Ο πρωθυπουργός την άκουσε

Του Κώστα Γιαννακίδη/protagon.gr

Αφήστε στην άκρη το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Μπορεί να έχει χρεοκοπία, έντεχνα, ροκ και λαϊκά. Δεν μας ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή. Εμείς βλέπουμε τώρα τον πρωθυπουργό να βγαίνει από το Μέγαρο Μαξίμου. Μόνος, με το χέρι στην τσέπη. Έχει ντυθεί καλά, φοράει παλτό πάνω από το κουστούμι. Είναι λογικό να υποθέσουμε ότι φεύγει από το γραφείο του. Όμως, για μισό λεπτό. Πού μπορεί να πηγαίνει ο πρωθυπουργός, πεζός και μόνος; Σπίτι; Μα το αυτοκίνητο δεν παρκάρει έξω από την αυλή του Μαξίμου. Στον πρόεδρο της Δημοκρατίας που είναι μεσοτοιχία; Δεν υπήρχε προγραμματισμένο ραντεβού. Στη Βουλή με μοναχικό περίπατο μέσα από τον παγωμένο εθνικό κήπο; Μπα, το μαγαζί έκλεισε. Τέλος πάντων, αν είχε βγει για περίπατο στον χιονιά (πρόβλημά του) θα τον ακολουθούσαν άνδρες της ασφαλείας του και όλο και κάποια φωτογραφία θα βλέπαμε. Αλλά να, μέχρι να διαβάσετε αυτές τις γραμμές, ο Αντώνης Σαμαράς έφτασε στην έξοδο του Μαξίμου.

Μία κάμερα καταγράφει τις κινήσεις του. Εκείνος δείχνει να μην την προσέχει. Είναι ένας άνθρωπος που περπατάει ανέμελος, φεύγοντας από το γραφείο του. Ξαφνικά, όμως, μία φωνή τον σταματά. «Ακούσατε δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που δεν θα πληρώσουν τόκους και χρεολύσια;». Δεν ξέρουμε ποιος κάνει την ερώτηση. Φοβάμαι ότι δεν θα μάθουμε ποτέ. Κρίμα γιατί δείχνει άνθρωπος με έμπνευση. Είναι έξω από το Μαξίμου, πετυχαίνει, ο τυχερός, τον πρωθυπουργό και αυτό που του έρχεται αυθορμήτως να ρωτήσει είναι για τις δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Χωρίς καν ένα «καλημέρα κύριε πρόεδρε» βρε παιδί μου, έτσι από ευγένεια. Ο παρατηρητικός θεατής θα προσέξει ότι ο τύπος δεν βάζει μικρόφωνο μπροστά στον Σαμαρά. Αυτό μας επιτρέπει να συμπεράνουμε ότι υπάρχει «μπουμ». Πάμε να το δούμε από την αρχή. Βλέπουμε τον Σαμαρά να βγαίνει ανέμελος από το Μαξίμου και ξαφνικά να τον σταματάει μία φωνή ενός τύπου που βρίσκεται εκεί με κάμερα και «μπουμ», ενώ το μόνο που έχει να του πει είναι οι δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν έχει πιο αυθόρμητο. Σε πιο αυθόρμητο σου δείχνει τον Σαμαρά να χασμουριέται.

Ο πρωθυπουργός δείχνει να αιφνιδιάζεται ελαφρώς. Υπάρχει μία στιγμή μεταξύ του δεύτερου και του τρίτου δευτερολέπτου κατά την οποία το ύφος του υπαινίσσεται  μικρή έκπληξη. Ναι, δεν το περίμενε, ωστόσο είναι εμφανής η ταχύτατη προσαρμογή του ανδρός απέναντι στο αναπάντεχο. Όμως ο χρόνος που μεσολαβεί ανάμεσα στο πέμπτο και στο έκτο δευτερόλεπτο είναι καταραμένος. Ο πρωθυπουργός λέει ένα «Και βέβαια και την άκουσα. Την άκουσα χθες βράδυ...». Αυτό μπορεί και να παρεξηγηθεί. Και μετά είναι εκείνο το αμήχανο, ως ελαφρώς συνωμοτικό γελάκι που θα εξέθετε κάθε ερασιτέχνη ηθοποιό. Δεν μας ενδιαφέρει τι είπε. Μας ενδιαφέρει αυτή η εμβληματική έλλειψη αισθητικής και ευρηματικότητας που, εν τέλει, αντιστοιχεί και στα πεδία πολιτικής. Πολύ άκομψο για να το πάρεις στα σοβαρά, πολύ δεξιό για να σε βάλει σε σκέψεις. Την επόμενη φορά ας τα πει όπως ή Πόπη παρακάτω. Είναι της ίδιας λογικής, αλλά απείρως αποτελεσματικότερο.