Επιτέλους καλά νέα!

του Αλέξανδρου Ντερπούλη

Ζούμε τις πρώτες μέρες της νέας κυβέρνησης.

Τα αρχικά δείγματα έδειξαν έναν πολιτισμό που χρόνια είχαμε να δούμε. Αυτό και μόνο είναι ελπιδοφόρο.

Μπορεί οι περισσότεροι να περιμένουν ότι με την πρώτη μέρα θα γίνουν ριζοσπαστικές αλλαγές, ότι θα εξαφανιστούν με μιας όλα μας τα προβλήματα. Ότι δε θα έχουμε πια χρέη στις τράπεζες, ότι θα αποκτήσουμε στην Ευρώπη τη θέση που μας αξίζει.

Περιμένουν λόγια και πράξεις που θα ικανοποιήσουν την προσμονή που είχαμε δεκαετίες τώρα, για κοινωνική δικαιοσύνη και αξιοκρατία.

Ότι όλοι θα βρούμε δουλειά και η ανεργία θα είναι πια ένας εφιάλτης από τον οποίο δεν μας άφηναν να ξυπνήσουμε.

Ότι θα σταματήσουμε να βλέπουμε την αθλιότητα στο δρόμο και την απελπισία των ανθρώπων που δεν είχαν που να στηριχτούν.

Όμως όλα αυτά που όλοι μας διακαώς θα θέλουμε να συμβούν δεν θα γίνουν από την μια μέρα στην άλλη και μπορεί μερικά από αυτά να μην γίνουν ποτέ. Όχι γιατί δεν υπάρχει η θέληση αλλά γιατί πρέπει να γίνουν στα όρια του λογικού και του νόμιμου.

Ευτυχώς ή δυστυχώς εντασσόμαστε σε μια κοινωνικοπολιτική κονίστρα που έχει κανόνες και συνθήκες που πρέπει να τηρήσουμε. Η διαφορά είναι ότι δε χρειαζόταν ποτέ να τις τηρήσουμε απαρέγκλιτα χωρίς δεύτερη σκέψη και αδιαπραγμάτευτα.

Είμαι σίγουρος ότι αυτό που περιμένουμε είναι μια κυβέρνηση με θάρρος και τόλμη για να πετύχει όσα οι προηγούμενες κυβερνήσεις δεν πέτυχαν με την απόλυτη συμφωνία τους στις επιταγές των άλλων.

Την ελπίδα περιμένουμε, ότι θα συμβεί κάτι διαφορετικό. Ότι θα μπορέσουμε πάλι να χαμογελάσουμε, δε λέω, με μηδαμινές στην αρχή αλλαγές - που θα προμηνύουν όμως ένα καλύτερο μέλλον.

Μπορεί η ευφορία των ανθρώπων να είναι λίγο υπερβολική αλλά είναι απόλυτα δικαιολογήσιμη. Αυτή η παιδικότητα δεν μας έλειψε εξάλλου;

Είναι αλήθεια ότι περιμέναμε πολλά χρόνια για να αναπτερωθούμε μια στάλα. Για αυτή και μόνο τη στιγμή του γέλιου, της χαράς και του χορού, την ώρα της νίκης του Τσίπρα, άξιζε τόση αναμονή και δεν μπορεί να αναπληρωθεί με τίποτα.

Έρχομαι σε επαφή με πολύ κόσμο λόγω επαγγέλματος και αυτό που κατάλαβα είναι ότι δυσανασχέτησαν όσοι παραδοσιακά ήταν συντηρητικοί χωρίς κάποιο πολιτικό κριτήριο, ηλικιωμένοι που πάντα φοβόντουσαν την αριστερά, βολεμένοι που δεν ήθελαν να αλλάξουν τίποτα από όσα είχαν, από φόβο εξαιτίας της τρομοκρατίας που μέχρι τώρα είχαν υποστεί από τους προηγούμενους ή άνθρωποι που είχαν έστω κι ένα κουτσουρεμένο μισθό ή σύνταξη αλλά έχασαν όλα τα άλλα. Και ξεχνούσαν ότι είχαν χάσει, κεκτημένα δικαιώματα και αγαθά που πριν είχαν συνηθίσει να απολαμβάνουν.

