Η Ελλάδα βρίσκει ξανά τον ζωντανό, υγιή ρυθμό της

του Άρη Δαβαράκη

Είναι παράξενο αλλά αυτή τη φορά δεν ανησυχώ. Ξέρω. «Δεν είναι καλό αυτό», θα μου πείτε. «Πρέπει να είμαστε όλοι σε πλήρη εγρήγορση, να μην κατακάτσουμε ούτε να εφησυχάσουμε».  Αλλά δεν ανησυχώ, τι να κάνω; Βλέπω τον Σαμαρά που υποτίθεται ότι είναι ο «μεγάλος αντίπαλος» και αυτό που «διαβάζω» είναι κάτι πάρα πολύ παλιό και κουρασμένο. Την προσωποποίηση του φθαρμένου και ξεπερασμένου πολιτικού συστήματος που έχει «λήξει» προ πολλού – και είναι απολύτως φυσικό να αποσυρθεί. Δεν είναι βέβαια ηλικιακό το ζήτημα. Παρά την ηλικία τους δεν θα χαρακτήριζα τον Μητσοτάκη ή τον Γλέζο «φθαρμένους» ή «κουρασμένους» -χωρίς βέβαια να θέλω να πω ότι είναι και οι καταλληλότεροι να μπουν… μπροστάρηδες σε νέους αγώνες. Έχουν όμως από τη φτιαξιά τους κάτι που δεν φθείρεται – γιατί το κρατούν ζωντανό οι ίδιοι, μέσα τους, όσο είναι βιολογικά ζωντανοί και το μυαλό τους, ο εγκέφαλός τους, δεν έχει υποστεί σοβαρές βλάβες. Έχουν, ας μου επιτραπεί, ένα πολύ γερό Ελληνικό DNA και οι δυό τους. Και ο «δεξιός» και ο «αριστερός».

Αντίθετα όλο αυτό το πακετάκι των τελευταίων κυβερνήσεων και συγκυβερνήσεων, με αποκορύφωμα την πραγματικά θλιβερή και πολύ δεξιά, σχεδόν ακροδεξιά,  «συγκυβέρνηση» Σαμαρά-Βενιζέλου, εμένα τουλάχιστον μου μοιάζει εντελώς αποπροσανατόλιστο και «ληγμένο πακετάκι».  Και δεν ανησυχώ. Είμαι βέβαιος πως τείνει προς την αυτοεξαφάνιση – με δική του μάλιστα πρωτοβουλία. Αλλοιώς δεν εξηγούνται τα απανωτά λάθη και η εντελώς λανθασμένη προεκλογική στόχευση που απευθύνεται σε ένα 20%  των Ελλήνων (αν υπάρχει και αυτό) που δεν έχει νοιώσει στο πετσί του τα μεγάλα βάσανα που πέρασε το 80% από το Καστελόριζο και μετά. Έχει κανείς την εντύπωση βλέποντας τον Σαμαρά στην τηλεόραση  ότι  δεν έχει καταλάβει πόσα εκατομμύρια Έλληνες έχουν υποστεί την φτώχεια, την ανεργία, την φτωχοποίηση και όλες τις υπόλοιπες άγριες επιπτώσεις της πολιτικής του «ότι πείτε κυρία Μέρκελ» (χωρίς καμία διαπραγμάτευση). Τους αγνοεί σχεδόν επιδεικτικά. Και απευθύνεται στο 20% -που η ύπαρξή του τον παρηγορεί.

