Απίστευτη ιστορία Μέρος 2ο

της Αθηνάς Τζολάκη

Κανα-δυό βιβλία του Νταν Μπράουν τα έχω διαβάσει η αλήθεια είναι , αλλά δεν  επηρέασαν καθόλου  την ερευνά μου. Ο γιος μου ο Βαγγέλης πάντως, στον οποίον εξέθεσα το σκεπτικό μου αρχίζει να έχει υπόνοιες ότι και εγώ και ο πατέρας του είμαστε μυθομανείς. Καλά μου λέει, είστε σίγουροι ότι υπήρξε ο προπάππους μου ο Χριστόφορος; Άλλα παιδιά το πολύ να έχουν καμιά γιαγιά πρόσφυγα από την Σμύρνη, εμείς πως προκύψαμε με όλες αυτές τις απίστευτες ιστορίες; Εξέλαβα την ερώτησή του ως ρητορική και συνέχισα να του αναλύω την σκέψη μου. Ακούστε και σεις.

Είχαμε μείνει με την απορία σε ποιόν αφιερώνει την φωτογραφία  του 1900 ,ο Χασάν  Ταξίν Πασσάς. Ήταν όντως ο παππούς Χριστόφορος ο παραλήπτης; Και γιατί τον προσφωνεί δάσκαλο ο Χασάν Ταξίν; Ο Νους μου πια πάει σε τρεις εκδοχές .Η πρώτη έχει να κάνει με το κυνήγι, ο Χριστόφορος ήταν δεινός κυνηγός και μπορεί να  του είχε δείξει  κάποιες τεχνικές, την περίοδο που ο Ταξίν ήταν Νομάρχης Ηρακλείου. Δεύτερη εκδοχή και πιο αδύναμη είναι να  αφορά την ζωγραφική , αν υποθέσουμε ότι ασχολείτο ερασιτεχνικά ο Ταξίν , αν και πουθενά δεν βρήκα τέτοια αναφορά. Ο Χριστόφορος πάντως είχε σπουδάσει και ζωγράφος στην Ρουμανία. Η τρίτη εκδοχή , εδώ  είναι που ο γιος μου άρχισε να έχει αμφιβολίες  για μας, είναι το δάσκαλος να αναφέρεται στον τρίτο βαθμό  της ιεραρχίας της συμβολικής στοάς των Τεκτόνων, που όπως μόλις έμαθα και σύμφωνα με το διαδίκτυο,  είναι τίτλος. Ο Χριστόφορος όπως έλεγε η κόρη του ήταν Τέκτων, όμως και αυτή ακόμη το είχε μάθει στην κηδεία του, το 1928 στο Ηράκλειο, όταν εμφανίστηκαν κάποιοι Κύριοι,  που δεν τους είχε ξαναδεί ποτέ. Αυτοί  κρατούσαν κάτι  σκήπτρα και  ήταν ζωσμένοι  ποδιές με τα τεκτονικά σύμβολα. Πέστε μου είναι παράλογο να υποθέσω ότι ο Χασάν Ταξίν μπορεί να ήταν Τέκτων; Εξάλλου σαν μια μη τεκμηριωμένη πιθανότητα το αναφέρει και ο βιογράφος του Χρίστος Χριστοδούλου.

Υποθέσεις που παραμένουν υποθέσεις παρ’ όλες τις ενδείξεις. Ιστορία χωρίς αποδείξεις γίνεται; σκέφτηκα και άρχισα να διηγούμαι την εξέλιξη των ερευνών μου στον Διονύση, το άλλο μου παιδί.  Α ναι; λέει ο Διονύσης, φτιάξε μου κανένα τοστάκι.

Έτσι προσγειώθηκα απότομα στο σήμερα , Δευτέρα 19 Ιανουαρίου 1914, και πήγα να φτιάξω ένα τοστάκι. Τα λέμε.