Δέντρο μου αγαπημένο

της Αθηνάς Τζολάκη

Θέλω σήμερα να κάτσω απέναντι από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο και να το κοιτάω για ώρα πολύ, έτσι που αναβοσβήνουν τα φωτάκια του  θα μου κάνουν συντροφιά, θα  με μαγεύουν γλυκά και θα  μου φτιάχνει η διάθεση, το έχω ανάγκη. Ποιος ξέρει τι υποσυνείδητοι συνειρμοί μπαίνουν σε λειτουργία. Να είναι άραγε η δύναμή του το αρχέτυπο σύμβολο του δέντρου της  ζωής; Της ζωής που ξεπηδά από την γη και διακλαδώνεται σε νοήματα και αισθήματα; Να είναι το γεγονός ότι είναι, βασικά , ένα μεγάλο παιχνίδι φωτεινό; Να είναι η  φάτνη που αγόρασα είκοσι χρόνια πριν από τον Πάλλη και η χαρά που έκανε ο γιος μου όταν την είδε; Να είναι που τα παιδιά το θέλουν ακόμη να το στολίζουμε; Να είναι τα στολίδια που μαζεύτηκαν με τα χρόνια και είναι παλιοί γνώριμοι, φιλαράκια από τα παλιά που χαίρομαι που τα βλέπω κάθε χρόνο να βγαίνουν από το κουτί τους; Να είναι ο χιονάνθρωπος που κάνει σκι, τα πουλιά με τις παραδεισένιες ουρές, ο μεταλλικός τάρανδος  που κουνάει τα ποδαράκια του ή τα ξύλινα σκιουράκια; Να είναι που μου είπαν πολλά παραμύθια όταν ήμουν παιδί; Μήπως αυτό το  παιδί υπάρχει ακόμη και χρειάζεται τη μαγική λάμψη του δέντρου για να ξορκίσει την θλίψη που μας τριγυρίζει;

 Απόψε το δέντρο θα είναι η ψυχοθεραπεία μου, γι’ αυτό αν με δείτε να το κοιτάω μαγεμένη μην με παρεξηγήσετε και μην μου πείτε τίποτε παρακαλώ,  για το τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνω για να είμαι σωστός  και ψυχικά υγιής άνθρωπος. 

Απόψε θέλω να είμαι ένας άνθρωπος που απλά κοιτά ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Τι  χαρά!