Ο ΣΥΡΙΖΑ μας πάει σε ευρωπαϊκή επανασταση!

tanea.gr/toportal.gr

Ο Γιόσκα Φίσερ έχει δυο προβλήματα με την ελληνική Αριστερά, διαβάζουμε στα ΝΕΑ.  Πρώτα από όλα, δεν μπορεί να προφέρει σωστά το όνομα του ΣΥΡΙΖΑ και του προέδρου του. Τη νύχτα της Δευτέρας, μιλώντας σε πάνελ για την Ευρώπη στο Βερολίνο, απεκάλεσε το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης «Τσίπριζα» -από το Τσίπρας και ΣΥΡΙΖΑ, πριν από ένα περίπου μήνα, σε ανάλογη εκδήλωση, τον κ. Τσίπρα «Τσίρπα».

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Υπάρχουν και πολύ σοβαρότερες αγωνίες για το τι μέλλει γενέσθαι αν ο ΣΥΡΙΖΑ πάρει την πρωτιά στις επόμενες εκλογές, πόσω μάλλον αν καταφέρει να αποσπασει και την αυτοδυναμία. Εδω τα πράγματα σοβαρεύουν και ο έμπειρος πρώην υπουργός Εξωτερικών, παρακολουθώντας και την ραγδαία άνοδο τού "Podemos" που είναι μπροστά σε όλες τις δημοσκοπήσεις στην Ισπανία -καθώς και άλλες ενδείξεις διάσπαρτες σε διάφορες χώρες της ΕυρωπαΪκής Ένωσης, φοβάται μιά γενίκευση αυτής της τάσης που θα προκαλούσε, φυσικά, δυναμική "ανατροπής" όσων σημερα γνωρίζουμε ως δεδομένα για την Ε.Ε.

Γι'αυτό, το δεύτερο πρόβλημα που απασχλεί τον Γιόσκα Φίσερ δεν είναι θέμα προφοράς ή άρθρωσης του ονόματος του Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ, αλλα είναι πρόβλημα πρωτίστως  πολιτικό: Ο γερμανός πρώην υπουργός εξωτερικών φοβάται, ότι τυχόν εκλογική νίκη του, όπως λέει, «ας πούμε ευρωσκεπικιστικού» ΣΥΡΙΖΑ, θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια επανάσταση σε όλη τη Νότια Ευρώπη. «Αυτό είναι πολύ πιθανό» έλεγε τη Δευτέρα. «Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ήδη προβάδισμα 10% στις δημοσκοπήσεις. Παράλληλα, το κόμμα Podemos προηγείται στις δημοσκοπήσεις στην Ισπανία. Μια γενίκευση της ανατροπής δεν αποκλείεται».

Επόμενο είναι λοιπόν να διερωτάται ευλόγως: «Τι περιμένει το Βερολίνο; Να συμβούν όλα αυτά και ύστερα να προσπαθήσει να αποτρέψει τα ακόμα χειρότερα; Τότε όμως θα είναι πολύ αργά».

Το συμπέρασμά του: Η γερμανική κυβέρνηση πρέπει να δράσει εδώ και τώρα. Και δράση εδώ σημαίνει, τέρμα στη λιτότητα. «Είναι αφύσικο να κάνουμε ταυτόχρονα και τα δυο – και λιτότητα και δομικές μεταρρυθμίσεις» είπε. «Αυτό οδηγεί, όπως δείχνει η κατάσταση στην Ελλάδα, στον οικονομικό βάραθρο. Το σωστό θα ήταν οι μεταρρυθμίσεις να συνοδεύονται από ένα γενναίο πρόγραμμα ανάπτυξης».

Πολιτική ένωση

Η στροφή στην οικονομική πολιτική, σύμφωνα με τον ίδιο, οφείλει να συνοδευθεί από μια θεσμική: την πολιτική ένωση. «Το πρώτο βήμα μετά την τραπεζική ένωση θα πρέπει να είναι η δημοσιονομική» είπε. «Το επιστέγασμά τους θα είναι η πολιτική ένωση στην ευρωζώνη, που συμπεριλαμβάνει και μια ευρωπαϊκή κυβέρνηση».

Ο κ.Φίσερ απορρίπτει όμως την πρόταση πολλών πολιτικών, που προβλέπει τη μετατροπή της Κομισιόν σε τέτοια κυβέρνηση. «Τόσο η Επιτροπή, όσο και η Ευρωβουλή δεν έχουν την απαραίτητη νομιμοποίηση, και παρά τις ευρωεκλογές, δεν πρόκειται να την αποκτήσουν ποτέ: Μια ήπειρος, που γλωσσικά και πολιτιστικά θυμίζει Βαβυλώνα, είναι αδύνατο να συγκροτηθεί σε ένα ενιαίο πολιτικό σώμα, και να βγάλει από τις τάξεις του ένα νομιμοποιημένο κυβερνητικό όργανο» είπε. «Η ευρωβουλή ήταν και θα παραμείνει πολιτικό υποκατάστατο».

Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο

Το ρόλο της ευρωπαϊκής κυβέρνησης, πρόσθεσε, μπορεί να τον παίξει μόνο το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, ήτοι η σύνοδος των πρωθυπουργών και αρχηγών χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ή, ακόμα καλύτερα, των 18 χωρών της ευρωζώνης, τα μέλη της οποίας είναι νομιμοποιημένα από τις εθνικές εκλογές. Ένα δεύτερο κοινοβουλευτικό όργανο, τα μέλη του οποίου θα στρατολογούνται από τα εθνικά κοινοβούλια, θα λειτουργεί ως «Άνω Βουλή» δίπλα στο ευρωκοινοβούλιο και θα δίνει στην πολιτική ευρωζώνη πρόσθετη νομιμοποίηση. «Η Ελβετία με τα καντόνια της και την κεντρική της κυβέρνηση αποτελεί καλό πρότυπο γι αυτό» είπε.

