Πρωτοχρονιά πάνω στη γέφυρα

του Άρη Δαβαράκη

Από τον καιρό που άρχισα να γράφω, στην Αλεξάνδρεια ακόμη, με τα πρώτα μπλε bic, σε τετράδια ντυμένα με μπλε κόλες, είχα ένα όνειρο που δεν το έχω πραγματοποιήσει ακόμα. Να αποχαιρετήσω μια χρονιά και να υποδεχτώ την επομένη, γράφοντας. Γράφοντας στίχους για τραγούδια, ημερολόγιο, γράμματα σε φίλους, σελίδες από ένα μυθιστόρημα ή διήγημα – ή ένα κείμενο σαν αυτό εδώ. Την πρώτη πρωτοχρονιά που ζήσαμε παρέα με toportal.gr  δεν το κατάφερα, ούτε και τις αμέσως προηγούμενες, στο πρώτο ηλεκτρονικό μου σπίτι, το protagon.gr . Το τολμάω λοιπόν σήμερα πληκτρολογώντας τις στιγμές του 2014 που απομένουν, γράμμα-γράμμα, λέξη-λέξη, στο σπίτι ενός φίλου από τον οποίον έχω ζητήσει ειδική άδεια να κάτσω μπροστά στο λαπτοπ σε ένα άλλο δωμάτιο – ένα άδειο δωμάτιο.

Σκέφτομαι το σπίτι μου στην Αλεξάνδρεια. Το άδειο παιδικό μου δωμάτιο. Τον μεγάλο διάδρομο με τα μεγάλα πλακάκια, ένα άσπρο, ένα μαύρο, ένα άσπρο, ένα μαύρο, μέχρι την άλλη άκρη του σπιτιού όπου ήταν και το σαλόνι με το τζάκι, το Χριστουγεννιάτικο δέντρο, την φάτνη και τα δώρα κάτω από το δέντρο. Το άδειο παιδικό μου δωμάτιο είναι η αφετηρία του ταξιδιού που συνεχίζεται και προχωράει τώρα προς το 2015. Από εκείνο το δωμάτιο προχώρησα στον «Αχιλλέα», το πανέμορφο εκείνο καράβι που μας μετέφερε οριστικά στην Ελλάδα το 1964. Αποβιβάστηκα στον Πειραιά και από εκεί με τ’ αυτοκίνητα φίλων Αλεξανδρινών και Αθηναίων που είχαν έρθει να μας υποδεχτούν,  φτάσαμε στο καινούργιο μου σπίτι, το καινούργιο μου παιδικό δωμάτιο. Στο Κολωνάκι τώρα. Στην οδό Αλωπεκής. Μπήκα μέσα και δεν πίστευα στα μάτια μου: Πως το είχε καταφέρει αυτό η Ιωάννα, η μητέρα μου; Πως είχε μεταφέρει το σπίτι της Αλεξάνδρειας σ’ αυτό το διαμέρισμα της οδού Αλωπεκής; Τα ρούχα μου ήταν κρεμασμένα στην ντουλάπα, τα παιχνίδια στη θέση τους, το κρεβάτι μου με το κάλυμμα του, το γραφειάκι μου, οι αφίσες στον τοίχο.

Σαν να διακτινίστηκα. Ήταν Σεπτέμβριος και θα πήγαινα έκτη Δημοτικού, όχι πια στο Ελληνικό Σχολείο της Ιμπραημίας αλλά στη σχολή Μωραΐτη.  Ο Καρμέλος Βαρότσης, γυιός αγαπημένων οικογενειακών φίλων των γονιών μου, πήγαινε ήδη από πέρσι στου Μωραΐτη και ανέλαβε να με βοηθήσει να «εγκλιματιστώ». Δεν μου άρεσε αυτή η λέξη. Κάποια σχέση με το έγκλημα (τουλάχιστον ηχητικά) την είχε. Θα περιμέναμε λέει το πούλμαν του σχολείου 7 και 10 το πρωϊ στο περίπτερο γωνία Πλουτάρχου και Πατριάρχου Ιωακείμ μαζί με τον Καρμέλο που έμενε Πλουτάρχου και Χάριτος.

