Ο Νίκος Ρωμανός δεν πρέπει να πεθάνει

του Άρη Δαβαράκη

Η Ελλάδα, η κοινωνία μας, ζει αυτές τις μέρες μια πολύ σκληρή και πολυεπίπεδη δοκιμασία.  Οι δανειστές μας, το ξεκαθάρισαν με το email της Τετάρτης, εμμέσως πλην σαφώς, ότι δεν έχουν κανέναν σκοπό να πάρουν μέρος και να αναμιχθούνε στις τοπικές πολιτικές μας αντιπαραθέσεις  και ότι, επίσης, δεν έχουν σκοπό να στηρίξουν ούτε τον Αντώνη Σαμαρά ούτε και κανέναν άλλον. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να γίνουν το συντομότερο εκλογές ώστε να ξεκαθαρίσει το τοπίο και να δούν τις πραγματικές προθέσεις και τις επί του ρεαλισμού επιλογές  αυτού του αριστερού κόμματος του οποίου ηγείται ο Αλέξης Τσίπρας και το οποίο όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι θα κερδίσει, αν μη τι άλλο, την πρωτιά –και το bonus των 50 βουλευτών. Το φαινόμενο να σχηματιστεί κυβέρνηση  αριστερού κόμματος σε κράτος της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν είναι μόνο  πρωτοφανές είναι και αχαρτογράφητο. Το ΔΝΤ, η ΕΚΤ, η Γερμανία, οι Βρυξέλλες, όλος ο μηχανισμός στήριξης της Ελλάδος εντός της Ευρωζώνης και εντός της ΕΕ, ανυπομονούν πια να μιλήσουν με την νέα κυβέρνηση και να σταθμίσουν τις αντιδράσεις τους ανάλογα με το τι θα ακούσουν από τον επόμενο Πρωθυπουργό της Ελλάδος και την κυβέρνησή του. Θέλουν να ξεμπερδεύουν. Θέτουν σαφείς όρους για την συνέχεια, σχεδόν ανέφικτους. Και περιμένουνε να δούνε τι θα έχουμε να προτείνουμε ως Ευρωπαϊκή χώρα με αριστερή κυβέρνηση.

Και μόνο αυτό που συμβαίνει και που είναι πάρα πολύ δύσκολα διαχειρίσιμο από όλες τις πλευρές, θα ήταν αρκετό. Έλα όμως που έχουμε (όλοι μας αλλά πρώτη απ’ όλους η κυβέρνηση) να διαχειριστούμε και  αυτήν την «μικρή» σε πρώτη όψη αλλά τόσο καθοριστική για τις εξελίξεις υπόθεση του Νίκου Ρωμανού. Στο πρόσωπό του όλοι εμείς, η πλειοψηφία στην οποία περιλαμβάνομαι  και εγώ, ακόμα και αν ενοχλείται από τις σαφέστατα αναρχικές θέσεις του, έχει επενδύσει πολλά. Όχι στο πρόσωπο του Νίκου Ρωμανού ως …εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης βέβαια, αλλά στον αγώνα που δίνει με ένα σύστημα ολόκληρο. Έναν αγώνα πρωτοφανή για την χωρίς ανάστημα εποχή μας. Και ο πολύς κόσμος περιμένει να δει αν το κράτος, η εξουσία και αυτό το «σύστημα»  που τόσο εχθρεύεται ο Ρωμανός, είναι πράγματι τόσο αναίσθητο και ηθικά ξοφλημένο. Αν ο Ρωμανός αφεθεί να πεθάνει αυτό θα μας «δείξει πολλά» όλων ημών – που είμαστε πολύ περισσότεροι απ’ ότι υπολογίζουν όλοι αυτοί οι εντελώς αναίσθητοι αλλά και πολιτικά ηλίθιοι στα κέντρα εξουσίας που παίζουν με την ζωή ενός 20χρονου την δική τους επιβίωση κορώνα-γράμματα.

Ο Νίκος Ρωμανός, σας το λέμε και σας το φωνάζουμε όσο πιο δυνατά μπορούμε, δεν πρέπει να πεθάνει.

Δεν πρέπει να πεθάνει, πρώτα απ’ όλα βέβαια γιατί είναι ένας νέος Έλληνας που δίνει αυτή τη μάχη για τις απόψεις του – είναι αναρχικός και διεκδικεί το δικαίωμα να ζήσει με τις απόψεις του και να αγωνιστεί γι’ αυτές βεβαίως.  Ο θάνατός του ισοδυναμεί με δολοφονία που την διαπράττει η κεντρική εξουσία σαν ψυχρός εκτελεστής.

Ο Νίκος Ρωμανός δεν πρέπει να πεθάνει.

