Με το πιστόλι στον κρόταφο

Της Μαρίας Χαψούλα

Προέρχομαι από μια μεσοαστική οικογένεια «βασανισμένη» από τις πρακτικές την Δεξιάς. Με έντονες αριστερές καταβολές είχα την τύχη να μεγαλώσω σε μια Ελλάδα, που δεν μου στέρησε το όνειρο, που δεν μου στέρησε την ελπίδα, σε μια Ελλάδα που είχε ηγετικές πολιτικές μορφές. Τον Κωνσταντίνο Καραμανλή (με όσα μπορεί κανείς να του καταλογίσει), ακόμα και τον Κώστα Καραμανλή (ποιος θα πίστευε ότι κάποτε θα το έλεγα αυτό) να ηγούνται μια δεξιάς συντηρητικής παράταξης με αξιοπρέπεια, τον Ανδρέα Παπανδρέου, ιδεολόγο-οραματιστή μιας άλλης Ελλάδας, ασχέτως αποτελέσματος τελικά, τον Χαρίλαο Φλωράκη στο ΚΚΕ και τον Λεωνίδα Κύρκο στην κεντροαριστερά, να «κεντάνε». Από τότε μέχρι σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει δραματικά. Δεν υπάρχουν ηγετικές μορφές που να εμπνεύσουν τον κόσμο και τα κόμματα καθώς και οι πολιτικοί τους έχουν μεταλλαχθεί σε ζόμπι. Και για άλλη μια φορά τα τελευταία χρόνια καλούμαστε να ψηφίσουμε με το πιστόλι στον κρόταφο, εκβιαστικά, πέρα από ιδεολογίες και πολιτικές πεποιθήσεις αυτούς που ελπίζουμε ότι θα μας δώσουν μια τελευταία ευκαιρία...

Οι επιλογές για τους αναποφάσιστους είναι ελάχιστες και δυστυχώς μη ικανοποιητικές (επιεικώς μιλώντας). Κι αυτό γιατί η Δεξιά του Σαμαρά και του Βορίδη δεν έχει καμμιά σχέση με τη Δεξιά των προκατόχων τους. Το Πασόκ ευτυχώς για όλους έχει διαλυθεί, η αριστερά του 6% του Τσίπρα έχει πάρει ανέλπιστα μεγάλα ποσοστά, γιατί πουλάει την «ελπίδα» και το ΚΚΕ, παρωχημένο όσο ποτέ αρνείται να δει το σήμερα και να πρωτοτυπήσει αποδεχόμενο μια συνεργασία με το ΣΥΡΙΖΑ, που θα του έδινε τη δυνατότητα να ασκεί αντιπολίτευση εκ των έσω, ενώ θα αύξανε και τα ποσοστά του. Δεν μπαίνω στον κόπο να αναλύσω τα υπόλοιπα κόμματα, γιατί ότι κι αν υπόσχονται, όποιες κι αν είναι οι προθέσεις τους θεωρώ ανύπαρκτη την σημασία τους και τη συμβολή τους στη δεδομένη κατάσταση της Ελλάδας. Οι νέοι λοιπόν σήμερα που δεν ξεχωρίζουν τις ιδεολογίες και τις παρατάξεις, που έχουν μεγαλώσει σε μια Ελλάδα όπου οι πολιτικοί της τα τελευταία 25 (τουλάχιστον) χρόνια είναι καταχραστές, εκβιαστές και ψεύτες καλούνται να ψηφίσουν και να επιλέξουν ανάμεσα στα ΑΚΡΑ και να αναδείξουν αυτούς που θα φέρουν την ελπίδα και το χαμόγελο ξανά στα πρόσωπά μας.

Ναι, κύριε Σαμαρά, ο φόβος δεν βρίσκει αντίκρισμα σήμερα.

Ουέ κι αλίμονο, κύριε Τσίπρα, αυριανέ πρωθυπουργέ, αν δεν τηρήσετε τις δεσμεύσεις σας. Ουέ κι αλίμονο αν από τις 26 Ιανουαρίου δεν ξεκινήσετε να αποδίδετε δικαιοσύνη στήνοντας δικαστήρια και βάζοντας στη φυλακή «αυτούς που τα φάγανε» (κύριε Πάγκαλε), αυτούς που ευθύνονται για την κατάντια μας. Ουέ κι αλίμονο, γιατί τότε θα έχετε απέναντί σας όχι μόνο την αντιπολίτευση, αλλά και το μεγαλύτερο ποσοστό των ψηφοφόρων που θα σας επιλέξουν, αν και δεν ανήκουν ιδεολογικά στο χώρο σας. Ουέ κι αλίμονο, γιατί η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλον έναν εμφύλιο πόλεμο.

Στις 26 Ιανουαρίου έχει γενέθλια ο γιος μου και θα ‘θελα πολύ να του ευχηθώ να μπορέσει στη ζωή του να πραγματοποιήσει τα όνειρά του σε μια Ελλάδα που δεν θα του στερήσει το δικαίωμα στην εκπαίδευση, που δεν θα καταργήσει τη μουσική και τα καλλιτεχνικά από το σχολείο, που θα έχει τη δυνατότητα να σπουδάσει σε ένα Πανεπιστήμιο το οποίο δεν θα είναι απαξιωμένο, που θα έχει καθηγητές, γιατί δεν θα έχουν φύγει στο εξωτερικό, σε μια Ελλάδα που θα του παρέχει στα στοιχειώδη. Να του ευχηθώ να μπορέσει να μείνει και να ζήσει στη χώρα του με αξιοπρέπεια. Σε μια χώρα που θα του παρέχει το δικαίωμα στην εργασία και όχι στην ανεργία. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι εγώ πρέπει να ψηφίσω με το πιστόλι στον κρόταφο.