Δεκατέσσερα τραγούδια

του Πιγκουίνου

Το δυοχιλιάδεςδεκατέσσερα δεν θα το θυμάσαι εύκολα για τις φοβερές μουσικές του. Διότι εκτός από καναδυό εξαιρέσεις, τα υπόλοιπα διεθνή σουξέ έχουν μικρότερη ημερομηνία λήξης και από το γιαούρτι σου -μη σου πω και λιγότερες θερμίδες. Εντούτοις, εγώ απεφάσισα να επιχειρήσω μία λίστα, πρώτον, για να σου δώκω μερικές ιδέες να ξεύρεις τι να παίξεις στο ρεβεγιόν και δεύτερον, για να ευθυμήσουμε και λίγο μέρες-πούναι. Ναι, ανοίγουμε τα ηχεία.

Η λίστα αρχίζει ανεβαστικά και με τη ζουμπουρλού Meghan Trainor να κουνάει ακομπλεξάριστα τον πισινό της. Η Meghan ουχί μόνο τρώει όλο το φαί της (και ένα κουτί μελομακάρονα πολύ εύκολα), αλλά δεν το μετανιώνει και καθόλου. Και πολύ καλά κάμει, διότι φτάνει επιτέλους με την υστερία της δίαιτας, της γυμναστικής και της αφαγίας. Πάντως, λίγο τα τσουρέκια, λίγο τα κεράσματα, λίγο οι κουραμπιέδες, έρχεται το All about that bass και σε εκφράζει επί προσωπικού.

Σε Παλόμα, ξεύρεις την Πικάσο. Αλλά ίσως ήρθε η ώρα να μάθεις και την Φέιθ. Που έχει αυτό το ιδιαίτερο, βραχνό ηχόχρωμα στη φωνή και εμένα μου αρέσει βέρι βέρι ματς. Άσε που είναι αγγλίδα. Που της το καταλογίζουμε στα υπέρ της (αγαπάμε το Νησί). Καθόπως φαίνεται μάλιστα, πέραν την Amy Winehouse και την Adele, η Γηραιά Αλβιώνα διαθέτει εντέλει ανεξάντλητο απόθεμα από ενδιαφέρουσες φωνές. Που επιμένουν να προτάσσουν το λαρύγγι τους απέναντι στα ξέκωλα εξ Αμερικής (ναι, Ριάνα κορίτσι μου, για σένα λέμε πάλι).

Αυτή είναι η Λούρδη. Όχι η κόρη της Μαντάνα. Αν και εδώ που φθάσαμε, όλα να τα περιμένεις. Ετούτη η Λούρδη είναι μία αρτίστα από τη Νέα Ζηλανδία. Που ως χώρα είναι μεγάλη αποτυχία, διότι ΚΑΙ είναι στου διαόλου τη μάνα ΚΑΙ δεν έχει καγκουρώ. Επίσης, έχει βγάλει τον Ράσελ Κρόου. Που -μεταξύ μας- πιο πολύ ταλέντο στην υποκριτική έχει ένα καγκουρώ, παρά ο Ράσελ. Τελοσπάντων, η Λούρδη έχει ενδιαφέρουσα φωνή. Και το τραγούδι είναι συμπαθητικό. Όχι δεν θα το θυμάσαι αύριο, αλλά πλέον αυτό δεν είναι κριτήριο. Άλλωστε, ούτε τα γιουβαρλάκια που χλαπάκιασες σήμερα θα τα θυμάσαι αύριο, όμως αυτό δεν τα κάμει λιγότερο γιάμι τη στιγμή που τα έφαγες. Και τελοσπάντων χαρούμενος να είσαι που έχουμε ήδη μία τραγουδιάρα με το όνομα Λούρδη και γλιτώσαμε το ενδεχόμενο της κόρης της Μαντάνα.

Η μεγαλύτερη επιτυχία της χρονιάς είναι μελό, τσίζι και εντελώς παλιακή. Παρότι σε άλλες εποχές, το "All of Me" θα ήταν πεταμένο στο b side κάποιου δίσκου του Μάικλ Μπόλτον, τη σήμερον και ελλείψει σοβαρής δισκογραφίας, το βλέπεις να φιγουράρει στις λίστες των πιο γκράντε σουξέ και έχεις φθάσει να το λες ήδη ως και κλάσικ μπαλάντα. Κακό δεν είναι. Αλλά εντάξει, δεν είναι και να πέσεις κάτω να παραληρείς. Εκτός αν είσαι η δωδεκάχρονη Αννούλα. Και ερωτευμένη με τον Παναγιωτάκη. Έλα μην τα πάρω εντελώς, Αννούλα, που ως προχθές έβλεπες την Ντόρα τη μικρή εξερευνήτρια και έκαμες χωρίστρα στο μικρό μου Πόνι, και σήμερα μου θες έρωτες και μπαλάντες!

