Interstellar

του Πιγκουίνου

Πάντα με ενδιέφερε. Το επέκεινα. Το τεράστιο, αδιάληπτο, σκοτεινό διάστημα. Με τους πλανήτες, τους ήλιους και τους γαλαξίες. Με τις μαύρες τρύπες και τα σύμπαντα. Παιδιώθεν διάβαζα βιβλία για την εξερεύνηση του διαστήματος. Με αστρονάφτες και διαστημόπλοια. Με το Σπούτνικ και τη Λάικα. Με το Σογιούζ και το Βόγιατζερ. Με το Απόλλο και το Τσάλεντζερ. Έβλεπα ταινίες και σειρές. Το Γκαλάκτικα, το Σταρ Τρεκ, τον Πόλεμο των Άστρων. Και ταξίδευα. Με σκάφανδρο, τη φαντασία μου.



Ύστερα πέρασα στον Ισαάκ Ασίμωφ. Και στον Καρλ Σαγκάν. Με εκείνο το έπικ ντοκιμαντέρ του για τον Κόσμο. Που περιλαμβάνει τον κόσμο μου, τον κόσμο σου και άλλους ζίλιον κόσμους. Κι όταν ήμουν δώδεκα ετών, ένα καλοκαίρι ο μπαμπάς μου με πήγε και είδαμε στο σινεμά, την Οδύσσεια του Διαστήματος. Του Κιούμπρικ. Και συνειδητοποίησα την αρμονία. Και την τελειότητα. Σε εκείνο το χορό των αστεριών και των φυσικών δυνάμεων.



Κι ακόμα προσπαθώ. Να παρακολουθώ τις εξελίξεις στην Κοσμολογία. Διαβάζω τα αφιερώματα στα επιστημονικά ένθετα των εφημερίδων, αναζητώ εκλαϊκευμένες αναλύσεις στο ίντερνετ, παρακολουθώ τις συνεντεύξεις του Χώκινγκ, του Σιμόπουλου και βεβαίως του εξαιρετικού κυρίου Νανόπουλου (τεράστιο ρισπέκτ). Και χάνομαι στις υπερχορδές, στα παράλληλα σύμπαντα, στις ένδεκα διαστάσεις, στη σκοτεινή ύλη.
 


Όπως καταλαβαίνεις, περίμενα με μεγάλη ανυπομονησία τη νέα ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν. Το Interstellar! Που έχει ως θέμα, ένα συναρπαστικό ταξίδι. Το σημαντικότερο ταξίδι. Του ανθρώπου προς το σύμπαν. Όλων ημών προς το μέλλον μας. Πέρα από τη Γη. Που υπήρξε πολύ μεγάλη για να μας κυοφορήσει και να μας γαλουχήσει, αλλά εντέλει πολύ μικρή για να χωρέσει τις φιλοδοξίες και τα πάθη μας.



Από μία Γη που υποφέρει από τη μόλυνση, το λοιμό και τις ασθένειες, ξεκινά ο πρωταγωνιστής Μάθιου Μακόναχι και η Αν Χάθαγουεϊ, για να αναζητήσει (και να αποικίσει) νέους κόσμους, σε έναν απελπισμένο αγώνα για επιβίωση του είδους. Ωραίο θέμα, αβανταδόρικο. Κάποιοι μίλησαν ήδη για τη νέα Οδύσσεια του Διαστήματος, για το επόμενο κεφάλαιο στην επιστημονική φαντασία που έρχεται να αξιοποιήσει τις τελευταίες επιστημονικές ανακαλύψεις και να κεντήσει στον καμβά τους, ένα ποιητικό διαγαλαξιακό έπος. Και σκέφτηκα πως αν μπορεί κάποιος να τοποθετήσει τον πήχη τόσο ψηλά (ίσαμε το διάστημα), τότε αυτός ο κάποιος είναι ο Νόλαν.
 


Είναι το Interstellar, η νέα Οδύσσεια; Με την καμία! Αφελές σενάριο, ανόητοι μελοδραματισμοί, σχηματικές ερμηνείες και μία σειρά από εξωφρενικά ευρήματα (όπως η επικοινωνία από το υπερπέραν με την κορούλα του πρωταγωνιστή στο παιδικό της δωμάτιο με σήματα μορς!). Αρκεί να σου πω ότι σε κάποια φάση της ταινίας, η Αν Χαθαγουεϊ -που έτσι κι αλλιώς, δεν σε πείθει ως ζούπερ επιστήμονας- απεφασίζει το μέλλον της ανθρωπότητας, επιλέγοντας ανάμεσα σε τρεις εναλλακτικούς πλανήτες εποικισμού, βάσει της καρδιάς της: στον έναν εξ'αυτών των πλανητών είχε φθάσει με προηγούμενη αποστολή ο καλός της και φυσικά, μπροστά στο φίκι-φίκι, πάει στράφι όλη της η επιστημοσύνη, το ήθος και η στοιχειώδης λογική. Για να μην μιλήσω για τα σχεδόν τραγελαφικά εφέ και το ρομπότ-μανταλάκι.
 


Παρότι Άγγλος, ο Νόλαν παραδίδει αμαχητί το διαστημικό του έπος στις πιο αστείες συμβάσεις της αμερικανικής μυθοπλασίας: όλα ξεκινούν και τελειώνουν στη σχέση του μικρού κοριτσιού με τον μπαμπάκα της, ο οποίος μπορεί μεν να εγκαταλείπει ελαφρά τη καρδία την οικογένειά του όταν τον καλεί το καθήκον και η ΝΑΣΑ, αλλά όταν βρίσκεται δέκα σύμπαντα μακριά από τη Γη, απεφασίζει να επιστρέψει πάσει θυσία για να σώσει το φάμιλι (κυρίως) και την ανθρωπότητα (δευτερευόντως).
 

 
Βγήκα έξαλλος από το σινεμά. Και επιβεβαίωσα πως πενήντα χρόνια μετά την ταινία του Κιούμπρικ, μπορεί να έχουμε σημειώσει απίθανη πρόοδο στην κατανόηση του σύμπαντος, αλλά δυστυχώς ουδεμία πρόοδο στο γύρισμα σκεπτόμενων ταινιών με ουσία και αλληγορικό περιεχόμενο. Γι'αυτό κι εγώ, θα σε γυρίσω πίσω, για να σε πάω μπροστά. Με το τρέιλερ ουχί του Interstellar, αλλά της Οδύσσειας. Γιατί εντέλει ο Κιούμπρικ του 1968, κατάφερε να δει πολύ πιο μακριά στο μέλλον και στο διάστημα, από ό,τι οι σημερινοί κινηματογραφιστές.