Την επόμενη μέρα

του Πιγκουίνου



Εψές ο λαός μίλησε. Όχι ότι του έχεις και μεγάλη εκτίμηση -δηλαδής χελόου, είναι ο ίδιος λαός που αποθέωνε τον Ανδρέα στο μπαλκόνι, που έβγαλε τον Μητσοτάκη για κάθαρση, που επανέφερε τον Ανδρέα (με τη Δήμητρα αλαμπρατσέτα και τον Άκη παρά τω πρωθυπουργώ), που κατέφυγε στον Σημίτη (για να ζήσει το γιουροπίαν ντριμ του και να τζογάρει στο τετραπλό τζακπότ της Σοφοκλέους), που τον σιχτήρισε ύστερα ως διαπλεκόμενο και ήρθε η ώρα του Καραμανλή πλεϊστέισον, που εξέλεξε τον ΓΑΠ γιατί πίστεψε ο αφελής πως λεφτά υπάρχουν και που κατέληξε στον Σαμαρά γιατί κατά βάθος ο λαός είναι νοικοκυραίος και συντηρητικούρας.



Και φθάσαμε στις εκλογές του δυοχιλιάδεςδεκαπέντε. Σε μία δυστοπική Ελλάδα με συντριπτικά προβλήματα, δραματικούς εγκλωβισμούς και τα νεύρα κρόσσια. Που πιο εύκολα τη λες σανατόριο ψυχών, παρά γιουροπίαν κάντρι. Σου έχω καλά και κακά νέα -από πού θέλεις να ξεκινήσω; Θα σου πω τα καλά, διότι κυκλοφορούν και εμφράγματα.




Πρώτο (ζούπερ) καλό νέο: τα δύο κόμματα εξουσίας που οδήγησαν τη χώρα στις πύλες της κολάσεως, που μας έπρηξαν τα σκώτια, που μας φλόμωσαν στο ψέμα, που ντερλίκωσαν και ήπιαν στην υγειά του κορόιδου, έφαγαν επιτέλους το σκαμπίλι που τους αξίζει. Και αν το ΠΑΣΟΚ είναι ήδη παραζαλισμένο από τα προηγούμενα εκλογικά χαστούκια, η ΝουΔού εξακολουθούσε μέχρι προχθές να κάμει την καμπόσα και να μοστράρει ως σαξές στόρι το αποτυχημένο, τάχα-μου εθνοσωτήριο, κυβερνητικό της έργο. Με τον Άδωνι και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αν έχεις το Θεό σου. Η τιμωρία των δύο αυτών κομμάτων ήταν επιβεβλημένη. Ήταν ιστορική επιταγή. Και πληρώθηκε εψές.
 
 

Δεύτερο καλό νέο: ο Σύριζα είναι πρώτο κόμμα και τα σούπερμάρκετς εξακολουθούν να έχουν χαρτί υγείας -όχι το λέω, διότι ξέχασα να πάρω το Σάββατο απόθεμα κι είχα κι ένα άγχος. Εντάξει, μπορεί να είμαστε μόλις μερικές ώρες μετά το κλείσιμο της κάλπης και να μην έχει ακόμα ξεβγάλει το μέικάπ της η Έλλη Στάη, αλλά γενικά φαίνεται ότι η κυβερνητική αυτή αλλαγή θα είναι λιγότερο δραματική από όσο φοβόντουσαν οι νοικοκυραίοι. Και επιπλέον, δίνει ένα μήνυμα στις Μέρκελ αυτού του κόσμου, ότι νισάφι πια με τις λιτότητες, έχουν οι λαοί και το μη-παρέκει τους μπροστά στους νεοφιλεύθερους εκβιασμούς. Ε μα πια!



Τρίτο καλό νέο; Ίσως το πιο σημαντικό. Βγήκε ο Σύριζα. Εντάξει, αν είσαι στο τριαντατόσο τοις εκατό που τον εψήφισε, προφανώς και είναι καλό νέο για σένα. Μιλάμε για ιστορική νίκη της Αριστεράς (τρου!), μεγάλη πολιτική ανατροπή έναντι των μνημονιακών δυνάμεων (βέρι τρου!) και σημαντική ανανέωση του πολιτικού παιχνιδιού στην Ελλάδα (τρου αγκέιν!). Αλλά και στο εξηντόσο τοις εκατό που δεν τον εψήφισε να είσαι, σου έχω λόγους να χαίρεσαι: ο Σύριζα έχει δύο επιλογές, ή να κάμει κωλοτούμπα (γελάς σαρδόνια) ή να εφαρμόσει αυτά που έχει υποσχεθεί (ξαναγελάς σαρδόνια). Γενικά, το εκατό τοις εκατό της χώρας θα έπρεπε να είναι χαρούμενο σήμερα -χάου κουλ ιζ δατ;



