Της Κυριακής χαρά

του Άρη Δαβαράκη

Είναι κιόλας 7 του μηνός Δεκεμβρίου, ημέρα Κυριακή. Το Σάββατο ήτανε ήρεμο σε σχέση με αυτά που κατά βάθος όλοι φοβόμασταν πως θα συμβούν. Αυτά που είδαμε στις τηλεοράσεις μας ήταν τα απολύτως αναμενόμενα και κανείς, ούτε η πλευρά της «εξουσίας» ούτε η πλευρά των «αντιεξουσιαστών» δεν οδήγησε τα πράγματα σε σοβαρές οξύτητες. Κάτι μολότοφ, κάτι κάδοι σκουπιδιών που «γράφουν» ωραία στις μικρές οθόνες (μια ευγενική προσφορά στα  τηλεοπτικά συνεργεία) ο ήχος των ελικοπτέρων που πετούσαν πάνω από το κέντρο ως υπόμνηση τελετουργική – και καπάκι «Στην υγειά μας ρε παιδιά» με Νταλάρα, Βιτάλη και Γλυκερία που θα ξαναεμφανιστούν μαζί σε λίγες μέρες σε μαγαζί της Πειραιώς (του Ηλία Μαροσούλη συγκεκριμένα) και ήταν πολύ χαρούμενοι (γιατί το είχαν ξανακάνει με την  ίδια σύνθεση την δεκαετία του 70).

Οι γονείς του Νίκου Ρωμανού ζήτησαν να δούν τον πρωθυπουργό και ο Σαμαράς τους έκλεισε ραντεβού για την Δευτέρα το πρωϊ. Ο Νίκος μόλις το έμαθε καταδίκασε την πρωτοβουλία αυτή των γονέων του διότι αυτά που πρέπει να ξέρει ο Σαμαράς ήδη τα ξέρει και δεν περιμένει να του τα πούνε οι γονείς του.  Αν κατάλαβα καλά οι άνθρωποι μάλλον θα πάνε στο ραντεβού ελπίζοντας πως θα βοηθήσουν έτσι τον Νίκο να μην φύγει από την ζωή – πράγμα που αν το πετύχουν θα έχουμε χειρότερα μπλεξίματα, ίσως και απεργία δίψας μετά την απεργία πείνας. Διότι ο Νίκος Ρωμανός είναι αναρχικός από θέση και άποψη, αντιεξουσιαστής αποφασισμένος. Ο στόχος του δεν είναι να τα βρούνε οι γονείς του με τον Σαμαρά και να δοθεί μια λύση.  Αυτό δεν θα είχε και πολύ μεγάλες δυσκολίες με όλη αυτή τη φασαρία που έγινε. Θα επέστρεφε επιτέλους να εκτίσει την ποινή του -που δεν είναι και για θάνατο - σε κάνα-δυό χρόνια έξω θα είναι, συνυπολογίζοντας την «καλή διαγωγή», τα «μεροκάματα» (ή τις σπουδές που μετράνε κι’ αυτές σαν μεροκάματα) και τα ευεργετικά «3/5 της ποινής»  που προβλέπει ο νόμος στις περισσότερες περιπτώσεις. Στα μαθήματά του στο ΤΕΙ θα μπορούσε να πηγαίνει, με την ευλογία του Σαμαρά, συνοδεία ενός περιπολικού ας πούμε ή με το βραχιολάκι ή θα μπορούσε να τα παρακολουθεί και από την φυλακή  μέσω Skype -  τι να πω κι’ εγώ;

Θέλω να πω δηλαδή ότι αν «τα βρούνε» οι γονείς με τον Σαμαρά και αποφασίσουνε να συμπεριφερθούνε όλοι μαζί ως «γονείς» σ’ έναν δικαιολογημένα βαθειά πληγωμένο νέο άνθρωπο με πολύ ζόρικο χαρακτήρα, το θέμα θα λήξει, οι λύσεις θα βρεθούνε και η υπόθεση θα ξεχαστεί ωσάν να μην υπήρχε. Αυτό εξ’ άλλου έγραφα κι’ εγώ εδώ και δυό βδομάδες σχεδόν – πως αν υπάρξει λίγη ανθρωπιά, κατανόηση και αγάπη από την μεριά της εξουσίας όλα τα «πρακτικά προβλήματα» θα μπορούσαν να λυθούν μέσα σε λίγες ώρες.

Το ζήτημα όμως είναι πως, όπως καταλάβαμε όλοι, ο Νίκος που είναι αναρχικός και αντιεξουσιαστής δεν θέλει να τα βρούνε οι γονείς του με κανέναν Σαμαρά – που θεσμικά στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή είναι η απόλυτη εξουσία, αφού έχουμε προεδρευόμενη μεν, αλλά στην ουσία πρωθυπουργική δημοκρατία . Ο Νίκος θέλει άλλα πράγματα και έχει κάθε δικαίωμα να τα θέλει. Η εξουσία (που στο μυαλό του εκπροσωπείται από τον δολοφόνο του Αλέξη) είναι ο αντίπαλός του. Θέλει να την γονατίσει. Θέλει να την εξαφανίσει, να την ακυρώσει – και ούτε καν να την αντικαταστήσει απλώς με μια άλλη εξουσία, τον ΣΥΡΙΖΑ ας πούμε, ή κάτι άλλο συγκεκριμένο στον ρεαλισμό. Όπως ο ίδιος ήδη δήλωσε «και ο ΣΥΡΙΖΑ πουλάει ελπίδα» - και τίποτα παραπάνω. Οπότε δεν υπάρχει, αν το καλοσκεφτεί κανείς, καμία επαρκώς «ηρωική» λύση που να τον καλύπτει αυτή τη στιγμή στα πλαίσια της «τέχνης του εφικτού» που είναι η πολιτική.  

