Το ιστορικό γεφύρι της Πλάκας πέθανε

του Γιάννη Πάσχου

Λέξεις δεν βρίσκω
στίχους να χτίσω
το σκοτωμένο το γεφύρι
να πενθήσω
τις γκρεμισμένες πέτρες
ν' αναστήσω......

— Μαρία Τσολιά

«Σήμερα 1 του Φλεβάρη και στις 9.30 το πρωί κατέρρευσε το ιστορικό γεφύρι της Πλάκας». Σαν πολεμικό ανακοινωθέν ακούστηκε η κατάρρευση του γεφυριού της Πλάκας, του μεγαλύτερου πέτρινου μονότοξου γεφυριού των Βαλκανίων. Η ιστορική μας κληρονομιά φτώχυνε. Οι κάτοικοι της περιοχής πενθούν σαν να χάθηκε ένας δικός τους άνθρωπος, μια αξέχαστη συντροφιά. Μιλάνε σαν να ήταν το γεφύρι κάτι ζωντανό που είχε μιλιά και αισθήματα. Μοιάζουν σαν να αποκόπηκαν από τον κόσμο, σαν να μείνανε ορφανοί και μόνοι μέσα στα βουνά, αβοήθητοι. Δεν είναι λίγοι αυτοί που διαμαρτύρονται για την αδράνεια και τη μεγάλη ευθύνη των αρμοδίων, που ενώ έβλεπαν το πρόβλημα σε μια από τις βάσεις του δεν έκαναν τίποτε για να το σώσουν. Αλλά και τις δικές τους ευθύνες αναλογίζονται.

Η αναφορά από το jaquou.wordpress.com είναι χαρακτηριστική: «Κι όταν οι άνθρωποι των βουνών έπαψαν να το φροντίζουν, να το κανακεύουν, να του γιατρεύουν τις πληγές και να ζουν παρέα του, να το περπατάνε και να το χρειάζονται, να αναπνέουν μαζί του, να δρασκελούν τις πέτρες του και να περνούν απέναντι, έσκυψε κι είπε στον ποταμό για τη μοναξιά του. Και το ποτάμι αγρίεψε, και μας πήρε το γεφύρι μαζί με όλους εκείνους που μας περίμεναν με ένα πιάτο τηγανίτες, στο κατώφλι, για να μας χαρούν ακόμα κι αν ήταν μόνο για αυτές τις πέντε μέρες τον χρόνο που προλαβαίναμε να τους αγαπάμε».

«Το γεφύρι της Πλάκας» αναφέρει η Ελένη Κοτζαμποπούλου, «ήταν ένα άριστο δείγμα τοπικής λαϊκής αρχιτεκτονικής στην καρδιά τού ορεινού, περίφημου για την αμόλυντη ομορφιά, όγκου των Τζουμέρκων, στην Πίνδο. Η εντυπωσιακή κατασκευή ενώνει τις δύο απόκρημνες όχθες τού ορμητικού ποταμού Αράχθου. Έργο Ηπειρωτών μαστόρων, τα μπουλούκια των οποίων κατά τον 19ο αιώνα περιέτρεχαν την βαλκανική χερσόνησο, διαδίδοντας την τέχνη και την τεχνογνωσία τους, ολοκληρώθηκε από τον Πραμαντιώτη Κώστα Μπέκα τον Σεπτέμβριο του 1866, αφού είχαν προηγηθεί δύο ανεπιτυχείς προσπάθειες.
Στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο στον περίγυρο της γέφυρας συγκρούστηκαν συχνά τα ένοπλα τμήματα των αντιστασιακών οργανώσεων ΕΛΑΣ (Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός) και ΕΔΕΣ (Εθνικός Δημοκρατικός Ελληνικός Σύνδεσμος) με τις δυνάμεις των κατακτητών, αλλά και μεταξύ τους. Στις 29 Φεβρουαρίου 1944, στο φρουραρχείο τού ΕΛΑΣ, στο κτίριο τού παλαιού τελωνείου, υπογράφηκε η σημαντική για την εξέλιξη τού εμφύλιου πόλεμου «Συμφωνία της Πλάκας». Η αρχικά μονομερής παραβίαση των όρων τού Πρωτοκόλλου της Συσκέψεως αναίρεσε την ύστατη αυτή προσπάθεια για ένα κοινό εθνικό μέτωπο εναντίον των κατακτητών και την αποφυγή της επώδυνης περιπέτειας κορύφωσης τού εμφυλίου πολέμου και των μακροχρόνιων επιπτώσεών του».

Το γεφύρι της Πλάκας δεν υπάρχει, οι όχθες του ποταμού δεν θα συγγενεύουν πια και οι άνθρωποι, γεμάτοι ενοχές για την απώλεια, θα το θάψουν μέσα στις μνήμες τους, όπως και τόσα άλλα.


Το γεφύρι της Πλάκας,2011, φωτό από το blog alekosdigital.blogspot.gr

http://www.skai.gr/files/1/astelios/skaiphotos/dsc_0005--@=2.gif

Το γεφύρι  βομβαρδίστηκε στο Β παγκόσμιο πόλεμο αλλά άντεξε, φωτο από Κ.Ράπτης

1-2-2015, ότι απόμεινε...