Γι’ αυτό λοιπόν δεν ανησυχώ πια. Ξέρω πως τη νύχτα της 25ης Ιανουαρίου θα ζήσουμε μια ανατροπή που δεν μπορεί παρά να συμβεί. Δεν είναι πιά ζήτημα συνθημάτων και προεκλογικών υποσχέσεων και παροχών. Έχουμε αλλάξει εμείς, γι’ αυτό και θα αλλάξει και η πολιτική μας ηγεσία.  Δεν γίνεται να κάνεις προεκλογικό αγώνα το 2015 στην Ελλάδα και να δηλώνεις κορδωμένος στις τηλεοράσεις πως δεν θα επιτρέψεις στον Τσίπρα να κάνει «την πατρίδα» Βόρειο Κορέα.  Τι χαζομάρες είναι αυτές; Δηλώνουν μυαλά μαλθακά, χωρίς καμία φαντασία και αλλού ξημερωμένα –ή μάλλον αλλού νυχτωμένα. Και είναι παρήγορο αυτό, τι να κάνω, δεν μπορώ να το κρύψω: Το χαίρομαι. Κάθεται τώρα ο «μεγάλος αντίπαλος» και χάνει τον χρόνο του με αυτά τα Βορειοκορεάτικα ή τα άλλα για την αποκλειστικότητα που θέλει να έχει σε ότι αφορά την ορθοδοξία, τον αγιασμό των υδάτων και τα λευκά περιστέρια. Περσινά ξινά σταφύλια. Πες μας γιατί να σε ψηφίσουμε. Για να κάνεις τι; Να μας «κρατήσεις στην Ευρώπη»; Να μην μας διώξουν; Μα αυτά είναι τόσο παλιά όσο και ο καιρός των Βουλγαροκτόνων. Ποιος να μας διώξει από πού; Από το σπίτι μας; Η Ελλάδα είναι Ευρώπη. Δεν είναι η Μέρκελ  (ούτε και κανείς άλλος)  που το αποφασίζει αυτό.

Σκεφτόμουνα σήμερα περπατώντας και χαζεύοντας ότι από την μεταπολίτευση και μετά και πάντως μετά την επίσημη ένταξή μας στην τότε ΕΟΚ ως δέκατο μέλος της, είμαστε και με τον νόμο Ευρωπαίοι. Έλληνες Ευρωπαίοι. Ευρωπαίοι όμως δεν είναι μόνο όσοι συμφωνούν με την οικονομική πολιτική της Μέρκελ και του Σόϊμπλε. Εξ’ ίσου Ευρωπαίοι είναι και όσοι Ευρωπαίοι διαφωνούν με την Μέρκελ και τον Σόϊμπλε και προτείνουν μιαν άλλη οικονομική πολιτική. Αν, όπως πιστεύω ότι θα συμβεί νομοτελειακά και αναπόφευκτα , ψηφίσουμε κατά πλειοψηφία τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ που διαφωνεί με την πολιτική της Μέρκελ και του Σόϊμπλε,  αυτό δεν μας κάνει λιγότερο Ευρωπαίους. Εκατομμύρια πολίτες της Ευρώπης διαφωνούν με αυτή την σκληρή και αδιέξοδη οικονομική πολιτική που βασανίζει και τον Νότο και τον Βορρά και την Ανατολή και την Δύση της Ευρώπης των 28. Ως Ευρωπαίοι διαφωνούμε. Ως Ευρωπαίοι θέλουμε να αλλάξει αυτή η σκληρή πολιτική που μόνο την Γερμανία ευνοεί – και της εξασφαλίζει μακράν το μικρότερο ποσοστό ανεργίας ανάμεσα  στους 28.

