Το win-win και το lose-lose

του Άρη Δαβαράκη

Ζούμε πιά στην ζώνη του λυκόφωτος σε ότι αφορά το τι μέλλει γενέσθαι με την τεράστια αποτυχία μας. Όλοι το ομολογούνε πια χωρίς επιφυλάξεις πως ύστερα από 5 σχεδόν χρόνια βασανιστικής λιτότητας και ύφεσης, μετά από 5 χρόνια «κρίσης» με αυστηρά μέτρα, περικοπές, απολύσεις, γιγάντια ανεργία, τράπεζες στην ουσία κλειστές για αυτούς που έχουν καινούργιες ιδέες και θέλουν να «επιχειρήσουν», είμαστε σε χειρότερη κατάσταση από την αξέχαστή και ιστορική πια «στιγμή» του Καστελόριζου.

Από χτές Τρίτη βρίσκεται στο Παρίσι το κυβερνητικό κλιμάκιο που θα προσπαθήσει να κάμψει λέει τις αντιστάσεις της άλλης πλευράς για να προχωρήσουν όλα κατά πως θέλει η υπεραισιόδοξη «συγκυβέρνηση» - να βγάλει πρόεδρο, να μην γίνουν το 15 εκλογές, να γίνουν το 16 – και να συνεχιστεί η χρηματοδότηση, να έρθει η τρόϊκα στην Αθήνα και να βάλει πλάτη να μην εκλεγεί (αυτό κυρίως, αυτό κυρίως) ο ΣΥΡΙΖΑ και γίνει πρωθυπουργός ο Αλέξης Τσίπρας.

Τώρα εγώ γιατί έχω την βεβαιότητα ότι η άλλη πλευρά όχι μόνο δεν φοβάται τις εκλογές, αλλά θέλει αντίθετα να γίνουν το συντομότερο δυνατόν; Το λέει η κοινή λογική, νομίζω. Προτιμούν οι άνθρωποι να διαπραγματευτούν και να πάρουν τις αποφάσεις τους με την νέα κυβέρνηση που θα έχει μπροστά της κάποια χρόνια, όποια και αν είναι αυτή. Τις επιδόσεις του Σαμαρά και της κυβέρνησής του τις έχουν ζήσει –όπως και την απόλυτη ασυνέπεια που την χαρακτηρίζει. Και, νομίζω, πως θέλουνε συνομιλώντας με τον Τσίπρα, να δούν επιτέλους τι προθέσεις έχει ώστε να αντιδράσουν εγκαίρως και αναλόγως.  

Ύστερα είναι και το άλλο: Αν η «συγκυβέρνηση» πραγματικά επιβάλλει όλα τα σκληρά μέτρα που της ζητούνται, μέχρι τις επόμενες εκλογές θα έχει γίνει πια κυριολεκτικά μισητή από τα θύματά της, την μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων δηλαδή και δεν θα επανεκλεγεί «ούτε με κλωτσιές» - στην κυριολεξία. Γιατί λοιπόν να συνεχίσουνε να συνομιλούν μαζί της; Δεν τους είναι πια χρήσιμη. Ενώ με την αλλαγή σκηνικού και την πρωτιά της αριστεράς που και οι ίδιοι την προεξοφλούν χωρίς καμιά συζήτηση, θα έχουν (από τη δική τους σκοπιά) μια win-win κατάσταση που θα τους ανακουφίσει. Αν ο Τσίπρας δεν είναι «συνεργάσιμος», τότε θα την αφήσουν πια την Ελλάδα και, όσο κόστος και να έχει αυτό, θα μπορούν να την δαχτυλοδείχνουν ως ζωντανό παράδειγμα του τι παθαίνει μια χώρα όταν δεν ακούει τα αφεντικά της και τολμά να φέρνει αντιρρήσεις.