Είναι ωραίο να βλέπεις τους ανθρώπους σιγά-σιγά να ανακτούν τη χαμένη τους διάθεση.

Κατά τα άλλα η ζωή θα συνεχιστεί όπως και πριν. Θα συνεχίσουμε να ξυπνάμε το πρωί για να πάμε στην εργασία μας, όσοι έχουμε, να πίνουμε τον καφέ μας και να αγωνιούμε για το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας.

Δε θα σταματήσει τίποτα από αυτά που ξέρουμε εκτός ίσως από την αγωνιστική μας διάθεση που ενισχύεται πάνω σε νέα βάση. Στη βάση που περιμέναμε καιρό τώρα για να ακουστούμε επιτέλους και να γίνει κάτι καλό υπερ μας, σε συλλογικό επίπεδο.

Σήμερα πήγα να αγοράσω τσιγάρα από το περίπτερο της γειτονιάς μου στον Κολωνό. Ένα περίπτερο που δεν πάω συχνά αλλά ήταν στο δρόμο μου. Εκεί περίμενε ένας καλοβαλμένος ηλικιωμένος κύριος με κουστούμι και καβουράκι στο κεφάλι. Η κυρία στο περίπτερο είχε ανοίξει ένα πακέτο τσιγάρα και άδειαζε μερικά σε ένα άλλο άδειο και τα έδωσε στον κύριο, παίρνοντας το μισό αντίτιμο.

“Δεν έχω πάρει ακόμα τη σύνταξή μου κυρία Τασία. Όταν την πάρω θα σε ξεπληρώσω” της είπε και φαινόταν ότι ντρεπόταν πάρα πολύ. Η κυρία στο περίπτερο απλά του χαμογέλασε χωρίς να πει τίποτα.

Το ξέρω ότι υπάρχουν πολύ χειρότερα. Άνθρωποι που δεν έχουν να φάνε ή που γυρνάνε στα σκουπίδια για να βρουν κάτι χρήσιμο ή φαγώσιμο. Δεν ξέρω γιατί μου προξένησε τόση θλίψη αυτή η σκηνή που είδα μπροστά μου. Είχα να δω να αγοράζουν λίγα τσιγάρα πάρα πολύ καιρό. Από τότε που υπήρχαν χύμα τσιγάρα που έπαιρνε ο παππούς μου. Με γύρισε πολλά χρόνια πίσω σε εποχές όμως που εγώ ήμουν αθεράπευτα ευτυχισμένος. Κάτι που δεν θα μπορούσα να ισχυριστώ τώρα, ούτε για μένα ούτε για τον ηλικιωμένο κύριο και όσους δεινοπαθούν στην εποχή της κρίσης.

Μόλις είδα στις ειδήσεις το νέο υπουργικό συμβούλιο. Θέλω να πιστεύω ότι οι νέοι της κυβέρνησης, άφθαρτα ονόματα με όρεξη για δουλειά και ελπιδοφόρο μέλλον, δεν θα μας απογοητεύσουν. Για κάποιο λόγο τους έχω εμπιστοσύνη. Ο λόγος τους είναι σοβαρός και υπάρχουν μέσα σε αυτούς άνθρωποι αξιόλογοι με κύρος και άποψη. Ο Ξυδάκης, ο Μπαλτάς, ο Δραγασάκης είναι μόνο μερικά από τα ονόματα που με κάνουν να ευελπιστώ.

Ελπίζω στο καλό, για όσους ταλαιπωρούνται, για όσους πεινάνε, για όσους δεν έχουν ρεύμα μέσα στο χειμώνα για τον ηλικιωμένο κύριο στο περίπτερο, για όλους μας.

Μακάρι να μη διαψευσθώ.