Αμέσως μετά την «Βόρειο Κορέα»  έρχεται το «όταν χρωστάς δεν κάνεις τον έξυπνο, κοιτάς να ξεχρεώσεις πρώτα». Αυτό δεν ισχύει. Έτσι δεν ξεχρεώνουμε ποτέ. Το χρέος μας πρέπει να το διαπραγματευτούμε και, φυσικά, να αναλάβουμε την ευθύνη του μετά από σοβαρή και σκληρή διαπραγμάτευση. Υπάρχει δε και μία άλλη εκκρεμότητα χρέους που, εφ’ όσον χρειαστεί, μπορεί και πρέπει να μπει στην διαπραγμάτευση. Το χρέος της Γερμανίας προς την Ελλάδα. Ως Ευρωπαίοι προς Ευρωπαίους δικαιούμεθα να υπενθυμίσουμε στους Γερμανούς (μόνο αν χρειαστεί επαναλαμβάνω) πως πριν λίγες δεκαετίες ήρθαν εδώ και τα κάνανε σμπαράλια – για να το πω ευγενικά. Τα χρέη αυτά των Γερμανών είναι πολύ σημαντικά αν υπολογιστεί το πόσο πίσω μας πήγαν και πόσο μας αργοπόρησαν –άσε που μας διχάσανε κιόλας και, όπου φτώχεια και γκρίνια, σφαχτήκαμε και μεταξύ μας. Σε όρους μη συναισθηματικούς αλλά πρακτικούς τα λένε «διαφυγόντα κέρδη» αυτά.  Και είναι πολλά (και αυτά)  τα λεφτά. Αν δεν είχαν έρθει να μας αιματοκυλήσουν και να μας διχάσουν, η θέση μας και η πρόοδός μας θα ήταν άλλη.

Θέλω να πω –για να μην φλυαρώ ασκόπως – ότι κανείς δεν μπορεί να μας «διώξει» από την Ευρώπη διότι απλούστατα είμαστε το Νοτιοανατολικό της άκρο. Μας ανήκει και της ανήκουμε. Ο Έλληνας-Ευρωπαίος έχει τα ίδια ακριβώς δικαιώματα με τον Γερμανό-Ευρωπαίο. Και αν, που είμαι βέβαιος, μετά την 25η Ιανουαρίου πρωθυπουργός στην Ελλάδα ορκιστεί ο Αλέξης Τσιπρας, αυτή η σχέση «Ελλάδας-Ευρώπης» όχι μόνο δεν θα κινδυνέψει, αλλά αντίθετα θα αναβαθμιστεί και θα γίνει αυτό που πραγματικά είναι: Ισότιμη.  Ξέρουμε τις υποχρεώσεις μας. Ξέρουμε πόσα και που χρωστάμε. Θέλουμε να διαπραγματευτούμε το χρέος μας ώστε να γίνει βιώσιμο και να αρχίσει η ανάπτυξη που θα μας φέρει κέρδη.  Να εργαστούμε θέλουμε –και μπορούμε.

Η χώρα έχει απεριόριστες δυνατότητες. Χρειάζεται έναν άλλου τύπου ηγέτη, άλλης κοπής, να διεκδικήσει, να διαπραγματευθεί, να ξέρει πότε θα υποχωρήσει και πότε θα επιμείνει. Σαν ίσος προς ίσον με όλους.

Και θα τον έχουμε – σε λιγότερο από 20 μέρες.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η Δέσποινα Αναγνωστοπουλου έγραψε: (πριν 2 έτη)

    Απο το πλάνο με το περιστέρι,κρατάω μονο τα φτερά του,αυτά που θα μας πάνε ψηλά...κι αν ακόμα μοιάζουν με του Ίκαρου στο τέλος τέλος,και πάλι θα νιώθω περήφανη που κατάφερα να πεταξω ακόμα και για λίγο,αναδυόμενη απο τις λάσπες τους...Καλή χρονιά θα έχουμε....

  • 2 Ο/Η Δημήτρης έγραψε: (πριν 2 έτη)

    Και μετά θα βουλιάξουμε σαν τον Τιτανικό, τι ωραία! !!!!!

  • 3 Ο/Η Αντώνης έγραψε: (πριν 2 έτη)

    Αν πιστεύετε ότι ο Τσίπρας είναι τέτοιος ηγέτης συστήνω προσοχή στις πτώσεις απο τα ροζ σύννεφα μετά τις εκλογές.
    Και για να μην βιαστούν διάφοροι σχολιαστές, θεωρώ και τους Σαμαρά/Βενιζέλο εξίσου γελοίους.

loading..