Κι αν σου είχε φανεί κιτς το "Walk like an Egyptian" των Bangles τη δεκαετία του '80, έρχεται η Katy Perry του 2014 και τερματίζει την πίστα. Με έναν αχταρμά με φαραώ, την Ίσιδα, τον Όσιρη, την Αφροδίτη (;), ειδικά εφέ, φουσκωμένους χιπ-χοπάδες και μπαλέτα με γατο-χορεύτριες, το βίδεο έρχεται και καρφώνεται στη λίστα με τα πιο κακόγουστα κλιπς όλων των εποχών και η Katy κερδίζει με το σπαθί της (και την φωτορύθμικ τιάρα της) το πρεστίτζιους βραβείο Λωλοστεφανής. Κάτι τέτοια βλέπουν στην Αμερική πάντως και όταν μιλάμε για τουρλουμπούκι στην Αίγυπτο, νομίζουν ότι εννοούμε τίποτις σε ρίβερ πάρτι στο Νείλο.

Η Taylor Swift είναι κορίτσι και για το σαλόνι και για το αλώνι, καθώς δεν τόχει σε τίποτα να αλλάξει (χελόου, γι'αυτό και τη λέμε "swift") και από μπαλερίνα να σου γίνει αθλήτρια, αλητάκι, κομμώτρια, αστρονάφτισσα ή τελοσπάντων ό,τιδήποτε άλλο κυκλοφορεί σε Μπάρμπι. Το Shake it Off, βαθυστόχαστο δεν το λες. Eκτός αν είσαι αμερικάνα από τη Νόρθ Ντακότα. Οπότε μπορεί ως και να σε ορίσει ως άνθρωπο.

Οι Maroon 5 είναι ίσως το πιο χοτ συγκρότημα στις μέρες μας, με αλλεπάλληλα πλασαρίσματα στα τοπ-τεν της Αμερικής, φανατικές θαυμάστριες που κηνυγούν τον τραγουδιστή Adam Levine (που τα είχε με την Άννα Βιελίτσινια, ρωσίδα μοντέλα του Victoria's Secret και την εχώρισε για να τα σιάξει με την Μπεχάτι Πρίνσλου, ναμίμπια μοντέλα του Victoria's Secret -όχι στο επισημαίνω διότι αν παρ'ελπίδα τον έχεις βάλει αναγνώστρια, στο μάτι, να ξεύρεις ότι αν δεν έχεις κάμει ντεφιλέ με εσώρουχα, ελπίδα δεν έχεις!) και βεβαίως σόλντ-άουτ συναυλίες ανά τον κόσμο. Το συγκεκριμένο τραγούδι τιτλοφορείται μεν Animals, αλλά μην πάει το μυαλό σου σε τίποτις γατάκια, σκυλάκια, φιλοζωικές. Όπως θα ιδείς και στο βίδεο, πρόκειται για το σάουντρακ του χασάπικου, της μπουτίκ κρεάτων και της Βαρβακείου. Επειδής ο Levine έχει και μία μακρινή καταγωγή από Σερβία, το λες και χασαποσέρβικο.

To Stay With Me είναι τραγούδι παλιάς κοπής. Έχει τα γκόσπελ φωνητικά του, τις ψεύτικες φωνές του, το κοκοράκι στο χτένισμα, τη τζελ στα μαλλιά. Δηλαδής αντί για τον Sam Smith, θα μπορούσαμε να το δώκουμε και στον Rick Astley να το πει. Αλλά επειδής κάθε πέρσι και καλύτερα, το παλιακό μάς αρέσει και το προτιμούμε. Το ότι είναι κι αυτό αγγλικό, τυχαίο δεν το λες.