Έχω και τέταρτο καλό νέο; Κάτσε να σκεφτώ! Α ναι, το Ποτάμι. Όχι δεν ξεχνώ διόλου το επαγγελματικό παρελθόν και το προφίλ του αρχηγού του, ούτε είμαι ιδιαιτέρως χάπι με την απολίτικ προσέγγιση (αν και μεταξύ μας, σιγά τις πολίτικ προσεγγίσεις των υπολοίπων, θα σκιστεί κάνα καλτσόν!). Αλλά μυρίζει τελοσπάντων καινουργίλα και αποτελεί μία (καλή; κακή;) έκφραση των όσων ασφυκτιούσαν στις παλιακές λύσεις και ήθελαν κάτι πιο μετριοπαθές και μεσοβέζικο. Για να είμαι ειλικρινής, εγώ θα ήλπιζα ότι κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσης, θα είχαν ξεπεταχτεί άλλες πεντέξι καινούργιες πολιτικές κινήσεις -και λίγο πιο σοβαρές ή δομημένες από το Ποτάμι. Αλλά φαίνεται ότι τα πολιτικά μας αντανακλαστικά είναι εντελώς γκαγκά. Ένιγουεϊ, έστω και με το σακίδιο, έχουμε νιου έντρι στη Βουλή κι αυτό είναι γενικά καλό. Νομίζω.
 


Να περάσω στα κακά νέα; Προφανώς, το πρώτο κακό νέο είναι η Χρυσή Αυγή. Που εξακολουθεί και πίσω από της φυλακής τα σίδερα, νάναι υπολογίσιμη δύναμη, περαστικά μας! Δεν θα σου βγάλω το λογίδριο περί εκφασισμού της κοινωνίας και άλλων τέτοιων ηθοπλαστικών: θα σου πω όμως ότι η εκλογική αντοχή της ΧΑ αποδεικνύει πως η διαστροφή που υφέρπει στην ελληνική κοινωνία είναι μεγάλη και παγιωμένη -μάθε να ζεις μαζί της, ιτς χίαρ του στέι.
 


Δεύτερο κακό νέο: η Ελλάδα δεν άλλαξε από εχθές ως σήμερα. Διότι πέρα από συνθήματα, ελπίδες και ιδεολογικά αφηγήματα, το πρόβλημα δεν είναι (μόνο) πολιτικό: έχει να κάμει με συμπεριφορές, έχει να κάμει με στάσεις ζωής, έχει να κάμει με νοοτροπίες, συνήθειες και πρακτικές γενεών. Το πρόβλημα είναι εξόχως κοινωνικό. Ξεκινάει και καταλήγει στο λαό. Που είναι εθισμένος στην ευκολία και στον ωχαδελφισμό. Που δεν έχει μάθει να σέβεται τους κανόνες. Που συνεχίζει να τρέφεται από τις αυτοαναφορικές του μανίες. Που δεν ενδιαφέρεται για συναινέσεις και συνεργασίες. Που σπεύδει να ακολουθήσει πρόθυμα τον επόμενο λαϊκιστή.
 


Θα σου πω κάτι σοβαρό (κάτσε!): η ανάδειξη του Σύριζα στην εξουσία ήταν μία κοινωνική και πολιτική αναγκαιότητα. Διότι στο σημείο που έφθασαν τα πράγματα, δεν μπορούσε απολύτως τίποτις άλλο να εκτονώσει τη συσσωρευμένη αγανάκτιση και απόγνωση. Και ο Σύριζα πράγματι έχει στα χέρια του μία μεγάλη ευκαιρία: να επιβεβαιώσει την εμπιστοσύνη των όσων επενδύουν τις ελπίδες τους στις υποσχέσεις του και να διαψεύσει τους όσους θεωρούν ότι είναι καταδικασμένος να αποτύχει. Αλλά η διακυβέρνηση της δυστοπικής Ελλάδας του δυοχιλιάδεςδεκαπέντε, κάθε άλλο παρά εύκολη υπόθεση είναι. Διότι ο Σύριζα θα πρέπει από σήμερα να τα βάλει με τρεις δυνάμεις που θα προσπαθήσουν να τον συντρίψουν: (α) στο εξωτερικό της χώρας, το κατεστημένο των αγορών, (β) στο εσωτερικό της χώρας, οι παγιωμένες νοοτροπίες, και (γ) στα κομματικά του σπλάχνα, οι συνιστώσες και οι πολυποίκιλες θέσεις του.

Ανεξαρτήτως λοιπόν αν είσαι χαρούμενος, λυπημένος ή προβληματισμένος για το αποτέλεσμα, το μόνο που μπορώ να ευχηθώ σε όλους μας, είναι σοβαρότητα. Και σε κάθε περίπτωση, ψυχραιμία.