Την αγάπη μας νάχουμε!

της Αθηνάς Τζολάκη

Όταν ακούω ευχές ή θυμοσοφίες για την υγεία, όπως την υγειά μας να’ χουμε, υγεία πρώτα απ’ όλα, άμα έχεις υγεία όλα γίνονται, λέω αμήν Παναγία μου. Ποιος δεν θέλει την υγεία του. Και μετά σκέφτομαι, για στάσου, χωρίς αγάπη αξίζει η υγεία από μόνη της; Μήπως είναι η αγάπη αυτό που χρειαζόμαστε πάνω από όλα; Μήπως η σωστή ευχή είναι την αγάπη μας να’ χουμε; Για να είμαστε καλά! Μαζί!

Θέλω να γράψω για την αγάπη, δύσκολο θέμα, άπιαστο, πετάγονται μπροστά μου διάφοροι φιλόσοφοι και μου κουνάνε το δάχτυλο για την αφέλειά μου. Πρόσεχε Αθηνά μου λένε, πέφτεις στην παγίδα, αγάπη ξέρεις τι είναι ; που πας να μπλέξεις; δεν υπάρχει παρά μόνο μεταξύ ίσων, η Χριστιανική αγάπη είναι χίμαιρα, κουκούλωμα, τι να την κάνεις την αγάπη, κενές ηθικολογίες, υποκριτικοί συναισθηματισμοί. Δεν μπορείς να την παραγγείλεις. Δύναμη και μυαλό, αυτογνωσία, εύρωστη λογική μόνο χρειάζεται, άντε και έρωτας.

Αποφασίζω να τους παρακάμψω τους φιλόσοφους, κάτι τους διαφεύγει δεν μπορεί, το νιώθω, κάψανε τα χλωρά μαζί με τα ξερά, εξάλλου η αγάπη δεν κατοικεί στο μυαλό, κατοικεί στην καρδιά. Η καρδιά μας οδηγεί, να την καταλάβουμε, να την νιώσουμε, να την βρούμε. Να την βρούμε στο σύμπαν να την καλέσουμε, και αν της το επιτρέψουμε να κατοικήσει την καρδιά μας, να ρίξει φως και να διαλύσει τις σκιές μας. Και όταν την έχουμε μπορούμε να την μεταδώσουμε σαν το φως της Ανάστασης στον διπλανό μας.

Κάπου διάβασα ότι ο μόνος σκοπός της αγάπης είναι να υπάρχει, μου άρεσε, το κρατάω. Εγώ την έχω στο μυαλό μου σαν χρυσό φως, σαν σύννεφο αλήθειας, τρυφερότητας και κατανόησης που σε τυλίγει και σε σηκώνει ψηλά, πάνω από την μιζέρια και την στεναχώρια. Καμιά φορά παίρνει και άλλες μορφές, όπως παραδείγματος χάριν της σούπας της γιαγιάς, ενός τριαντάφυλλου που ανθίζει, ενός στίχου του Σολωμού, μιας κουβέρτας που θα σου ρίξει ο φίλος όταν ξεμείνεις σε κανέναν καναπέ, ή του Γουίνι του μικρού αρκουδιού, και του Χριστουγεννιάτικου δέντρου. Σε μερικούς τους μιλάει όταν κοιτούν την θάλασσα του Αιγαίου και σε άλλους όταν διασχίζουν ένα χωράφι τον Αύγουστο με πανσέληνο. Ξέρω κάποιον που του μίλησε πάνω σε ένα χιονισμένο βουνό την ώρα που πέρναγε ένας λαγός και μια Κυρία που την ένιωσε όταν καθάριζε καρότα για ένα συσσίτιο αστέγων.

Θυμάστε αυτά τα κόμικ της δεκαετίας του 60, με τα δυο ανθρωπάκια ζευγαράκι και τα αποφθέγματα κάτω από την μόνιμη επικεφαλίδα, ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ. Ήταν απλά και γλυκούλικα, κατάλληλα για τα κοριτσάκια της εποχής, με ρήσεις όπως αγάπη είναι ένα χέρι γύρω από τον ώμο σου όταν το χρειάζεσαι, ή αγάπη είναι να ονειρεύεσαι παρέα, ή αγάπη είναι το μυστικό μας. Απλά, τρυφερά και γλυκούλικα φαινομενικά αφελή, όχι όμως και άστοχα. Γιατί να σας πω τώρα τι έχω καταλάβει εγώ μετά τόσα χρόνια αναζήτησης; Αγάπη είναι και ένα χέρι γύρω από τους ώμους μας! ΄Ενα ελαφρό χάδι. Αγάπη είναι μια ροή ζωτικής ενέργειας από το χέρι στους ώμους. Αγαπώ μπορεί και να σημαίνει μεταχειρίζομαι κάτι με στοργή, και ιδίως τους φιλόσοφους, όταν το έχουν ανάγκη.