Αλλο ενα σημείο στην σκέψη του κ. Φίσερ που μπορεί να μας ανεβάσει το ηθικό και να μας κάνει να νοιώσουμε επιτέλους μια κάποια Εθνική υπερηφάνεια, είναι αυτό το παράδειγμα της "Ελβετίας με τα καντόνια της" - που όπως είναι γνωστό αποτελεί σύλληψη και έργο του δικού μας πρώτου κυβερνήτη της σύγχρονης Ελλάδας, του Ιωάννη καποδίστρια -που τα ίδια σχέδια είχε και για την δική του πατρίδα. Τότε δεν τον αφήσανε να τα πραγματοποιήσει, αλλα να που το όραμά του μπορεί να εμπνεύσει τώρα την δομή της σύγχρονης και πραγματικά "Ενωμένης" Ευρώπης, αν επικρατήσουν νηφάλιες και δημιουργικές σκέψεις που θα ωφελούν το σύνολο των μελών της ΕΕ και όχι μόνον την "Ισχυρή Γερμανία" που θέλει να μας ηγεμονεύει όλους.

Και άλλα...

Στο πάνελ ειπώθηκαν και άλλα πράγματα για την Ελλάδα. Παράδειγμα, από τον χριστιανοδημοκράτη πρόεδρο της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Ευρωβουλής Έλμαρ Μπροκ, ο οποίος καταλόγισε στην τρόικα την έλλειψη δημοκρατικής νομιμοποίησης, καθώς και εντελώς «απολιτικής» αντιμετώπισης των προβλημάτων, που οδήγησε σε μεγάλα λάθη με αντίστοιχα σοβαρές παρεξηγήσεις. Με αποτέλεσμα, όπως τόνισε, «για να το πω πολύ προσεκτικά, οι Έλληνες να θεωρούν τους Γερμανούς μη αλληλέγγυους, και οι Γερμανοί τους Έλληνες ανίκανους να συμβιώσουν στην ευρωπαϊκή κοινότητα».

Πιο επικριτικός προς τους Έλληνες ήταν ο ανταποκριτής του δημόσιου τηλεοπτικού σταθμού ARD στις Βρυξέλλες Ρολφ Ντίτερ Κράουζε. «Ας αφήσουμε την τρόικα που υποτίθεται ότι έχει προκαταλήψεις» είπε. «Όμως και τα μέλη της task force, που είναι καθαρά ευρωπαϊκό όργανο με την αποστολή να προσφέρει τεχνογνωσία, δηλώνουν, ότι όταν έρχονται σε επαφή με τις ελληνικές Αρχές, σηκώνουν ψηλά τα χέρια».

Ο ίδιος επέκρινε και την Άνγκελα Μέρκελ για το γεγονός ότι δεν πληροφορεί επαρκώς τους ευρωπαίους πολίτες για την πολιτική της. «Χρειαζόμαστε μια νέα, πιο ανοικτή επικοινωνιακή πολιτική» είπε. «Γιατί, για παράδειγμα, να μην εμφανιστεί η καγκελάριος στην ελληνική τηλεόραση για να επικοινωνήσει άμεσα με το κοινό;». Το ακροατήριο, που μέχρι εκείνη τη στιγμή τον παρακολουθούσε με κάποιο ενδιαφέρον, ξέσπασε ξαφνικά στα γέλια.

Αλλά, κακά τα ψέματα, όσο και να υπάρχουνε ακόμα περιθώρια για "ανάσες γέλιου", ο ΣΥΡΙΖΑ και το Podemos είναι δυό πολύ ισχυρά παραδείγματα για το τι θα μπορούσε να συμβεί και σε άλλες χώρες της Ευρώπης -ξεκινώντας απο την Πορτογαλλία, την Ιταλία και, βεβαίως την Γαλλία που έχει καταγεγραμμένο στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν της και ένα "Μάη του 68" ο οποίος συνεχίζει να εμπνέει πολλούς νέους Γάλλους, τα παιδιά ή και τα εγγόνια της γενιάς που πρωτοστάτησε στο "ιδανικό" -και λίγο "ποιητικό" - εκείνο ξέσπασμα που ακολούθησε το Αμερικανικό Μπέρκλεϋ και τα "παιδιά των λουλουδιών" σχεδόν μισό αιώνα πίσω.

Γι'αυτό οι απόψεις του Γιόσκα Φίσερ δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται με ελαφρότητα δυσανάλογη της σκληρής πραγματικότητας που βιώνουν οι φτωχοποιημένοι λαοί της Ευρώπης. Το υπερβολικό στρίμωγμα, η συνεχής λιτότητα, η φτώχεια, η ανέχεια και η επιμονή σε αντιλαϊκές πολιτικές που μετράνε μονάχα αριθμούς και όχι πολίτες, ψηφοφόρους και ζωντανούς ανθρώπους, δεν είναι παράξενο να οδηγήσει εκείνους που πλήττονται -και που είναι αριθμητικά υπερπολαπλάσιοι όσων ευνοούνται απο τις πολιτικές της λιτότητας - σε άλλες σκέψεις και άλλα πολτικά μονοπάτια.

Η αρχή έχει ήδη γίνει -και η Ελλάδα, παρ'όλα της τα προβλήματα, μπορεί να υπερηφανεύεται πως επιτέλους πρωτοπορεί πολιτικά, εμπνέοντας και τους άλλους λαούς να σηκωθούν επιτέλους απο τους καναπέδες τους και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους στην κάλπη κατ'αρχήν - και αν χρειαστεί και στούς δρόμους των μεγάλων ευρωπαΪκών πρωτευουσών.