Ζε σουί Σαρλί - Στην μέση

του Old Boy

Για αυτό σε αγαπάμε δυτικέ πολιτισμέ, γιατί όσα κι αν σου καταλογίσει κανείς, όσα λάθη κι αν έχεις κάνει -κι όχι μόνο λάθη δηλαδή, κι εγκλήματα ενδεχομένως καμιά φορά- κανείς δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει την υπεροχή των αξιών σου, κανείς δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει ότι επέτρεψες και συνεχίσεις να επιτρέπεις σε όλους εμάς τους κοινωνούς σου να ζούμε σαν άνθρωποι, την ώρα που περιστοιχιζόμαστε παντού από ζώα και κτήνη, από ζώα και κτήνη που μισούν την ελευθερία μας, την ανεκτικότητά μας, την λαρτζοσύνη μας, από ζώα και κτήνη που δυστυχώς δεν μας περιστοιχίζουν απλά όπως συνέβαινε πάντα, από ζώα και κτήνη που έχουν πια για τα καλά διεισδύσει στις κοινωνίες μας, που ζουν ανάμεσά μας, που εμείς όμως -και αυτό είναι το μεγαλείο σου, αυτό είναι ένα ακόμη από τα πολλά σου μεγαλεία- εξακολουθούμε σαν ανθρώπους να τους βλέπουμε και να τους αντιμετωπίζουμε, εξακολουθούμε να ψάχνουμε ενοχικά να βρούμε μήπως κάναμε κάπου εμείς φάουλ, μήπως τους οδηγήσαμε εμείς με τις πολιτικές μας στην αγκαλιά των κηρύκων του μίσους, μήπως στα εξωτερικά παραϋπήρξαμε ιμπεριαλιστές κι αποικιοκράτες, μήπως στα εσωτερικά το παρακάναμε στους ταξικούς και ρατσιστικούς αποκλεισμούς ή μήπως αντίθετα παραϋπήρξαμε ανεκτικοί σε μια πολυπολιτισμικότητα που αναιρούσε τις ίδιες τις θεμελιώδεις μας αρχές, σε μια πολυπολιτισμικότητα που έβαζε φυτίλι στην ελευθερία μας, την ανεκτικότητά μας, την λαρτζοσύνη μας, τα ατομικά μας δικαιώματα, μήπως και μήπως και μήπως, ενώ αν θέλουμε να μιλήσουμε ανοικτά, αν ήταν οι τύποι από τις άλλες ηπείρους, τα άλλα χρώματα δέρματος και τους άλλους θεούς να είχαν πάει μπροστά, θα είχαν πάει, εμείς όμως πήγαμε και αυτοί όχι, εμείς με τους δικούς μας θεούς που αφήσαμε σιγά σιγά στην άκρη, εμείς που χτίσαμε κοσμικά κράτη τα οποία αδιάκοπα πηγαίνουν μπροστά σε επίπεδο δικαιωμάτων και ελευθεριών, εμείς που στη θέση των απαρχαιωμένων ιερών χτίσαμε σιγά σιγά τα νέα δικά μας, εμείς που διεκδικήσαμε και διεκδικούμε το δικαίωμα ενός κόσμου πλασμένου κατά τα δικά μας αναντίρρητα και οικουμενικά πρότυπα ζωής, εμείς που δεν θα τρομοκρατηθούμε από κανένα σκοταδισμό, εμείς που θα διαφυλάξουμε την υπεροχή μας με κάθε τίμημα αραπάδες, μουλάδες, σκοτειναράδες, εμείς ο ο πολιτισμός του φωτός, του διαρκούς αναστοχασμού πάνω στην ίδια του τη φύση, εμείς που μας επιτρέπουμε να μας ειρωνευτούμε και να μας σαρκάσουμε, εμείς που λύνουμε τις διαφορές μας θεσμικά και δικαστικά στα εσωτερικά και με ανθρωπισμό και πίστη στη δυνατότητα μιας παγκόσμιας δημοκρατίας και μιας παγκόσμιας δύσης στα εξωτερικά, εμείς και μόνο εμείς είμαστε Σαρλί, αλλά όχι μόνο εμείς, κι εσείς μπορείτε να γίνετε, αρκεί να το δηλώσετε ευθέως ότι είστε κι εσείς, γίνετε κι εσείς σαν εμάς, γιατί εμείς είμαστε η ανώτερη δυνατή εξέλιξη του ανθρώπου, εμείς οι ανώτεροι.

 

undefined
 
Φαντάσου λέει, 
αντί στην κεφαλή, 
να βρίσκονταν στην μέση. 
Αναμεμειγμένοι με τον κόσμο. 
Ένα εκατομμύριο κόσμος μπροστά
κι ένα εκατομμύριο κόσμος πίσω. 
Κι αυτοί στην μέση. 
Έστω και κατ' εξαίρεση,
έστω και για ένα μόνο ιστορικό απόγευμα.
 Στην μέση.
Όχι σαν ξεχωριστή κάστα.
Σαν να είναι το ίδιο ακριβώς άνθρωποι
με τους ανθρώπους που τους δίνουν εξουσία.
Όχι σαν βασιλιάδες, όχι σαν αυτοκράτορες.
Στην μέση.
Αυτό θα έπρεπε να σημαίνει δημοκρατία,
αυτό θα έπρεπε να σημαίνει Δύση,
αυτό θα έπρεπε να σημαίνει Σαρλί.
Αλλά στην μέση δεν θα έμπαιναν ποτέ,
όχι από το φόβο ισλαμιστών,
όχι από το φόβο μήπως πάθουν κάτι,
αλλά από το φόβο μήπως δεν εξαντλήσουν
και το τελευταίο νανοσεκόντ 
που βρίσκονται στην εξουσία
σαν αληθινοί εξουσιαστές,
σαν αληθινοί μπροστάρηδες,
να ταϊζονται από κάμερες και φώτα,
να αντλούν οφέλη πολιτικά,
να πετάνε ιδιωτικά,
να μετακινούνται ιδιωτικά,
να κάνουν πορείες ιδιωτικά,
να αποφύγουν κάθε δυνατό συγχρωτισμό
με τον όχλο εκείνο
που τους κάνει βασιλιάδες
για τα 2, 4, 12
ή όσα χρόνια θα αναλογούν στον καθένα,
αυτός ο χρόνος είναι όλος δικός τους,
σε αυτόν τον χρόνο αφιέρωσαν τη ζωή τους,
αυτόν τον χρόνο τώρα που νίκησαν γιορτάζουν
και λίγο πριν πεθάνει ο κάθε ένας από αυτούς
θα έχει σε ξεχωριστή στιγμή 
στο άλμπουμ των αναμνήσεών του
τα ενσταντανέ απ' το Παρίσι,
τότε που ηγήθηκε εκατομμυρίων ανθρώπων
τότε που ήταν εκεί μπροστά
ως ένας απ' τους αρχηγούς των σαρλιστών,
ως ένας από τους ηγέτες του καλού,
ως ένας από εκείνους που καλώς ηγήθηκαν
ενός κόσμου καλώς καμωμένου,
ενός κόσμου που απειλείται απ' το κακό
αλλά στο κακό δεν θα υποκύψει,
όχι όσο ηγούνται αυτοί,
κι όταν τελειώσει η δική τους σκοπιά,
όσο στη θέση τους
 ηγούνται κάποιοι άλλοι,
αρκεί από πίσω να ακολουθεί πάντα
ο λαός
κι αυτοί να τον κυβερνούν
στο όνομά του και για το δικό του καλό.