Τα αγγελούδια του Αντώνη Σαμαρά

του Μάκη Μαλαφέκα

Έχουν ένα σοβαρό ζήτημα τη ΝΔ με τα παιδιά. Με τα μικρά παιδιά συγκεκριμένα, με τα παιδάκια. Ήδη πριν από δυόμισι χρόνια, κατά την προεκλογική εκστρατεία του «Ευρώ ή Θάνατος», οι τηλε-μάνατζερ της Συγγρού είχαν επινοήσει το χυδαιότερο βίντεο που είχαμε δει σε ώρες υψηλής τηλεθέασης από την εποχή του Simply Irresistible (Ρόμπερτ Πάλμερ, 1988). Τότε, ήρωας ήταν ένα δεκάχρονο κορίτσι με καστανόξανθα μαλλια και πράσινα μάτια – σταθερές αξίες στους χρωματισμούς: το καστανόξανθο φαίνεται να ταιριάζει περισσότερο στις κολλεγιακές φαντασιώσεις των εκφυλισμένων μικροαστών. Ρωτούσε λοιπόν το κοριτσάκι, με τυποποιημένη παιδική αθωότητα (κακογυρισμένη – ένα δεκάχρονο παιδί ποτέ δεν μιλάει σαν να περνάει οντισιόν για διαφήμιση Κορν Φλέϊκς... έτσι εκφράζονται μόνο κάτι κρετίνοι στη «Βουλή των εφήβων»), «γιατί κύριε η Ελλάδα δεν είναι στο Ευρώ;...». Σ’ αυτό το δυστοπικό μέλλον, όπου οι κομμουνισταί μας έχουν βγάλει όχι μόνο από το Ευρώ μα κι από την ίδια μας την παιδική-ανθρώπινη διάσταση, ο δάσκαλος της τάξης (μελαχρινός!) δεν είχε να δώσει άλλη απάντηση από την σιωπηρή του κατήφεια. 

Στο αντίστοιχο βίντεο του 2015, τα παιδιά είναι πλέον έφηβοι και παίζουν μπάλα στο Ζάππειο κάτω απ’ τη σκιά του έφιππου Καραϊσκάκη. Και, ακριβώς όπως η νεοελληνική πολιτεία φρόντισε να εξωραΐσει τις επιθανάτιες φράσεις του Στρατηγού υποτιτλίζοντας «Εγώ πεθαίνω όμως εσείς να είσθε μονοιασμένοι και να βαστήξετε την πατρίδα», όταν αυτός επιβεβαιωμένα έλεγε «Θα μου κλάσουν τον πούτσο», έτσι και η νεοδημοκρατική διακυβέρνηση φρόντισε να ντουμπλάρει την φωνή μιας ολόκληρης γενιάς νέων κάνοντάς την να λέει «Να σας πω κάτι; Ο πατέρας μου λέει πως τα πράγματα είναι δύσκολα...», εκεί που κανονικά μάλλον θα έλεγε ένα στεγνό «Τον παίρνεις!». Στη συνέχεια, ο καστανόξανθος νέος με τη χωρίστρα οδηγείται σε παγκάκι όπου αναγκάζεται να φάει στη μάπα την καταπραϋντική πάρλα του Πρωθυπουργού με το ψυχοπαθές τρεμουλιαστό χαμόγελο, ώστε να μπορέσει να πάρει πίσω την μπάλα του. 

Όταν το τέλος είναι κοντά, όταν αισθάνεσαι τις κάμερες της ήττας να πλησιάζουν, την αποκάλυψη των πιο ανείπωτων εγκλημάτων και την έκθεσή τους στο φως της Ιστορίας, τότε μπροστά στις ίδιες κάμερες επιστρατεύεις τις τελευταίες διαθέσιμες ανθρώπινες ασπίδες και τους φοράς στολές, ντύνεις με παράσημα τα παιδιά σου και τα στέλνεις στο μέτωπο, και ταυτόχρονα οδύρεσαι και ουρλιάζεις σε απευθείας μετάδοση σαν άλλος Δουρής: «Τα αγγελούδια μου! Τα αγγελούδια μου!»