Το άδειο παιδικό δωμάτιο όμως στην Αλεξάνδρεια  μπορεί να είχε αδειάσει από έπιπλα, παιχνίδια, ρούχα, μπορεί να μην είχε πια τίποτα άλλο από τους τέσσερις τοίχους του, τα δυό του παράθυρα, το παρκέ και την ανοιχτή του πόρτα προς το διάδρομο της απογείωσής μου, είχε κρατήσει όμως εκεί φυλακισμένη  (οικειοθελώς όπως καταλαβαίνω τώρα)  την ψυχή μου. Μεγάλη κουβέντα θα μου πείτε. Αλλά αληθινή.

Θα με ρωτήσει πολύ λογικά κάποιος – και πώς έζησες μετά, χωρίς ψυχή; Γι’ αυτό ήθελα  κάποια στιγμή να γράφω την ώρα που αλλάζει ο χρόνος για να καταφέρω πάνω σε αυτό το γεφύρι των δευτερολέπτων που από κάτω του τρέχει το ποτάμι, ο Σηκουάνας, ο Νείλος, ο Χρόνος, να εξομολογηθώ στον εαυτό μου και να το διαβάσουν και οι άλλοι πως ναι, για ένα αρκετά μεγάλο διάστημα έζησα με την άλλη ψυχή που όλοι έχουμε για ώρα ανάγκης – το ανταλλακτικό. Δουλεύει σαν την αληθινή ψυχή και είναι φτιαγμένη περίπου στα μέτρα της, αλλά δεν είναι η αληθινή. Είναι ένα ανταλλακτικό.

Και πως συμβαίνει τώρα να το έγραψα αυτό στις δώδεκα ακριβώς; Νάτος. Μπήκε ο καινούργιος χρόνος. Δεν είναι πια 2014. Είναι ήδη 2015.  Και το είπα. Το είπα!

Έζησα για πολλά χρόνια με ένα (πολύ καλής ποιότητας είναι αλήθεια) ανταλλακτικό. Ίσως γι’ αυτό να έζησα τόσο παράξενα. Ητανε ωραίο το ταξίδι αυτό με την ψυχή-ανταλλακτικό (για σιγουριά) αλλά τώρα που κατάφερα να το αρθρώσω επιτέλους πάνω στην γέφυρα, με τον Χρόνο να κυλάει από κάτω προς τις εκβολές του, είναι καιρός να επιστρέψω πάλι εκεί, στο παιδικό δωμάτιο – και να φορέσω πιά την πρώτη, την αληθινή, την άφθαρτη και προορισμένη να σωθεί ψυχή μου. Να την φορέσω σαν φωτεινό ιμάτιο και μαζί της να πορευτώ μέχρι την έξοδο, όποτε, όταν, κάποτε.

Δεν έχω κανένα παράπονο από το ανταλλακτικό, τα έβγαλε πέρα μια χαρά. Εξήντα ένα μείον έντεκα, πενήντα χρόνια προχωρήσαμε μαζί. Πολύ γερό ανταλλακτικό. Φτιαγμένο από μαστόρους πρώτης, ίδιο σχεδόν με το πρωτότυπο.

Αλλά όπως και να το κάνεις, άλλο το πρωτότυπο. Μια ψυχή φωτεινή και παράξενη, με υπομονή μεγάλη, περίμενε φαίνεται να κλείσει μισόν αιώνα στην αναμονή για να ταξιδέψει Αλεξάνδρεια-Αθήνα πάνω στην αλλαγή του χρόνου, 2014 με 2015, και να εγκατασταθεί ξανά με όλες τις τιμές στην αίθουσα του θρόνου της, κάπου εδώ στο στήθος μου, στο διάφραγμα, εμψυχώνοντας με δυνατή και καθαρή ενέργεια δημιουργική  το σώμα και το μυαλό, ώστε να οδηγηθεί όλη μου η ύπαρξη πια εκεί που θέλει εκείνη, η ψυχή μου, ο οδηγός μου, ο πυρήνας της ιδιωτικής μου περιπέτειας, ο ηνίοχος, ο δρόμος και ο προορισμός μου.

Ευτυχισμένο, φωτεινό, δημιουργικό, αγαπημένο και ερωτικό το 2015!