Πανελλαδική απεργία σήμερα

του Άρη Δαβαράκη

Σήμερα Πέμπτη 27 Νοεμβρίου απεργούμε και εμείς γιατί toportal.gr είναι μια, πολύ περιορισμένη οικονομικά, καλή προσπάθεια που το παλεύει να μην κλείσει – έχουμε λοιπόν κάθε λόγο να ενώσουμε και τη δική μας φωνή με όλους όσους αγωνίζονται μέσα σ’ αυτήν την πραγματικότητα την αδυσώπητη που διαρκεί ήδη 5 σχεδόν χρόνια και κανείς δεν ξέρει που θα μας οδηγήσει. Η ΕΣΗΕΑ απεργούσε χτές Τετάρτη ώστε να μπορεί να καλύψει η «μαχόμενη δημοσιογραφία» την ενημέρωση σήμερα, που είναι μέρα κρίσιμη,  η μέρα της πανελλαδικής απεργίας.  Εμείς δεν είμαστε ρεπόρτερ, είμαστε μια πολύ μικρή βιοτεχνία ας πούμε, που παράγει ένα προϊόν με ιδιαίτερη φροντίδα και προσοχή, δεν είναι όμως η καυτή επικαιρότητα ο κυρίως στόχος μας. Είναι πιο σημαντικό για μας να είμαστε παρόντες στην πορεία, δίπλα σε όλους τους άλλους απεργούς, και επειδή η φυσική παρουσία του καθένα μας μετράει, αλλά και επειδή έτσι θα μπορέσουμε τις πρώτες ώρες του Σαββάτου πιά, (αφού η σημερινή ύλη θα μείνει σχεδόν απείραχτη στη θέση της και την Παρασκευή, εκτός απροόπτου βεβαίως), να σας περιγράψουμε αυτά που είδαμε, μάθαμε, νοιώσαμε και καταλάβαμε στην  διάρκεια αυτής της απεργίας – που δεν σας το κρύβω, για μένα τουλάχιστον, είναι η πρώτη που πραγματικά με ενδιαφέρει να πάει καλά, να έχει μεγάλη συμμετοχή και να δώσει ένα, ειρηνικό πάντα, αλλά και πολύ σαφές μήνυμα στην «συγκυβέρνηση» ότι είναι καιρός να σταματήσει πια να συμπεριφέρεται σαν τζογαδόρος σε καζίνο για να σκεφτεί επιτέλους το κοινό καλό – αν της έχουν μείνει περιθώρια για μια πολιτική συμπεριφορά πολιτισμένη και αξιοπρεπή.

Πλησιάζει η ώρα των πολύ μεγάλων αποφάσεων που δεν θα είναι εύκολες ούτε θα μας λύσουν τα προβλήματα με θαύματα που, στην πολιτική και την οικονομία πάντως, δεν συμβαίνουν. Από τη μια μας παρασέρνει όλο και πιο βαθιά η κατηφόρα στην οποία μας οδήγησε η γιγαντιαία φούσκα μιας τρύπιας και χιλιομπαλωμένης «ευημερίας» που μετατράπηκε σε πλήρη κατάρρευση μέσα σε μια νύχτα, από την άλλη όμως αυτή η κρίση, η αγωνία, η ανεργία, η έλλειψη ρευστότητας, το “Lock-Out” όλης σχεδόν της μεσαίας και μικρομεσαίας τάξης του ιδιωτικού τομέα που χτυπήθηκε χειρότερα απ’ όλους, μας αναγκάζει τώρα να σκεφτούμε αλλοιώς. Εκατομμύρια πολίτες σε όλη την Ευρώπη που μέχρι πρόσφατα είχαν αράξει (και έπλητταν κιόλας θανάσιμα) σε καναπέδες ΙΚΕΑ και νέας τεχνολογίας τηλεοράσεις, ξεβολεύτηκαν. Πολλοί, εκατομμύρια Ευρωπαίοι, μείνανε άνεργοι εκεί που νόμιζαν πως είχανε δέσει τον γάϊδαρό τους και απ’ αυτούς πάρα πολλοί μείνανε κι άστεγοι, ανασφάλιστοι, χωρίς τίποτα –και με ένα σωρό υποχρεώσεις: Παιδιά, γέρους γονείς, ανήμπορούς φίλους και από παντού χρέη, απλήρωτους λογαριασμούς, κατασχέσεις, εξώσεις – όλο το χοντρό πακέτο.

