Σε μια εβδομάδα: Σαμαράς ή Τσίπρας;

του Άρη Δαβαράκη

Την άλλη Κυριακή λοιπόν. Σε μια εβδομάδα. Η θα συνεχίσει η Ελλάδα να σέρνεται και να παλεύει χωρίς να ελπίζει σε κάτι, ή θα δοκιμάσει ν' αλλάξει πορεία και να ανοίξει το δικό της μονοπάτι μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ανάμεσα στην Κυριακή 18 και την Κυριακή 25 έχουμε τόσα πολλά να πούμε και ν' ακούσουμε που και θα μπουχτίσουμε, και θα θυμώσουμε, και θα βγούμε απ’ τα ρούχα μας και νευρικό γέλιο θα μας πιάσει με τις διάφορες δηλώσεις και τις πόζες των υποψηφίων. Οι περισσότεροι από μας τις έχουμε πάρει τις αποφάσεις μας -μόνο ένα 10% παραμένει αναποφάσιστο λένε οι δημοσκόποι -αλλά, κακά τα ψέματα, όλοι ξέρουμε ποιό θα είναι το πρώτο κόμμα. Αν δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρόκειται για μεγάλη έκπληξη. Βέβαια μέχρι να μετρηθεί το πρώτο 10% των ψήφων που θα περιέχει ολόκληρη την επικράτεια, το βράδυ της 25ης, κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για τίποτα. Όμως όπως όλα δείχνουν πρώτο κόμμα θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Το πολύ μεγάλο θρίλερ από εκεί και πέρα (και θα το ζήσουμε όλοι οι Ελλαδίτες παρέα) παίζεται στο αν θα είναι αυτοδύναμος ο Τσίπρας ή όχι -γιατί με αυτόν τον εκλογικό νόμο τον  κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των δύο πρώην "μεγάλων" ΑΕ, η αυτοδυναμία, αν κάτσει παράξενα η μπίλια, κερδίζεται εύκολα και με ένα 33%. Εξαρτάται πόση θα είναι η διαφορά από το δεύτερο κόμμα και, κυρίως, από το πόσα κόμματα θα καταφέρουν να ξεπεράσουν το 3% που χρειάζονται για να μπουν στη Βουλή.

 

Ε, εδώ το θρίλερ της άλλης Κυριακής αρχίζει να γίνεται πια τόσο πάρα πολύ ενδιαφέρον ώστε να μας τεντώσει για καλά τα νεύρα στις 25 του μήνα – ξημερώνοντας 26 πια. Γιατί για την τρίτη θέση φαίνεται να παλεύουν η Χρυσή Αυγή και το Ποτάμι, όπως λένε οι δημοσκοπήσεις, πολύ φοβάμαι  όπως πως η ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής θα σκάσουνε μύτη τελευταία στιγμή για να εξασφαλίσουν στο κόμμα τους την τρίτη θέση. Μπορεί και όχι όμως. Οι ακροδεξιές κωλοτούμπες του Σαμαρά και των πέριξ προβεβλημένων, δεν αποκλείεται να δώσουν το άλλοθι  σε κάποιους ακροδεξιούς ψηφοφόρους να μετακινηθούν προς την Νέα Δημοκρατία με το επιχείρημα και το σκεπτικό πως έτσι ίσως αποτρέψουν μια πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή της Αριστεράς, δηλαδή του κομμουνισμού, δηλαδή του «Θέ μου φύλαγε». Έχω ήδη ακούσει αρκετές τέτοιες αφηγήσεις (σε ταξί κυρίως) που ανατρέπουν το "δεδομένο" πως το μίσος της Χρυσής Αυγής προς την Νέα Δημοκρατία (που έκλεισε στης φυλακής τα σίδερα την ηγετική ομάδα ), είναι αγεφύρωτο. Είναι μεγάλος ο καημός και η πίκρα, δεν το αμφισβητεί κανείς – αλλά όταν από την άλλη μπαίνει στο σπίτι σου για να εγκατασταθεί ο κομμουνιστής καβάλα στο άλογο, ως ακροδεξιός το ξανασκέφτεσαι. Η ψήφος στην Χρυσή Αυγή δεν αναχαιτίζει την δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ για την πρωτιά. Ίσως λοιπόν αυτή τη φορά κάποια Χρυσαύγουλα (όχι τα οργανωμένα βέβαια, για τους ψηφοφόρους τους λέω), ίσως λέμε, να την δούνε αλλοιώς. Οπότε η Χρυσή Αυγή θα χάσει ψήφους (σ’ αυτό το σενάριο)  ψήφους που θα επιστρέψουν στην αγκαλιά της παραδοσιακής ακροδεξιάς του Αδώνιδος και των λοιπών φασισταριών που έχει αγκαλιάσει με τόση στοργή η Ν.Δ του Σαμαρά.

