Μη, παρακαλώ σας, μη…

Του Γιώργου Χρανιώτη

Το σίγουρο είναι άτι πρέπει να το σκεφτούμε το πράγμα. Να το σκεφτούμε καλά και να αποκτήσουμε μια γνώμη. Μια γνώμη υπέροχη. Δική μας. Μια άποψη, μετά από έρευνα αλλά κυρίως σκέψη. Σκληρή, ατόφια αλλά κυρίως προσωπική. Να την υπερασπιστούμε σαν κάστρο όπως είπε ο Γκάντι.

Έχω την αίσθηση ότι τις τελευταίες μέρες, έχουμε μπει όλοι μας (η έστω πολλοί από εμάς) σ’ ένα λεωφορείο (που δεν κουβαλάει μόνο τον λαό, αλλά οδηγείται από την ηγεσία του) και κατευθυνόμαστε με αργή ταχύτητα, καταπάνω σ’ έναν άνθρωπο, που έχει δεθεί στην μέση του δρόμου. Και περιμένει.... Κάτι.                                        

Τα φρένα του οχήματος δουλεύουν ρολόι. Και είναι στο χέρι όλων μας, να πιέσουμε η να μην πιέσουμε ,τον οδηγό να το πατήσει. Το φρένο. Με φωνές άγριες η διακριτικές, με χειρονομίες, με γέλια και με κλάματα, με ικεσίες η βρισίδια, με μίσος η με αγάπη. Είναι δικό μας το λεωφορείο και είναι και δίκη μας η απόφαση.  Συγγνώμη, ξέχασα. Στην «ευχάριστη αυτή διαδρομή», αν κοιτάξουμε έξω από το παράθυρο, βλέπουμε ελεύθερα και χαρωπά παιδιά ,να παίζουν χαμογελαστά στα λιβάδια.... Ο Λαυρεντιάδης, ο Κορκονέας, ο Φλώρος, ο Μηλιώνης είναι μερικά από τα χαριτωμένα διαβολάκια που διακρίνονται. Μας χαιρετούν.... Κάποιοι ανταποδίνουμε; Αμέ!!!                                                                                          

Τι κάνουμε λοιπόν; Σκεφτόμαστε. Καλά. Πολύ καλά. Σκεφτόμαστε κυρίως τους εαυτούς μας. Πως θα αντιδράσουμε αν αυτό το λεωφορείο σταματήσει η αν σκοτώσει; Δε μπορούμε να κατεβούμε.  Μπορούμε όμως να φρενάρουμε. Η να επιταχύνουμε. Ένα είναι σίγουρο πάντως. Αν «πατήσουμε» τον άνθρωπο ,θα ακούσουμε έναν η περισσότερους ήχους, θα ακούσουμε έστω έναν γδούπο, μια στριγκλιά, κάτι.                                                                          

Αν λοιπόν το αντέχουμε αυτό, καλώς. Αν είμαστε σίγουροι ότι έχουμε επενδύσει τόσο γενναιόδωρα, στην επιλεκτική μας αναισθησία και θα συνεχίσουμε τον πανέμορφο ύπνο μας, τότε εντάξει. Χωρίς βάρη, χωρίς ενοχές, χωρίς εφιάλτες... Αν πιστεύουμε ότι το τίμημα για έναν εικοσάχρονο που δεν σκότωσε, δεν βίασε, δεν ασέλγησε αλλά που έκλεψε, καταδικάστηκε και μετά πείσμωσε ακραία για να διεκδικήσει την μόρφωση του, είναι ο αργός θάνατος από πείνα και δίψα, τότε ας τον αφήσουμε να σαπίσει. Αν αυτό θέλουμε, αυτό θα θέλει κι αυτός...

Αν είμαστε  βέβαιοι για κάτι τέτοιο ,τότε ας συνεχίσουμε αυτό που ονομάζουμε ζωή. Ναι, η ζωή συνεχίζεται... Αλλά θα ναι λιγότερο Ζωη-ρή. Και σίγουρα πιο άσχημη. Και στο τέλος δεν θα μας έχει απομείνει τίποτα πια για να ζήσουμε. Και ούτε και για να πεθάνουμε .                                          

«Η απεργία πείνας, είναι η τελευταία ελπίδα και έκκληση ,προς την βασικότερη ανθρώπινη διάσταση μας, που ναι συνυφασμένη με τις έννοιες της δικαιοσύνης και της ηθικής. Ξεχνώντας τες, γινόμαστε συμμέτοχοι ανθρωποκτονίας του ίδιου του απεργού, αλλά και της δικής μας ανθρώπινης διάστασης»   Κώστας Νάσικας  (ψυχαναλυτής)                                                                                

Μη τον αφήσουμε να πεθάνει τον Ρωμανό. Ούτε εσείς, ούτε εμείς, ούτε κανείς. Οι σκέψεις μας είναι δυνατές και πριν προλάβουμε να το συνειδητοποιήσουμε, γίνονται λόγια,πράξεις, ιδέες. Δεν χρειαζόμαστε άλλα σκουπίδια στην ψυχή μας. Έχουμε αρκετά. Δεν αντέχουμε άλλα γαμώτο. Μην τον αφήσουμε να πεθάνει. Μη παρακαλώ σας μη...

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η Εμμανουέλλα Μαυράκη έγραψε: (πριν 2 έτη)

    Mη συνεχίζεις την απεργία πείνας και νερού, αλλά τον αγώνα σου για τη ζωή. Είσαι νέος κι έχεις τη ζωή μπροστά σου. Το θυμό, την οργή σου, σου μετέτρεψέ τα σε θετική ενέργεια για να νιώσεις καλύτερα. Χτίζουμε τη ζωή μας με γερά θεμέλια. Είσαι δυνατός, τα καταφέρνεις, δεν είσαι μόνος!
    Πίστεψε στα καλά σου στοιχεία, Χαμογέλα στη ζωή για να σου χαμογελάσει.

loading..