Οι πλέον αδιάφορες εκλογές....

του Θέμη Καζαντζίδη

Οι πλέον αδιάφορες εκλογές, από όλες όσες θυμάμαι. Και οι περισσότερο ευτελείς.

Από κανένα κόμμα δεν εκπέμπεται ο παραμικρός προγραμματικός λόγος (εκτός κι αν η ευχή, "καλύτερα πλούσιος και υγιής, παρά φτωχός και άρρωστος", που ακούγεται από τους περισσότερους, αποτελεί πρόγραμμα και είμαι εγώ που δεν το καταλαβαίνω).

Όλοι μας καλούν να ψηφίσουμε για να φύγουν οι κακοί και να έρθουν οι καλοί. Ασφαλώς, το καλό ή το κακό δεν προσδιορίζονται από κανέναν, παρά μόνον προσωποποιούνται, και επαφίεται σε μας να επιδοθούμε όχι σε μια αξιολόγηση πολιτικής αλλά σε μια άσκηση αισθητικής. Να προτιμήσουμε αυτούς που ταιριάζουν περισσότερο στο στυλ μας και μετά, όταν έρθει η ώρα να κυβερνηθεί η χώρα, θα δούμε τι θα γίνει.

Επιπλέον μας καλούν σχεδόν όλοι να ψηφίσουμε για να μείνουμε στην Ευρώπη. Προσέξτε, στην Ευρώπη, όχι στο ευρώ (επειδή για το τελευταίο δεν υπάρχει καμία εγγύηση, παρά μόνον μια ευχή, όπως για όλα). Πράγμα παράξενο, διότι όλοι οι υποψήφιοι που έχουν κάποια ελπίδα να παίξουν έναν ρόλο αύριο θέλουν εξίσου την Ευρώπη και μάλιστα με πάθος και αφοσίωση και δεν μας εξηγούν ποιος είναι αυτός που θέλει να μας βγάλει από κει και με ποιον τρόπο σκοπεύει να το κάνει. Υπό αυτήν την έννοια, φαίνεται να εννοούν ότι είναι η Ευρώπη που θέλει να μας αποβάλλει και θα το κάνει ή όχι ανάλογα με το ποιος θα εκλεγεί. Λυπάμαι αλλά αυτό το παραμύθι δεν έχει δράκο και δυσκολεύομαι να το πιστέψω.

Υπό τις συνθήκες αυτές είναι σχεδόν αδύνατον να υπάρξει ορθολογική επιλογή που να μοιάζει με ψήφο σε πολιτικές εκλογές. Καλούμεθα να επιλέξουμε ποιος θα φοράει την μεγάλη στολή του καπετάνιου και θα γευματίζει στο σαλόνι της Α΄θέσεως με εκλεκτούς επιβάτες, ενώ το καράβι θα πλέει ακυβέρνητο σε άγνωστες θάλασσες. Και αν είναι έτσι, όποιος και αν είναι ο καπετάνιος αυτός, μικρή διαφορά θα κάνει.

Ας μας πει λοιπόν κάποιος συγκεκριμένα και με αριθμούς τι θα γίνει με τις συντάξεις και το ασφαλιστικό. Ή με την αξιολόγηση των υπαλλήλων και την διοίκηση. Ή με τους συντελέστές φορολογίας για τα επόμενα χρόνια. Ή με την αντιμετώπιση της αρνησιδικίας. Και ένα σωρό άλλα που μας απασχολούν αλλά δεν συζητούνται. Αλλιώς, λυπάμαι πολύ, αλλά η επιλογή δεν έχει νόημα.

Α και για ένα μικρό δείγμα προγραμματικού λόγου, ας αναφέρουμε ότι οι καλύτεροι όλων, από άποψη αισθητικής βεβαίως, αυτοί του Ποταμού, μας είπαν προχθές ότι, κανείς δεν θα χάνει το σπίτι του για χρέος προς την τράπεζα, αλλά και σε κανέναν δεν θα χαρίζεται το δάνειο. Τι όμορφο που ακούγεται! Τέτοια προγράμματα λοιπόν μας καλούν να επιλέξουμε, γεμάτα καλοσύνη και δικαιοσύνη. Το αν δεν απέχουν και πολύ από αφελεις ονειροπολήσεις δεν πειράζει, μετά τις εκλογές έχει ο θεός.

Εδω: Ο Θέμης Καζαντζίδης στο Facebook