Ευρώ, ευρώ και πάλι ευρώ

του Άλκη Μηλιόπουλου

Εδώ και λίγες ημέρες από τα Α.Τ.Μ της Λιθουανίας εξέρχονται κολλαριστά Ευρωπαϊκά χαρτονομίσματα - Ευρώ.  Η τηλεόραση έδειξε τον Πρωθυπουργό της χώρας  Αλγκίρντας Μπουτκεβίτσιους να κρατά ένα χαρτονόμισμα των δέκα ευρώ και να χαμογελά σαν παιδί στις κάμερες.  Καθώς παρακολουθούσα την ευχάριστη σκηνή το μυαλό μου ταξίδεψε πίσω στον χρόνο τότε που ο πρωθυπουργός της Ελλάδος, κ. Σημίτης, πήρε από Α.Τ.Μ. το πρώτο Ευρώ- χαρτονόμισμα. Η χαρά μου όπως και η χαρά των περισσοτέρων Ελλήνων ήταν διάχυτη. «Είμαστε επιτέλους Ευρωπαίοι!» Σιγά - σιγά όμως, μετά την έλευση του Ευρώ, άρχισαν να αυξάνονται και οι τιμές στα περισσότερα προϊόντα. Θυμάμαι την απότομη αλλαγή στην τιμής της εφημερίδας που από τριακόσιες δραχμές κατέληξε να ανέβει στο 1ευρώ (για την «Καθημερινή») και ενάμιση ευρώ για τις υπόλοιπες καθημερινές εφημερίδες.  «Δεν πειράζει,» έλεγα τότε.  «Έτσι όπως ανεβαίνουν οι τιμές έτσι θα ανέβουν και οι απολαβές του καθενός».  Δεν είχα άδικο. Μαζί με τις τιμές των καταναλωτικών αγαθών ανέβηκαν και οι απολαβές των πολιτών, μισθοί, συντάξεις, ενοίκια, τιμές πώλησης και αγοράς ακινήτων, όπως και τα καταναλωτικά δάνεια ακολούθησαν την ίδια ανιούσα οδό κ.λ.π. Κι ενώ όλοι κι όλες ζούσαμε ευτυχισμένοι στον κόσμο μας, μια μέρα ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδος κ. Γ. Παπανδρέου, γνωστός και ως Γ.Α.Π,με φόντο την παραθαλάσσια πόλη του Καστελόριζου και με χαρούμενες φωνές μικρών παιδιών να ακούγονται από το βάθος ανακοίνωσε ότι χρεοκοπήσαμε.  Ότι κάποιοι, οι αγορές δηλαδή, θέλουν το κακό μας και γι αυτό θα μας βάλει στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης για να κρατηθούμε όρθιοι.  Να μην καταποντισθούμε.  Μίλησε εκτενώς για το «σκάφος» που πρέπει όλοι μαζί να επισκευάσουμε αλλά αυτό που βασικά υπονοούσε ήταν ότι έπρεπε όλοι ανεξαιρέτως να προμηθευτούμε σκάφανδρα και φιάλες οξυγόνου για την μεγάλη βουτιά που ήδη είχε αρχίσει - και που δεν έχει ακόμα φτάσει στο τέλος της. Παρατηρώντας λοιπόν την χαρά και το πλατύ χαμόγελο του Λιθουανού πρωθυπουργού κούνησα το κεφάλι μου μονολογώντας: «Εκεί που είστε, ήμουνα και εκεί που είμαι (αν δεν είστε προσεκτικοί) θα έρθετε ».

Και μόνο από την ανικανότητα  (ανεπάρκεια;) των τελευταίων διεφθαρμένων κυβερνήσεων να διαχειριστούν τα οικονομικά της χώρας αποδεικνύεται πως έπρεπε να μην είχαμε εγκαταλείψει τόσο βιαστικά την δραχμή.  Έπρεπε να είχαμε διαλέξει και εμείς το μονοπάτι, που εξακολουθεί να πορεύεται η Τσεχία, που είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και που διατηρεί το νόμισμά της - την κορώνα.  Θα ήμασταν, νομίζω, σε καλύτερη οικονομικοκοινωνική θέση με την δραχμή. Τώρα όμως είναι πολύ αργά για τέτοιου είδους μεγάλα πισωγυρίσματα.  Ο μοναδικός δρόμος που διαγράφεται, τουλάχιστον για μένα, αλλά και για μεγάλο μέρος του πληθυσμού είναι ένας και μοναδικός.  

Ευρώ, ευρώ και πάλι ευρώ, αλλά με σύνεση, μυαλό και κυρίως διαφάνεια.