Δεν ξέρω. Είχα πολύ μεγάλη αγωνία για το τι θα μπορούσε να συμβεί αυτό το Σάββατο, καθώς όμως προχώρησε το απόγευμα και νύχτωσε και ήρθε η ώρα των δελτίων, παρά τις προσπάθειες των καναλιών να καθηλώσουν τους νοικοκυραίους μπροστά στους δέκτες τους και να τους δείξουνε με ωραία καθαρά πλάνα από κάμερες στημένες σε ταράτσες και άλλα αβανταδόρικα σημεία τις τεράστιες καταστροφές που προκαλούν «αυτοί οι αλήτες», το θέαμα απογοήτευσε τους πάντες. Εχουνε δει τα μάτια μας, μην το ξεχνάμε αυτό, πολύ χειρότερα. Δεν μας κάνει πια εντύπωση μια σκουπιδιάρα που ξερνάει φλόγες ούτε κάν ένα αναποδογυρισμένο αυτοκίνητο. Για να εντυπωσιαστεί το πλήθος και να σηκωθεί από τους καναπέδες του, πρέπει πια να γίνει λαμπάδα ολόκληρος ο Hondos στην Ομόνοια – για να μην πω και ολόκληρη η Ομόνοια μέχρι τον άγιο Κωνσταντίνο και το Εθνικό μας Θέατρο το ανακαινισμένο. Όμως όχι μόνο δεν συνέβη τίποτα τόσο εντυπωσιακό, τολμώ να πω πως οι εκδηλώσεις μνήμης και αγάπης προς τον Αλέξη το 2014 είχανε μιαν αύρα από το χαμόγελό του, δεν ήταν επικίνδυνες, ήτανε μετρημένες – πιο ανθρώπινες πάντως από κάθε άλλη χρονιά.

Έτσι αυτή η Κυριακή ξημέρωσε ανακουφισμένη, σχεδόν χαρούμενη που δεν είχαμε απώλειες σοβαρές, τραυματίες ή και νεκρούς. Οι υλικές ζημιές –που απ’ όσο μπόρεσα να διακρίνω ήταν μικρότερες από κάθε άλλη φορά – θα επισκευαστούν, δεν πενθεί κανείς για μια σπασμένη βιτρίνα. Τα σοβαρά μας προβλήματα είναι άλλα. Η  στάση των δανειστών πρωτ’ απ’ όλα και οι απαιτήσεις τους που αναγκάζουν την συγκυβέρνηση (επιτέλους)  ή να προχωρήσει σε εκλογές και να αφήσει στον επόμενο να δει τι θα κάνει ή να προχωρήσει πια στο ψαχνό θυσιάζοντας πάρα πολλούς από τους «ισχυρούς» που την στηρίζουν και την απειλούν συγχρόνως. Οι αντιμνημονιακές κορώνες και οι κωλοτούμπες της δραχμής ήδη παίζουν – με κίνδυνο να βρεθεί «πρωθυπουργός της δραχμής» αυτός που ειρωνευότανε τον Τσίπρα και τον αποκαλούσε έτσι υποτιμητικά –«πρωθυπουργό της δραχμής».

Ζούμε στην κόψη του ξυραφιού αυτές τις τρείς εβδομάδες του 2014 που απομένουν. Ή ταν ή επι τάς για την συγκυβέρνηση. Είχε δυόμιση χρόνια την πρωτοβουλία των κινήσεων και δεν έκανε σχεδόν τίποτα. Τώρα πρέπει να τα κάνει όλα μέσα σε λίγες μέρες –ή να εφεύρει άρον-άρον πολιτικό λόγο «εναντίον των δανειστών» και να τα γυρίσει στην τοπική «εθνική μας υπερηφάνεια που δεν ανέχεται πια τόσες ταπεινώσεις» - και, γιατί όχι, ακόμα και στην δραχμούλα μας.

Όσο για τον Νίκο, αν καταλάβαινε πόσο τον έχουμε θαυμάσει και πόσο τον έχουμε αγαπήσει τόσοι άνθρωποι, εύκολα θα μπορούσε να σταθεί όρθιος και να προχωρήσει βοηθώντας τον εαυτό του πρωτ’ απ’ όλα, αλλά και εμάς συγχρόνως.

Έχουμε να δώσουμε, νέοι και παλιοί, τόσους σημαντικούς αγώνες στον ρεαλισμό, ώστε η απώλεια μιας ζωής οπλισμένης μάλιστα με σπάνιο δυναμισμό και αποφασιστικότητα, είναι πολύ μεγάλη σπατάλη, κρίμα και αμαρτία.

Αν οι γονείς του με τον Σαμαρά μπορούν να τον βοηθήσουνε να ζήσει και να μην χαθεί έτσι άδικα, θα έχει μια ζωή ολόκληρη  να αγωνιστεί στον καθημερινό στίβο για τα ιδανικά και τις αξίες του, όποιες και αν είναι αυτές. Το φωνάζουμε από toportal.gr μέρες τώρα σε όλους τους τόνους.

Ο Νίκος Ρωμανός δεν πρέπει να πεθάνει.