Δηλώσεις Αλέξη Τσίπρα και Ανδρέα Ψυχάρη

του Άρη Δαβαράκη

Σάββατο ξημερώνει και βρίσκομαι ευτυχώς στην Πελοπόννησο, δεν είμαι στην Αθήνα. Γύρω τριγύρω η φύση, οξυγόνο, πράσινο, η φθινοπωρινή βαθειά γαλάζια θάλασσα. Έπρεπε όμως να δουλέψω για toportal.gr και από την ώρα που φτάσαμε την Παρασκευή μετά το μεσημέρι μέχρι τις πρώτες ώρες του Σαββάτου είμαι μπροστά στο πληκτρολόγιο, σκέφτομαι, γράφω, διορθώνω, διαλέγω ειδήσεις, ενημερώνομαι – και, όπως τα κάνω όλα αυτά, σχηματίζεται μέσα στο μυαλό μου μια εικόνα της πραγματικότητας που δεν είναι και πολύ μακριά από την εικόνα που μετέφερε ο Αλέξης Τσίπρας στην Ισπανία όπου βρίσκεται για το ιδρυτικό συνέδριο των Podemos. «Στην Ελλάδα», είπε μεταξύ άλλων, «κυβερνούν δυο κόμματα που δεν έχουν καμία ανοχή στον ελληνικό λαό και είναι μειοψηφικά. Και δεν ξέρω αν πρέπει κανείς να κλάψει ή να γελάσει αλλά, αυτά τα κόμματα, παρότι δημιούργησαν τα τελευταία τέσσερα χρόνια 1,5 εκατομμύρια άνεργους και 3 εκατομμύρια φτωχούς, σήμερα πανηγυρίζουν γιατί - λέει - φέρανε την ανάπτυξη.»

Πρέπει να ομολογήσω ότι πολύ σπάνια μπορεί κανείς να βρει πολιτικές δηλώσεις που να περιγράφουν την πραγματικότητα τόσο απλά και ξεκάθαρα. Από το ραδιόφωνο στην διαδρομή με το αυτοκίνητο και από την ανοιχτή τηλεόραση εδώ που καθόμαστε,  άκουσα και ξανάκουσα ότι ο Αντώνης Σαμαράς επικαλείται κάποιους αριθμούς και θριαμβολογεί, υπερηφανεύεται και  διακηρύττει ότι όλα έγιναν όπως τα είχε υποσχεθεί – ήδη ζούμε, λέει, «την εποχή της ανάπτυξης» και «όλα τα δύσκολα έχουν τελειώσει». Ανησυχητικό παραλήρημα – και δεν αστειεύομαι καθόλου.  Υπάρχει βέβαια η ελπίδα πως τα λέει αυτά έχοντας την επίγνωση ότι παίζει έναν ρόλο, τον «ρόλο του Πρωθυπουργού»  και πρέπει να τον παίξει όσο καλύτερα γίνεται –ακόμη  και με δηλώσεις τόσο ακραία εξωπραγματικές και μελαγχολικά γελοίες. Πραγματικά το ελπίζω και το εύχομαι. Γιατί υπάρχει και η εκδοχή να τα πιστεύει αυτά που λέει, οπότε υπάρχει πρόβλημα που μετά τις εκλογές, όταν δεν θα έχει πια πιεστικές υποχρεώσεις, θα πρέπει να πάει να το κοιτάξει.

Αυτόν που πραγματικά τον χάρηκα (και δεν το περίμενα καθόλου ομολογώ) είναι τον Ανδρέα Ψυχάρη. Πολύ υγιής και έντιμη η αντίδρασή του. Κάθησε και ψήφισε το αντίθετο από ότι είχε ψηφίσει χτές, αλλά αμέσως μετά παραιτήθηκε από το βουλευτικό αξίωμα και παρέδωσε και την έδρα του στο κόμμα με το οποίο εξελέγη. Οι δηλώσεις του, μετρημένες και χωρίς πολλές περικοκλάδες, τον τιμούν πραγματικά: «Δεν αξίζει», είπε, «να υπηρετώ ένα πολιτικό σύστημα που αδυνατεί να συνεννοηθεί ακόμα και για τα αυτονόητα». Πάρα πολύ σωστός. «Όταν εισήλθα για πρώτη φορά στη Βουλή τον Μάιο του 2012», συνέχισε ο γιός του Σταύρου Ψυχάρη, «πίστευα ότι εντάσσομαι σε μία ομάδα πολιτικών στελεχών που μπορούν να συζητούν για τα προβλήματα της χώρας με σεβασμό του ενός προς τον άλλον και που εργάζονται από κοινού για τη σταθεροποίηση και την ανάπτυξη της χώρας. Έπειτα από δυόμισι χρόνια διαπιστώνω ότι είμαι απλά ρομαντικός».

Με λίγα λόγια τους τα λέει πολύ χοντρά – αλλά δια της ευγενικής οδού. Νόμιζα πως ξέρατε να συζητάτε μεταξύ σας σαν πολιτισμένοι άνθρωποι που θέλουν το καλό της χώρας – αλλά έκανα λάθος. Ούτε πολιτισμένοι άνθρωποι είστε, ούτε σέβεστε ο ένας τον άλλον,  ούτε σας ενδιαφέρει το κοινό καλό. Όσο για μένα «είμαι ρομαντικός» και σας αφήνω γεια.

Τι να πεις –αυτή η εβδομάδα που τελειώνει ήταν πολύ αρνητική για την (έτσι κι’ αλλοιώς κάκιστη) εικόνα της «συγκυβέρνησης» που ταπεινώθηκε και εξευτελίστηκε όσο δεν πάει άλλο με αυτό το μέηλ που την ανάγκασε να βάλει τους βουλευτές της να καταψηφίσουν άρον-άρον αυτό που μόλις χτές ψηφίσανε. Αν γινότανε σήμερα μια δημοσκόπηση η διαφορά Ν.Δ – ΣΥΡΙΖΑ θα έδειχνε τουλάχιστον ένα 12 με 13 διαφορά. Και όσο συνεχίζεται αυτή η τραγελαφική περιπέτεια που ζούμε με τους «συγκυβερνήτες» Σαμαρά και Βενιζέλο, η διαφορά όλο και θα μεγαλώνει.

Για μένα όμως η μεγάλη διαφορά είναι πως Σάββατο 15 ξυπνώ στην εξοχή – και δεν έχω και δουλειά. Θα μπορέσω επιτέλους να περπατήσω, να χαλαρώσω, να σκεφτώ «αλκαλικά» και όχι «όξινα».

Καλό Σαββατοκύριακο εύχομαι –για όλους μας!