Η ψήφος της Ντροπής

Του Γιώργου Σκύβαλου

Ντροπή και πάλι Ντροπή. Αίσχος και μόνο αίσχος. Ανίκανοι προδότες με μόνο όπλο την ρητορική. Είναι δυνατόν από πολλούς ανθρώπους τελευταία να ακούς αυτές τις λέξεις; Να μιλάς για συνανθρώπους σου με τέτοιο τρόπο, ενώ υποτίθεται σας χαρακτηρίζει ο ίδιος πολιτισμός (;) και κουλτούρα (;).

Βαρέθηκα την κατάσταση στον τόπο που γεννήθηκα. Έχω φτάσει να ντρέπομαι που αποκαλούμαι Έλληνας. Τι έχω να δώσω πέρα από τον αρχαίο πολιτισμό και κάποιες Βυζαντινές παραδόσεις. Τι κάνουμε τώρα; Που προσφέρουμε στο παγκόσμιο σκηνικό; Γιατί δεν έχουμε καμία πολιτισμική, κοινωνική, πολιτική συνέχεια ή ενθύμηση του μεγαλείου για το οποίο κομπάζουμε; Το μόνο που νιώθω να δίνουμε έξω από τα σύνορα μας είναι σκηνές ντροπής, σκηνές εμφυλίου, σκηνές αδυναμίας αντιμετώπισης μίας οικονομικής κρίσης. Η αδυναμία δεν βρίσκεται στα έσοδα του κράτους, αλλά στην έλλειψη μόρφωσης, παιδείας, κουλτούρας, ταυτότητας. Χαρακτηριστικά που τα βλέπουμε στην καθημερινότητα μας, από την ουρά στην εφορία, μέχρι την οδήγηση.

Αυτός ο τόπος έχει χρόνιες εμφυλιακές καταβολές. Από την Ελληνική επανάσταση, στον Βενιζέλο, στον μεταπολεμικό εμφύλιο, στη χρόνια αντιπαράθεση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, στο σήμερα.

Φτάνει πια!  Πότε θα μάθουν οι Έλληνες; Πότε θα διαβάσουν την ιστορία με κριτική ματιά για να καταλάβουν ποια είναι η ουσία; Πότε θα δουν τα εμφυλιακά και πολωτικά λάθη μας και πόσο μας κόστισαν; Πότε θα καταλάβουν ότι στην λαίλαπα του παγκόσμιου συμφέροντος μόνο με μία γροθιά μπορούμε να σταθούμε με αξιοπρέπεια για να μην ξεπουληθούμε και να μην υποδουλωθούμε. Αν το συμφέρον εκμεταλλεύεται, τι μπορεί να κάνει αν βλέπει ένα κοτέτσι με τριακόσους να κοκορομαχούν για να κερδίσουν την κότα με το χρυσό αυγό της τετραετίας;

Η πηγή μίας οικονομίας είναι η επιχειρηματικότητα της, όχι το τεμπέλιασμα σε καρέκλα δημοσίου τομέα. Δεν πρέπει να τσουβαλιάζουμε ανθρώπους και κλάδους, αλλά πόσες φορές είχαμε ακούσει την λέξη «αργομισθία» στο παρελθόν. Ήταν τα εύκολα χρήματα, και όλοι αν μπορούσαν  θα ήθελαν το εύκολο και ακούραστο χρήμα. Όλο αυτό τον καιρό έχουν τσακίσει την επιχειρηματικότητα και αντί να είναι το πρώτο μέλημα για διόρθωση, σκεφτόμαστε και αντιδρούμε για τις απολύσεις στον δημόσιο τομέα. Λεφτά θα φέρει η επιχειρηματικότητα όχι ο υπάλληλος σε μία εφορία.

Σήμερα, μετά από τόση πικρία, θυσία, πίεση, υπάρχει ένας μήνας να κυκλοφορήσει χρήμα στην αγορά, από όποιον ακόμα έχει, να πάρει μία ανάσα ο επιχειρηματίας, να χαρεί λίγο ο καταναλωτής και έρχονται να του βάλουν πάλι το δηλητήριο της αβεβαιότητας, της χειρότερης οικονομικής ανέχειας, της εξόδου από το ευρώ και πάει λέγοντας.

Φτάνει πια! Ακόμα έχουμε μείνει στα χρώματα και στα πρόσωπα. Αδαής όποιος πιστεύει ότι υπάρχει καθαρή εθνική κυριαρχία. Αυτός που χρωστά είναι εγκλωβισμένος, αν δεν υπάρχει ομόνοια, σύμπνοια, ηρεμία, είναι ξοφλημένος.

Πρέπει, είναι αναγκαίο να σταματήσει η πόλωση, να σταματήσει η αντιδικία, να σταματήσει η τρομοκρατία. Πρέπει να ζήσουμε, να δημιουργήσουμε, να χαρούμε, έστω και σε ύφεση, έστω και με λιγότερα. Δεν θα έπρεπε να μας νοιάζει ποιος είναι πάνω, γιατί το συμφέρον, το χρήμα δεν έχει ιδεολογία. Έχει έναν στυγνό ρεαλισμό.

Φτάνει πια! Κουραστήκαμε να ακούμε ανθρώπους που δεν σέβονται τον άνθρωπο, τον τόπο,  την αγορά. Πρέπει όλοι μαζί. Και εκείνοι να συνεννοηθούν  και εμείς να μην συντηρούμε πολωτικές συμπεριφορές. Μόνο με την τιμωρία της ψήφου μπορεί να φανεί αυτό. Είμαι αντίθετος στις εκλογές, όχι γιατί είμαι Δεξιός, Κεντρώος ή Αριστερός, γιατί είδα ότι αυτά που λένε είναι άλλα, αυτά που πιστεύουν άλλα και αυτά που κάνουν άλλα. Το μόνο που έχουν προσφέρει οι εκλογές μέσα στην κρίση είναι να πηγαίνει και άλλο πίσω η χώρα. Μακάρι να υπήρχε κάποιο κόμμα ή κάποιος άνθρωπος που θα έκανε κάτι ουσιαστικό για αυτό το τόπο. Αλλά μέχρι τώρα δεν έχει βρεθεί.

Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς; Μία καινούργια αρχή, ένα ηχηρό μήνυμα στο πολιτικό σύστημα ότι δεν στηρίζουμε τον καρεκλοκένταυρο εμφύλιο τους. Ότι δεν στηρίζουμε πλέον αυτή την πόλωση και μας νοιάζει ο τόπος και το μέλλον των γενιών που πρόκειται να κατοικήσουν εδώ.

Όχι ψήφος σε Χ.Α, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΟΤΑΜΙ. Η απόδειξη μας ότι τους βαρεθήκαμε. Η αντίδραση μας στην πόλωση. Η ανάγκη να δούμε κάτι ουσιαστικό και όχι κοκορομαχίες. Η απόφαση μας ότι οι εμφυλιακές τάσεις πρέπει να σταματήσουν. Αν πάμε σε εκλογές, ακόμα και αν πιστεύουμε ότι κάποιο από αυτά τα κόμματα θα κάνει καλό στον τόπο,  να μην δώσουμε την ψήφο μας. Μόνο έτσι θα αντιληφθούν τα κόμματα και η Εξουσία ότι ο κόσμος θέλει ουσία. Όχι ψέματα, όχι κωλοτούμπες, όχι τσακωμούς, όχι υπερβολές. Εκτός και αν δεν θέλουμε μέλλον.