Όχι εις άπταιστον καθαρεύουσαν, ευτυχώς!

της Αθηνάς Τζολάκη

Μα πως τα θυμάσαι όλα αυτά; Έτσι μου λένε πάντα οι φίλοι. Το δύσκολο είναι να μην τα θυμάμαι τους εξηγώ. Έτσι είναι φτιαγμένο το μυαλό μου, έχει εντυπώσεις, εικόνες, στιγμές, χρώματα, συναισθήματα , λεπτομέρειες, πολλές λεπτομέρειες, εκφράσεις και λόγια. Και  τσουπ, ανά πάσα στιγμή μπορώ να τα ανακαλέσω. Μερικές αναμνήσεις έχουν πλάκα, άλλες είναι τρυφερές, ενώ για μερικές ξεροκαταπίνω και κάνω την αδιάφορη. Και μιας και αυτές τις μέρες διανύουμε προεκλογική περίοδο και ο πολιτικός λόγος με έχει περικυκλώσει να εναρμονιστώ λέω και να δω τι θυμάμαι, τι  έχει εγγραφεί, παιδιόθεν, σε σχέση με την πολιτική ζωή του τόπου. Μην περιμένετε αναλύσεις , υπάρχουν άλλοι γι΄ αυτό, εδώ θα ψαρέψω στιγμιότυπα. This is your life

Καραμανλής, ψου ψου ψου Καραμανλής, άκουγα  κάτι  αναστατωμένους ψιθύρους το 63, ετών τεσσάρων , πίσω από την τρίφυλλη τζαμένια πόρτα του σαλονιού. Ήρθε και ο θείος με το μοναδικό αυτοκίνητο στην οικογένεια, μια Buick  να πάρει τον παππού και την γιαγιά να μην κουραστούν, να πάνε να ψηφίσουν. Μπορεί , μάλλον , να είχε και οικογενειακό τραπέζι μετά.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, μια Παρασκευή την μέρα που έβγαινε το ιερό Μίκυ Μάους, δεν ήρθε το πρωί το σχολικό, αναστάτωση στο σπίτι , ερημιά στους δρόμους. Που να με αφήσουν να περάσω το δρόμο να πάω στο ψιλικατζίδικο, αν ήταν και αυτό ανοιχτό, θλίψη. Κι αν υπήρχε 0% περίπτωση να δω με συμπαθητική ματιά τους υπαίτιους, αυτόματα έγινε μείον 1000%. Ξέρετε ποιους καραγκιόζηδες εννοώ.

Την κατάστασιν της 21ης Απριλίου ηναγκάσθην να δεχθώ ως τετελεσμένο γεγονός δια να αποφύγω την άσκοπο αιματοχυσίαν, Δεκέμβριος του 67, αυτά τα λόγια δεν τα θυμάμαι τα βρήκα, εγώ θυμάμαι ασπρόμαυρη τηλεόραση,  Μετς, με την πόρτα που που κλείδωνε, και τον Τέως με την μεγάλη στολή, ύφος σοβαρό και ένα καντάρι ν. Το διάγγελμα. Και πάλι αναστάτωση.

Και αρχίσαμε ξαφνικά να μπαίνουμε σε μια πιο γκρίζα πιο κάλπικη πραγματικότητα, ένα παιδί δεν το ξέρει, το νιώθει. Θυμάμαι το συναγερμό που χτύπησε στο δημοτικό γιατί τους πήγα με καμάρι να δουν το βιβλίο που έφερε ο μπαμπάς μου,  που ήταν ναυτικός, από την κόκκινη Κίνα, που να ξέρανε ότι είχα και ένα αναγνωστικό από την Ρωσία με τον Λένιν και τον Χρουτσώφ. Ούτε που ήξερα τι πάθανε. Κουτσά στραβά πάντως την βγάλαμε τότε με λαχανοντολμάδες και αδερφούς Κατσάμπα, για παρηγοριά.

Στο Γυμνάσιο τα ν άρχισαν να πέφτουν βροχή, Καλή η διατύπωσις  του νοήματος της εκθέσεως, αλλά όχι εις άπταιστον καθαρεύουσανννννννν. Την έμαθα και αυτήν την ρημάδα. Τώρα που το σκέφτομαι το όχι είναι άπταιστος καθαρεύουσα; Παρέα λοιπόν με τον Λουντέμη, ένα παιδί μετράει τα άστρα, με διακριτικότητα λίγο Σαββόπουλο, και την αγγελική φωνή του Ξυλούρη  φτάσαμε στην εποχή που τα τρόλλευ άρχισαν να εμφανίζονται στην αφετηρία με κάτι συνθήματα γραμμένα πάνω τους,  Κάτω η Χούντα το Χ αγκυλωτός σταυρός. Τα  υπόλοιπα τα ξέρετε, ξεφορτωθήκαμε το πουλί από τα βιβλία, και, όχι παιδιά πια, χαιρόμαστε με το κλίμα της ευφορίας. 

Το μεγαλύτερο μέρος της μεταπολίτευσης έλειπα στο εξωτερικό, όταν επέστρεφα  όμως θυμάμαι εκτός τις ταβέρνες, τις μπουάτ, τα σκυριανά έπιπλα, πριν κοιμηθώ κάθε βράδυ άκουγα τραγούδια στο ραδιόφωνο και Θεοδωράκη, πολύ Θεοδωράκη, μια σχέση λατρείας που άρχισε τότε και κανένα συλλαλητήριο κανένα μεγάφωνο, καμία δήλωση, κανένα μπλαζέ βλέμμα δεν την θάμπωσε. Ακόμη τα τραγούδια του μου φέρνουν δάκρυα στα μάτια . This is my life.