Τώρα, εκ των υστέρων βέβαια, πολλοί από μας που πανηγύρισαν μόλις είδαν τα πρώτα ευρώ να βγαίνουν από τα ΑΤΜ, γιατί, ανθρώπινο ήτανε, νοιώσαμε πια εντελώς «ευρωπαίοι» και «πολίτες του κόσμου», έχουμε καταλάβει πως δεν υπήρχε καμία βιασύνη να συμβεί αυτό και πώς θα ήμασταν σήμερα σε πολύ καλύτερη θέση αν περιμέναμε λίγα χρονάκια να μπούμε στην ευρωζώνη προετοιμασμένοι και ασφαλείς –και όχι με τα λογιστικά εκείνα «μαγικά κόλπα» που μας κοστίσανε πανάκριβα. Αλλά να κλαίμε πάνω απ’ το χυμένο γάλα δεν έχει κανένα νόημα. Πήραμε τα μαθήματά μας –και το πιο σκληρό απ’ όλα ήταν η συνειδητοποίηση πως το «πολιτικό προσωπικό»  που τρέχαμε να το ψηφίσουμε στις κάλπες, ήτανε, δυστυχώς, πολύ κατώτερο των περιστάσεων, ανίκανο να καταλάβει προς τα πού μας οδηγεί. Και, σαν να μην έφτανε η ακραία ανικανότητά του, αυτό το πολιτικό προσωπικό, στην μεγαλύτερη μερίδα του (με φωτεινές εξαιρέσεις που επιβεβαίωσαν και πάλι τον κανόνα) ήταν και είναι βαθύτατα διεφθαρμένο και ανήθικο.

Αλλά όλα αυτά είναι γνωστά και χιλιοειπωμένα. Το μέγα άγνωστο είναι το αύριο, αυτό που μας ξημερώνει. Τα νέα από το Παρίσι δεν ήταν ευχάριστα για τα σχέδια της συγκυβέρνησης που προσπαθεί, όσο μπορεί, να αναβάλλει τις εκλογές που θα την στείλουν σπίτι της. Δεν κατάφερε να συγκινήσει κανέναν – όπως δεν κατάφερε και να τρομάξει κανέναν με τον «μπαμπούλα» του ΣΥΡΙΖΑ, του Τσίπρα και των συνεργατών του. Γίνανε όλες οι προσπάθειες, οι φανερές και οι υπόγειες και καλά καμουφλαρισμένες, να εμφανιστεί η νέα ελληνική αριστερά σαν «απειλή για τον τόπο». Δεν πέτυχαν. Οι επιλογή του Αλέξη Τσίπρα να πολιτευθεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο εδραιώνοντας συμμαχίες με κόμματα και κοινωνικά στρώματα που έχουν πληγεί από την ίδια καταιγίδα του οικονομικού αμοραλισμού της εξουσίας στις δικές τους χώρες, ήτανε, όπως αποδεικνύεται, μια στρατηγική, τολμώ να πω, ιδιοφυής. Ο πολυδιαφημισμένος «αντιευρωπαϊσμός»  που του αποδίδανε μέχρι τότε, διαψεύσθηκε στην πράξη. Το παραμύθι του «κόμματος της δραχμής»  δεν πρόλαβε να το πιστέψει κανείς γιατί ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ το ξεκαθάρισε σαφώς εντός αλλά, κυρίως, εκτός Ελλάδος πως κυρίαρχο μέλημά του είναι να παραμείνει η Ελλάδα στην ευρωζώνη. Τα τελευταία οχυρά της συκοφαντίας και της παραπληροφόρησης γκρεμίστηκαν μέσα σε λίγα λεπτά όταν ο Τσίπρας μας εκπροσώπησε όλους στο ιστορικό πιά εκείνο «Ευρωπαϊκό debate». Εκεί είδε καθαρά όλη η Ελλάδα αλλά και όλη η Ευρώπη, έναν γερό, δυναμικό, αγωνιστή νέο Έλληνα πολιτικό που είναι έτοιμος να σηκώσει όλη την Ελλάδα στην πλάτη του και να κάνει πρωταθλητισμό τη στιγμή ακριβώς που όλοι οι "παλιοί" λουφάζανε μη και τους ζητηθεί να κάνουν την παραμικρή προσπάθεια.

Η σημερινή απεργία εύχομαι να μείνει στην συλλογική μνήμη σαν μια ομαδική απόφαση να προχωρήσουμε μπροστά, παρ όλες τις δυσκολίες, παρακάμπτοντας όλες τις πονηριές και τις πεπονόφλουδες των αποχωρούντων. Με το βλέμμα στραμμένο στο αύριο και, κυρίως, με μια όσο το δυνατόν ευρύτερη ομοψυχία.

Ξέρω – διαφωνείτε σε πάρα πολλά και έχετε ένα σωρό ενστάσεις και συγκεκριμένα επιχειρήματα για να στηρίξετε την θέση «δεν θα καταφέρει τίποτα ο μικρός».  Το πρόβλημα όμως είναι πως δεν έχετε κανένα επιχείρημα για να στηρίξετε την θέση «αντίθετα ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο μπορούν να τα καταφέρουν». Και  ο μεν πρώτος δεν μπορεί με καμία λογική να « δικαστεί» πριν δοκιμαστεί. Οι άλλοι όμως κουβαλάνε πολύ πράγμα στην πλάτη τους, τους ξέρουμε από την καλή και την ανάποδη – και δεν έχουν (αν το είχανε ποτέ) το τεκμήριο της αθωότητας.

Ενώ ο Τσίπρας το έχει.