Αν είσαι νήπιο, το Let it Go είναι το αδιαμφισβήτητο χιτ της χρονιάς για σένα. Διότι βρίσκεται στο σάουντρακ του Frozen, της ζούπερ τεράστιας εμπορικής επιτυχίας της Ντίζνει, την οποία είδες στο σινεμά, μάζεψες σε αυτοκόλλητα, αγόρασες σε εικονογραφημένο βιβλίο και παρακολούθησες στο Disney on Ice πριν μερικές εβδομάδες που ήρθε στην Ελλάδα. Αν πάλι είσαι γονιός, βλαστημάς την ώρα και τη στιγμή και εύχεσαι να εκπληρώσει το τραγούδι, την υπόσχεσή του και να σ'αφήσει ήσυχο, γιατί "let it go" και "let it go", μας έχεις πάρει και τ'αυτιά, καλή μου!

Όχι δεν είναι η νεκρανάσταση του Μάικλ Τζάκσον, αλλά ο Bruno Mars σε ένα νέο τραγούδι που μιμείται άψογα τον ήχο και την αισθητική των 70s. Γενικά τον Bruno τον συμπαθούμε, αλλά επειδής πολύς λόγος γίνεται γι'αυτόν, κρατάμε μικρό καλάθι. Πολλοί λένε ας πούμε πως είναι ο νέος Μάικλ, αλλά εγώ αν δεν δω ξάσπρισμα προς τον τρίτο-τέταρτο δίσκο, δεν πιστεύω τίποτα.

Το απόλυτο χιτ για εσένα τον κλαμπάκια που πέρασες το καλοκαίρι σου στις μεγάλες πίστες και τα μπιτς πάρτις της παραλιακής, είναι το "Summer" του Calvin Harris. Εύκολο τραγουδάκι, μπιτάτο, ξεσηκωτικό. Αλλά γαμώτο δεν σου φαίνεται ίδιο με το περσινό απόλυτο χιτ του καλοκαιριού; Και με το προπέρσινο επίσης; Και γενικά δηλαδή, νομίζω ότι κάθε χρόνο έχουμε το ίδιο απόλυτο χιτ, αλλά με διαφορετικό καλλιτέχνη. Που παίζει να είναι και ο ίδιος. Άσχετο, υπάρχει κόσμος που πάει ακόμα σε κλαμπς;

Αν πάλι το καλοκαίρι για εσένα ήταν μία εποχή μελαγχολίας και κατάθλιψης, διότι δεν είχες λεφτά να πας διακοπές και τα πέρασες στην πόλη παρέα με την Κατερίνα Γιουλάκη στην επανάληψη του Ρετιρέ, τότε το σάουντρακ της καθημερινότητάς σου, το τραγούδησε η Λάνα Ντελ Ρέι -γνωστή στην πιάτσα και ως Μις Κατατονία. Το Summertime Sadness είναι κοψοφλεβέ τραγούδι, αλλά φοβούμαι στο κυριολεκτικό του. Γι'αυτό πριν το βάλεις να τ'ακούσεις, καλού-κακού εγώ θα κρύψω τα μαχαίρια και τα ξυραφάκια.

Στο εντελώς αντίθετο της Λάνας, βρίσκεις τον Pharrell Williams. Που σου τραγουδάει το "Happy" και φορέθηκε πολύ εφέτος. Το ξεύρω ότι δεν είναι πάντα εύκολο, αλλά η χαρουμενιά μπορεί να είναι επιλογή και τρόπος ζωής. Και τελοσπάντων στην καθημερινότητά μου, προτιμώ τους ανθρώπους που με υποδέχονται με χαμόγελα και με αισιοδοξία, παρά τους μουντρούχους κι ανάποδους. Επομένως, μπροστά στο χάπι της Λάνας, αντιτείνουμε το Happy του Pharrell. Και χτυπάμε τα χέρια μας ρυθμικά μαζί του.

Μένουμε στην ίδια διάθεση και κλείνουμε με ένα από τα πιο ωραία βίδεο κλιπ της τελευταίας περιόδου. Το Safe and Sound κάμει μία έξυπνη αναδρομή στη χορευτική παράδοση δεκαετιών, από το σουίνγκ και τη μπόσα νόβα ως το μπρέικ ντανς και το αρ-εν-μπι. Και επειδής, η μουσική έχει και αυτό το ρόλο -του να σε ξεσηκώνει και να εκφράζεσαι σωματικά μέσα από αυτήν- βάλε δυνατά το τραγούδι αυτό (ή όποιο σ'αρέσει τελοσπάντων) και όλα ας γίνουνε πίστα.