Αν πεθάνει η ήδη ακρότατα δύσκολη θέση της κοινωνίας μας και της Ελλάδας θα χειροτερέψει τόσο που κανείς πια δεν θα μπορεί να προβλέψει πως θα είναι οι πρώτες μέρες, οι πρώτες ώρες κιόλας, μετά την αναγγελία του θανάτου του.

Ο Νίκος Ρωμανός δεν πρέπει να πεθάνει γιατί αν πεθάνει το πένθος θα είναι βαρύ για τον δοκιμαζόμενο τόπο μας.

Βαρύ και πολύ επικίνδυνο για όλους μας.

ΥΓ:  Το έγραψα και χτές και προχτές - θεωρώ υποχρέωσή μου να επιμείνω όσο γίνεται στο θέμα του Νίκου Ρωμανού. Είναι πρώτα απ' όλα ο άνθρωπος, αυτός ο 20χρονος που εγω ακόμα σαν παιδί τον βλέπω - και αυτό βέβαια επειδή αγαπώ πολύ τα παιδιά και τα θεωρώ πολύ πιό ειλικρινή και αθώα απο τους "μεγάλους". Πρόκειται για την ίδια τη ζωή του. Δεν μπορεί ενα κράτος σύγχρονο και πολιτισμένο να ρισκάρει να χαθεί μια ζωή απο "αυστηρότητα". Αλλά, αφού πρέπει να επιχειρηματολογήσουμε όσο πιό πειστικά γίνεται, δεν είναι μόνο ο Νίκος. Παίζονται πολλά στον τρόπο με τον οποίον θα χειριστεί η εξουσια αυτή την υπόθεση -σε μια στιγμή που η Ελλάδα, μετά απο δυό χρόνια "συγκυβέρνησης" (της χειρότερης Ν.Δ με το χειρότερο ΠΑΣΟΚ), είναι πιά κυριολεκτικά στα τελευταία της. Αυτές τις μέρες δεν έχει περιθώρια να επιτρέψει το συντεταγμένο κράτος να δημιουργηθεί οποιαδήποτε ένταση. Το Σάββατο είναι του αγίου Νικολάου. Αν ο Νίκος δεν ζεί εκείνη τη μέρα, η άν τελειώνει, ο θυμός θα είναι πολύς. Δεν έχουμε τέτοια περιθώρια. Ας του δώσει χάρη ο Πρόεδρος, ας κάνει πίσω η εξουσία. Δεν χάθηκε ο κόσμος. Εδω έδινε άδειες σε κατ'επανάληψιν στυγνούς δολοφόνους -στούς Ξηρούς και διάφορους άλλους χασάπηδες. Ας δώσει την ευχή της και στον Νίκο. Να γιορτάσει σαν νικητής το Σάββατο, να φάει και γλυκά,  να πιεί και το ποτό του. Δεν θα πέσουν τα μούτρα κανενός ακόμα και αν ο Νίκος δεν φανεί συνεπής. Που, είμαι βέβαιος πως θα φανεί συνεπέστατος. Εχουμε μπροστά μας τεράστια, ογκώδη, ιστορικά προβλήματα σαν χώρα. Και τίθενται τώρα,στις 8 Δεκεμβρίου, στις 31 Δεκεμβρίου. Αφήστε τον Νίκο να νικήσει και ας πάμε να δούμε τι θα κάνουμε με την Ελλάδα που πτωχεύει πια πραγματικά - και κινδυνεύει να επανέλθει στην δραχμή της πολύ γρήγορα αν δεν βρεθούν λύσεις. Φτάνει το βάσανο του Νίκου. Αφήστε τον. Εχουμε άλλα ζητήματα.

 

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η Eimarmeni έγραψε: (πριν 2 έτη)

    "Το φαινόμενο να σχηματιστεί κυβέρνηση αριστερού κόμματος σε κράτος της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν είναι μόνο πρωτοφανές είναι και αχαρτογράφητο. "

    Πείτε μου ότι αστειεύεστε γιατί κρίμα να σας χτύπησε το Αλτζχάϊμερ τόσο νωρίς την πόρτα.

    Δηλ., για να καταλάβω, η κυβέρνηση Χριστόφια του ΑΚΕΛ (της Κύπρου μας, ντε) τι ήταν; Ακροδεξιά; Μια χαρά κομμουνιστικό κόμμα είναι το ΑΚΕΛ και μέσα στην ωραία ΕΕ έκοβε βόλτες επί χρόνια, χωρίς να πάθει κανείς αποπληξία. Ή η Ιταλία στο παρελθόν, ως χώρα της ΕΕ, δεν είχε ποτέ κομμουνιστικές κυβερνήσεις; Μα τα θέλετε και τα λέτε ή σας ξεγεύγουν, Δημοσιογράφος άνθρωπος;

    Τελικά που τελειώνει η ημιμάθεια και που ξεκινάει η παραπληροφόρηση;

loading..