Το πλοίο της λησμονιάς

της Αθηνάς Τζολάκη

Χτες καθώς άκουγα ένα μπολέρο θυμήθηκα το Ταμπίκο της επαρχίας Ταμαουλίπας, ένα λιμάνι, πάνω στην βόρεια όχθη του ποταμού Πάνουκο,  κοντά στον κόλπο του Μεξικού. Εκεί με έβγαλε ο δρόμος μου ένα καλοκαίρι, για την ακρίβεια το καλοκαίρι του 70, μόλις είχα τελειώσει το Δημοτικό. Μια στάση μετά την Σαβόνα της Ιταλίας, μια στάση πριν την Νότια Καρολίνα σε ένα ταξίδι με τελευταίο σταθμό το Κίελο της Γερμανίας.

Espera un poco, un poquito más para llevarte mi felicidad, περίμενε λιγάκι πριν μου πάρεις την ευτυχία,  τραγουδούσε ο  Χοσέ Χοσέ την μεγάλη του επιτυχία εκείνης της χρονιάς, ενώ λιώναμε από τη ζέστη η αδελφή μου και γω μέσα στην καμπίνα μας. Οι λαμαρίνες του πλοίου έβραζαν και ελλείψει   αιρκοντίσιον είχαμε ανοίξει την πόρτα του μικρού ψυγείου  μήπως και δροσιστούμε, me moriría si te vas, εξακολουθούσε ο Χοσέ Χοσέ. 

 Στην προβλήτα του λιμανιού βγήκα φωτογραφία, φορώντας ένα σομπρέρο, πάνω σε ένα ξύλινο άλογο,  από έναν πλανόδιο. Το ίδιο σομπρέρο φόρεσε  ο γιος  μου αργότερα σε μια φωτογραφία που βγάλαμε  στο Ζάππειο, πάνω σε ένα πόνι. Εκτός του σομπρέρο στο Ταμπίκο αγόρασα τα πρώτα μου σκουλαρίκια και το πρώτο μου εφηβικό σουτιέν,  από ένα πολυκατάστημα με πολύ δυνατό ερκοντίσιον. Στο ίδιο πολυκατάστημα φάγαμε πολύ ωραία μπέργκερ ενώ εγώ ήθελα να δω λίγο και τα παιχνίδια.

Τα εστιατόρια του Ταμπίκο σέρβιραν μεγάλες γαρίδες Ατλαντικού και στους δρόμους πουλούσαν ένα παστέλι από φυστίκια και πολύ πιπέρι. Espera, aún me quedan alegrías para darte, tengo mil noches de amor que regalarte. Τα  βράδια στην παραλία οικογένειες έκαναν βόλτες και κούνια τα παιδιά τους, βουτηγμένοι όλοι μαζί σε αυτήν την Λατινοαμερικάνικη ερωτική μελαγχολία τους, με φόντο τα πολύχρωμα ιστορικά κτίρια αποικιακού ρυθμού, ενώ ένα τροπικό θαλάσσιο αεράκι τους δρόσιζε λιγάκι. Μεγάλα πόστερ διαφήμιζαν ταυρομαχίες και μικρότερα κοκορομαχίες.

Ένα πρωί παρέα με τον πατέρα μου και την αδελφή μου, φορώντας μοκασίνια του Λολοσίδη, έφτασα και σε ένα σκονισμένο χωριό όπου ξαποστάσαμε σε μια σκονισμένη ξύλινη καντίνα και ήπιαμε σκονισμένα αναψυκτικά. Είδαμε πολύ λίγους χωρικούς, μελαγχολικούς ευγενικούς και σκονισμένους.

Ψάχνοντας να δω τι κάνει το Ταμπίκο τώρα που το θυμήθηκα, έμαθα ότι λόγω εγκληματικότητας απαγωγών για λίτρα και καρτέλ η πόλη ρημάζει, πολλά από τα ιστορικά κτίρια έχουν μείνει χωρίς σκεπή και παράθυρα, ενώ τεράστια τροπικά δέντρα ξεπηδούν από τα σπλάχνα τους.

Δεν είναι και τυχαίο που στην Λατινική Αμερική άνθισε ο μαγικός ρεαλισμός.

Να και ο Χοσέ Χοσέ που τραγουδάει, για σας το πλοίο της λησμονιάς.