Σκαντζόχοιροι και αχινοί του αγίου Σεβαστιανού

του Άρη Δαβαράκη

Πρέπει να ομολογήσω ότι είναι δυό μέρες τώρα που αν δεν είχα τους αγίους μου και τις προσευχές μου, τον γλυκύτατο Ιησού και το φώς αυτό της εσωτερικής ηλιοφάνειας το αναστάσιμο, θα είχα λαλήσει για τα καλά. Κι’ όχι τίποτε άλλο, στο τέλος της ημέρας (κυριολεκτικά) κατεβαίνω με τον Χρήστο Ζαμπούνη στον Πειραιά και κάνουμε εκπομπή 10 με 11 στα parapolitika FM (στους 90,1) και μας ακούει και ο κόσμος που αγριεύουμε μπροστά στα μικρόφωνα «Εκείνος και Εκείνος» καθότι ο Χρήστος εκτός από κάργα Βασιλικός είναι και Σαμαρικός και στην συγκεκριμένη φάση μέχρι και Βενιζελικός (όχι ΠΑΣΟΚ, μην υπερβάλλουμε, Βενιζελικός σε ότι αφορά την «συγκυβέρνηση»).  Εγώ όπως γνωρίζετε έχω εναποθέσει όλες μου τις ελπίδες στον Αλέξη και σε κάποια από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ –αλλά πρωτίστως στον Αλέξη. Τον θεωρώ φίλο μου και τον εμπιστεύομαι και έχω διακρίνει κάποια από τα «υλικά» στη φτιαξιά του, που πολύ τα αγαπώ και τα ξεχωρίζω στους ανθρώπους. Δεν είμαι λοιπόν από τους τρομοκρατημένους που έχουν πέσει σ’ αυτή την καλοστημένη παγίδα πως «έτσι και πάμε για εκλογές και βγει ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνουμε Βόρεια Κορέα», πως θα κλείσουν οι τράπεζες, πως θα ξεχυθούν οι αρουραίοι στη Βασιλίσσης Σοφίας και θα μας δαγκώνουνε τ ’αυτιά – και τα λοιπά. Έχω πια μια ηλικία που μου επιτρέπει να ξέρω πως τα πάντα είναι αρμονικά συντονισμένα σαν το «καλώς συγκερασμένο κλειδοκύμβαλο» και πως ακόμα και αν χρειαστεί να περάσουμε  μερικές αναταράξεις, τα πάντα ρεί, τίποτα δεν μένει στάσιμο και η Ελλάδα δεν μπορεί παρα να προχωρήσει και να βρει τον αναβαθμισμένο της βηματισμό γιατί έτσι πρέπει να γίνει και έτσι θα γίνει.

Στο μεταξύ όμως η κοινωνία έχει βγάλει αγκάθια και κυκλοφορούμε σκαντζόχοιροι και αχινοί στους δρόμους και κουτουλάμε – και μερικοί έχουνε και κέρατο και είναι έτοιμοι να στο καρφώσουν στην κοιλιά να πάς από κει πούρθες. Διότι, σου λέει, απειλούνται. Οπότε πρέπει να επιδεικνύουμε όλοι, αχινοί και σκαντζόχοιροι, όσο μεγαλύτερη αυτοσυγκράτηση μας έχει μείνει για να μην γίνουμε μαλλιά-κουβάρια από την  πρώτη κιόλας ψηφοφορία.  Εκατόν εξήντα μετρήσαμε. Άρα, κανονικά μάλλον πάμε για εκλογές και –κανονικά – η επόμενη κυβέρνηση θα είναι  ΣΥΡΙΖΑ αυτοδύναμη - ή με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ.  Εμένα αυτό με φτιάχνει και με φορτίζει πολύ θετικά γιατί είμαι από την φύση μου πολύ αισιόδοξος και έχω την βεβαιότητα πως ο Τσίπρας με την ομάδα του έχει να μας δείξει ένα άλλο μονοπάτι, απάτητο μέχρι στιγμής, που, το διακρίνω καθαρά, οδηγεί στο ξέφωτο που θέλω να οδηγηθώ –ναι, αυτό με την άπλετη εσωτερική και εξωτερική ηλιοφάνεια.

Αυτά βέβαια δεν είναι πολιτικά επιχειρήματα ούτε διεκδικούν το χρυσό μετάλλιο του ορθολογισμού και της κοινής λογικής. Αλλά έτσι νοιώθω, αυτά πιστεύω και βάσει αυτών αποφασίζω κατά που τραβώ. Ζω και πορεύομαι με μπούσουλα  την μεταφυσική μου και τίποτα δεν μπορεί να διαταράξει την καλή μου σχέση με όλα τα αόρατα που μας δείχνουν τον δρόμο. Βεβαίως υπάρχουν και τα απολύτως ορατά – σαν το ξεκάθαρο αδιέξοδο στο οποίο μας έχει στριμώξει αυτή η «συγκυβέρνηση» που ελπίζω πια να είναι η έβδομη πληγή των Φαραώ γιατί κουραστήκαμε πολύ με όλους αυτούς τρείς δεκαετίες τώρα και πρέπει πια να μας λυπηθεί το σύμπαν και να μας δώσει την ευκαιρία να γίνουμε επιτέλους άνθρωποι ξανά, άνθρωποι και όχι καταναλωτές (ν’ αγιάσει το στόμα σου Γιάννη Μακριδάκη).

Ξέρω είναι μεγάλο το ζόρι για πολλούς, ειδικά γι’ αυτούς που μεγάλωσαν με την απόλυτη πεποίθηση πως τίποτε δεν είναι πάνω από το χρήμα (ή τους «παράδες», που λέει κι’ ο Ντίμης Κρίτσας). Αλλά δεν είναι η στιγμή να το λύσουμε κι’ αυτό. Υγεία να έχουμε και θάχουμε την ευκαιρία να το κουβεντιάσουμε τα επόμενα χρόνια με την ησυχία μας, βιώνοντας άλλες, καινούργιες και πολύ ενδιαφέρουσες εμπειρίες.

Προς το παρόν προχωράμε για την Τρίτη 23 του μηνός και για την δεύτερη ψηφοφορία, αχινοί και σκαντζόχοιροι με νεύρα τεντωμένα, γκαζωμένοι στην μαύρη άσφαλτο.

Αλλά είναι του αγίου Σεβαστιανού σήμερα Πέμπτη και δεν με νοιάζει τίποτα. Θα κανονίσει εκείνος!