Η τάξη του 70

της Αθηνάς Τζολάκη

Mα πεθαίνουν και οι δασκάλες του Δημοτικού;  Δεν παραμένουν πάντα στην ηλικία που τις είδαμε για τελευταία φορά και δε ζουν  σε ένα παράλληλο και άχρονο σύμπαν; Κι όμως η δασκάλα μου του Δημοτικού, που είχα επί πέντε συνεχή χρόνια, έφυγε πρόσφατα ενώ διάνυε την όγδοη, νομίζω, δεκαετία της ζωής της.   Αφού, έκπληκτη, είδα την αναγγελία του μνημοσύνου της  την αποχαιρέτισα νοερά και προσπάθησα να φανταστώ πως θα ήταν σαν ηλικιωμένη σε αυτόν τον αληθινό  χειροπιαστό κόσμο. Αποφάσισα όμως γρήγορα , ότι για μένα θα ήταν για πάντα μια καστανόξανθη  τριαντάρα με κοντά μαλλιά και πορτοκαλί παστέλ κραγιόν , που μας έλεγε ωραία τις ιστορίες , και θα ζει νέα στις αναμνήσεις μου, φαντάζομαι και σε πολλών άλλων παιδιών. Ήταν  συμπαθητικός άνθρωπος  ακούραστη, με καλή διάθεση που όμως, ένεκα της εποχής,  έκανε, καμιά φορά , χρήση και του χάρακα, και καμιάς λέξης παραπάνω, που έτσουζε. Ήταν η εποχή που οι δασκάλες δεν είχαν ακούσει για κανένα σύνδρομο, έκαναν τα πάντα  ακόμη και το μάθημα της γυμναστικής,  ο χάρακας έπιπτε νόμιμα στις τρυφερές μας παλάμες, και στα σχολικά όποιος μιλούσε του βάζανε σταυρό. Δεν θυμάμαι στους πόσους σταυρούς καιγόσουνα.

Κοινή συναινέσει, εγώ και το συγκεκριμένο σχολείο  είχαμε, για διάφορους λόγους, πάρει νωρίς το διαζύγιό μας. Ήταν και αυτό το Ψυχικό, που με την ησυχία του με πάγωνε, σαν να διακτινιζόμουν καθημερινά σε άλλον πλανήτη. Παρόλα αυτά , έξι χρόνια στο Ψυχικό ήταν έξι  παιδικά χρόνια, εξ ορισμού τρυφερά, παρέα με την  καλόκαρδη Τζένη με τους  άψογους φιόγκους, την Καρολίνα με το σπασμένο δοντάκι που παίζαμε χόκεϋ με τα στυλό στο αυλάκι του θρανίου, τον Δημήτρη που συνέχεια προσπαθούσε να χαλαρώσει τον γιακά του πουκαμίσου του και που κάλεσε από κορίτσια μόνο εμένα σε μια γιορτή του στην Τετάρτη, ακόμη θυμάμαι να ανεβαίνω την σκάλα του σπιτιού του ως προνομιούχος,  τον άλλο Δημήτρη που δεν με χώνευε, την  Φωτεινούλα, παιδί θαύμα, που είχε κερδίσει χρόνο και είχε μονίμως ένα μελάτο αυγό μαζί της, τον  συμπαθητικό Ιωνά με την πράσινη τσάντα, τον Γιάννη που δεν του αντιστεκόταν κανένα πρόβλημα, την Μαρία με τα κοντά σγουρά μαλλιά, την Άννυ κολλητή της Τζένης , την Άννα που αυθαδίασε μια φορά, την Αγγέλα που μας έκανε ένα  πάρτυ  στο σπίτι της στην Κυψέλη, την Μοσχάνθη  που πήγαινα σπίτι της να παίξουμε, την Κατερίνα που μας έκανε πάρτυ στην Αγίου Μελετίου, την Εύη με τα ωραία μάτια, τον Ηλία, τον Γιώργο, τον Νίκο που έκανε Αποκριάτικο πάρτυ στο Φάληρο, τον Νικόλα, τον Αντρέα, την Ειρήνη, εγγονή ποιητή.  Οι συμμαθητές μου του Δημοτικού, η τάξη του 70. Μαζί με την κυρία Ασπασία , νέα , θα μένουν πάντα και αυτοί δωδεκάχρονα παιδιά στο παράλληλο σύμπαν των αναμνήσεων. 

Δεν ξέρω τι θα είχα κάνει χωρίς τα μολύβια εκείνα που είχαν επάνω την προπαίδεια, δεν μπόρεσα να την μάθω καλά ποτέ, ελπίζω να μην τα ξεχάσω στις αναμνήσεις μου, χάθηκα!