Από την άλλη το Ποτάμι έχει βέβαια ένα ρεύμα, έχει την φρεσκάδα και την δυναμική που του έδωσε από την αρχή ο επικεφαλής της προσπάθειας, ο Σταύρος Θεοδωράκης, αλλά λόγω της ανομοιογένειάς του (που είναι και από τα κυρίως προσόντα του αν την πεις πολυσυλλεκτικότητα) έχει και αυτό τον κίνδυνο της «τελευταίας στιγμής».  Σε μία αναμέτρηση πολωμένη είναι εκατοντάδες χιλιάδες οι ενδεχόμενοι ψηφοφόροι αυτοί της «κεντροαριστεροφιλελευθεροδεξιάς» (που δεν έχει την δική της ορμή αλλά δημιουργήθηκε για να βοηθήσει να μην επιτευχθεί καμία αυτοδυναμία ώστε να συνεργαστεί μετά με όποιον πάρει την πρωτιά), αυτοί οι ψηφοφόροι λέμε (!) που στις δημοσκοπήσεις λένε σαφώς «Ποτάμι», υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες, φτάνοντας μπροστά στην κάλπη  να ξεχάσουνε όλες τις ωραίες σκέψεις που κουβαλούσαν στο μυαλό τους βδομάδες τώρα και να πουν – «Ρε δεν ψηφίζω Νέα Δημοκρατία;» (αν «φοβούνται» την Αριστερά και τον ΣΥΡΙΖΑ) ή «Ρε δεν ψηφίζω ΣΥΡΙΖΑ;» (αν δεν θέλουν να ρισκάρουν την πρωτιά του Σαμαρά του οποίου έχουνε σιχαθεί την ώρα και τη στιγμή και τρέμουν μήπως για μια ψήφο «βγει μπροστά» - και τον καπελωθούνε για μια ολόκληρη τετραετία –χωρίς επιστροφή.)

Αυτά τα δύο σενάρια είναι ουσιαστικά ένα : Η εξαιρετικά ακραία πόλωση. Όπου εξαφανίζονται όλα τα μικρά κόμματα,  του ΚΚΕ συμπεριλαμβανομένου (αν κάποιοι κομμουνιστές σκεφτούν ότι βαρέθηκαν μια ζωή να περιμένουν την επανάσταση και πούνε «Ρε δεν το ρίχνω στον ΣΥΡΙΖΑ να φύγουνε τουλάχιστον οι δεξιοί από τη μέση και να συνεργήσω σε μια αριστερή ανατροπή ιστορική και για την Ελλάδα και για την Ευρώπη;» )

Όλα αυτά (και άλλα πιο σύνθετα)  «παίζουνε» όλη αυτή την εβδομάδα μέχρι να κλείσουν οι κάλπες την άλλη Κυριακή.

Είναι θρίλερ, δεν υπάρχει αμφιβολία. Γιατί οι δύο ισχυρές ομάδες που τραβάνε το σκοινί σ’ αυτό το tug of war, θα αγωνιστούνε μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Δεν είναι κανονικές εκλογές αυτές – είναι η στιγμή μια μεγάλης εθνικής απόφασης.

Θέλουμε να συνεχίσουμε όπως είμαστε και να το παλέψουμε όπως μπορούμε μέσα στην πραγματικότητα όπως έχει διαμορφωθεί από το υπάρχον πολιτικό προσωπικό μέχρι σήμερα;

Ψηφίζουμε Σαμαρά.

Θέλουμε να διακόψουμε τις σχέσεις μας με όλο το παλιό πακέτο και να προχωρήσουμε γι’ αλλού, ρισκάροντας, αποφασιστικά και αναλαμβάνοντας την ευθύνη να αγνοήσουμε όλη αυτή την κινδυνολογία που πάει να μας τρομοκρατήσει μήνες τώρα;

Ψηφίζουμε Τσίπρα.

Δεν νομίζω ότι τα υπόλοιπα κόμματα, όλα τα υπόλοιπα κόμματα εκτός Νέας Δημοκρατίας και ΣΥΡΙΖΑ  θα παίξουνε σημαντικό ρόλο σ’ αυτές τις εκλογές.

Αυτή είναι η αίσθησή μου.