Έλα όμως που κάνουνε ένα πολύ μεγάλο λάθος. Γιατί αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, είναι ένα καζάνι που βράζει συγχρόνως σε όλες τις φτωχοποιημένες ευρωπαϊκές κοινωνίες – και μια ενδεχόμενη «κακομεταχείριση» της Ελλάδας θα σημάνει πανευρωπαϊκή αναταραχή και θα οδηγήσει και σε άλλες ανατροπές άμεσα. Αυτό είναι κάτι που μ όλους τους τρόπους το λέει και το ξαναλέει ο Τσίπρας και μέσα στην Ελλάδα και εκτός Ελλάδας. Κανείς δεν έχει τα κότσια να «τιμωρήσει» μια χώρα που τόσα και τόσα έχει υποστεί επειδή η Μεγάλη Γερμανία και οι «δικοί της» επιμένουν στην ύφεση, την λιτότητα και τα οικονομικά μαρτύρια που τόσο τους αρέσει να επιβάλλουν στους άλλους (όπως κάποτε τους άρεσε τόσο πολύ να φτιάχνουν στρατόπεδα συγκέντρωσης για όσους δεν ήταν «μαζί τους»).

Όπως και να έχει όμως το μόνο σίγουρο είναι πως δεν έχουν κανέναν λόγο να επιμηκύνουν τον χρόνο της ασάφειας για την επόμενη μέρα, κάνοντας δωράκι στον Σαμαρά και τον Βενιζέλο άλλους 15-16 μήνες «ζωής».  Θα επιμείνουν στις θέσεις τους, θα κάνουνε την ζωή αυτής της συγκυβέρνησης όσο πιο δύσκολη μπορούν για να επιταχύνουν τις εξελίξεις και να δούν τι στην ευχή σημαίνει στην πράξη μια κυβέρνηση αριστερή στην Ελλάδα.

Και αν στο μυαλό των δανειστών μας, της τρόϊκας, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ δεν έχει γίνει σαφές πως μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορούσε ποτέ να συνεχίσει την «καλή συνεργασία» μέσα σε αυτό το αφόρητα πιεστικό κλίμα που έχει κυριολεκτικά «στραγγίξει» την Ελλάδα από ρευστότητα, απαγορεύοντας της έτσι στην ουσία να ανακάμψει, πολύ σύντομα θα το καταλάβουν.

Δεν είναι λοιπόν καθόλου υπερβολικοί οι «φόβοι» του Γιόσκα Φίσερ πως με τον ΣΥΡΙΖΑ και το Podemos η Ευρώπη εύκολα μπορεί να οδηγηθεί σε μια επανάσταση που θα φέρει τ’ απάνω-κάτω. Διότι μέχρι τώρα μονάχα ο φόβος φυλάει τα έρμα και η τρομοκρατία της καταστροφολογίας που εκπέμπουν όλα τα ΜΜΕ: Αυτό το «τι έχουμε να πάθουμε» αν τολμήσουμε να ζητήσουμε ουσιαστική διαπραγμάτευση, να πούμε όχι σε πολλά, να διαφωνήσουμε εν τέλει αν χρειαστεί.

Mε την εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ όμως, όπως και με την πρωτιά του Podemos, ο φόβος και η τρομοκρατία δεν θα έχουν πιά δύναμη.

Και αυτό που η «άλλη πλευρά» το θεωρεί win-win situation όπως βρίσκεται τώρα καβάλα στο καλάμι της, θα μεταμορφωθεί για τις απόψεις Μέρκελ, Σόϊμπλε και των λοιπών σε lose-lose situation άπαξ και δια παντός. Γιατί η Ευρώπη θα αλλάξει πρόσωπο αν η Ελλάδα παίξει τα χαρτιά της αποφασιστικά.

Και ο κύκλος της νεοφιλελεύθερης, καταστροφικής για την Ευρώπη, διαχείρισης θα κλείσει. Όπως κλείνουν, νομοτελειακά, όλοι οι κύκλοι.

Και κάτι καινούργιο θα ξεκινήσει. Κάτι που θα αφορά πια τους πολίτες της Ευρώπης και όχι τα «χρηματοπιστωτικά ιδρύματα», τους οίκους αξιολόγησης και τα μεγάλα Γερμανικά οράματα για σκληρή και απόλυτη κυριαρχία επί όλων των λαών και των κρατών της Ευρώπης…