αλλά και με μεγάλο πηγαίο ταλέντο “κατασκευάζει” τον μύθο της ζωής του.

Είναι ανάγκη ή μοναξιά αυτό που ακούω
στην άδεια θάλασα να πλέει;
Καράβι που 'παιρνε εσένα
κι έφευγε λες χίλιες φορές.

Σ' αυτό το πρώτο του δύσκολο και τόσο απαιτητικό εγχείρημα, δεν είναι μόνος. Εμπλέκει, ως άξιους συνενόχους και συνλυτρωτές του, σπουδαίους μουσικούς και ερμηνευτές της Θεσσαλονίκης με εξέχοντα τον μάγο της ενορχήστρωσης, Γιώργο Κοκκινάκη. Όλοι μαζί πλουτίζουν τους μουσικοποιητικούς πίνακες του δημιουργού  καθένας με τα δικά του χρώματα, υφές και ματιέρες, πάντα όμως κάτω από το δικό του ραβδάκι που όλα τα ενοποιεί.

Το έργο του Σταύρου είναι πράγματι παράδοξα ενιαίο, παρόλο που μουσικά παντρεύει το ύφος του Νέου Κύματος, του Ρεμπέτικου και της Τζαζ ή τους ρυθμούς του Βαλς με το Τσάμικο. Αυτό μπορεί να συμβεί μόνο όταν ο δημιουργός έχει ο ίδιος μέσα του αυτή την ενότητα. Αλλιώς, είναι πράγμα αδύνατο.

Είναι ώρα να σας δώσω μια πληρέστερη γεύση. Στο βιβλίο, η αριστερή σελίδα έχει ένα μικρό ποιητικό κείμενο, ενώ η δεξιά τούς στίχους του κάθε τραγουδιού. Θα αντιγράψω ολόκληρα τρία από τα κείμενά του: την εισαγωγή, το ιντερμέδιο και αυτό που εισάγει στο κορυφαίο –κατά τη γνώμη μου- τραγούδι του δίσκου "Το φεγγάρι στην ποδιά" που είναι αφιερωμένο στον Χατζιδάκι και στον Γκάτσο. Θα αντιγράψω επίσης ολόκληρα και τρία τραγούδια: “Τα χρωματιστά” και “Το φεγγαράκι στην ποδιά” και “Το τσίρκο”. Από όλα τα υπόλοιπα θα σας δώσω μόνον κάποια σπαράγματα, σημειώνοντας την αντίστοιχη σελίδα του βιβλίου πριν από κάθε απόσπασμα μόνο για να αντιληφθείτε… κάπως… την ενότητα του εγχειρήματος.

Σ' ευχαριστούμε Σταύρο. Μας μοίρανες μ' ένα άρωμα ξεχασμένο απ' τον καιρό του Μάνου και του Γκάτσου... Καλή συνέχεια!

 

— Η κλωστή
...
Ξένη γη ο κόσμος.
Δεν συγχωρεί να τον πατάς.
Τι σου κλέβει ο χρόνος
που ως το τέλος κυνηγάς;

Σκοντάφτεις στις βουβές του νύχτες,
στις ξαστεριές του προχωράς.

 

– Κατάδυση
Παίρνω αναπνοή λοιπόν,
και ξαναβουτάω
στα βαθιά μου μήπως βρω
τ' άγριο μυστικό.

Το χαμένο χάρτη μου
στα τυφλά ζητάω
άδικα να βρω.

— Αν έρθεις
Αν έρθεις ξαφνικά,
ήλιος ζεστός ή δροσιά που στα φύλλα γλιστράει,
ν' αφήσεις στη ματιά μια πεθυμιά,
μια λαχτάρα το νου να κρατάει,

να λιώνει τις ντροπές,
τις άδειες ενοχές,
κι όταν ξυπνάει στο σκοτάδι
τα τζάμια να σπάει.

Δεν ήθελα τίποτα μωρέ!
Τίποτα!
Μονάχα μια φορά να τα καταφέρει το ανέφικτο!
Να κερδίσει το παραμύθι!
Μια φορά να θριαμβεύσει το παράλογο!

— Αυθαίρετο
Γι' αυτά που τάξαμε και τα ξεχασαμε σαν να 'ταν ψέμα,
γι' αυτά που ζήσαμε και το σκορπίσαμε σαν να 'ταν ξένα,
έλα, θα χτίσουμε ένα αυθαίρετο μες στης καρδιάς μας το αδιαίρετο...

για να γυρνάς όταν διψάς,
όταν πονάς κι όλα σου φταίνε,
να μου λες για τα μικρά,
για τα πολλά, κι όσα σε καίνε

 

Για να δείτε όλους τους συντελεστές επισκεφτείτε τη σελίδα:
http://www.ogdoo.gr/diskografia/nees-kyklofories/stayros-stavridis-ta-theatrika-diskoparousiasi