Εκατό δόσεις; Ποιες εκατό δόσεις;

του Άρη Δαβαράκη

Ήρθε λοιπόν Τετάρτη μεσημέρι ένα μέηλ από την τρόϊκα και η «συγκυβέρνηση» των δύο κάποτε μεγάλων κομμάτων που καταστρέψανε την Ελλάδα, ταράχτηκε, φοβήθηκε, ίσως και να απειλήθηκε όσο πατάει η γάτα – και πήρε πίσω τις μεγαλόστομες ανακοινώσεις και αποφάσεις της για τις 100 δόσεις.  Ένα μέηλ ήταν αρκετό για να αποσύρει ένα μέτρο που (θεωρούσαν κάποιοι στου Μαξίμου) ότι θα βοηθούσε πολύ ως ψηφοθηρική λιχουδιά καθώς, όπως όλα δείχνουν, Πρόεδρος δεν εκλέγεται από την παρούσα Βουλή, άρα διανύουμε ήδη προεκλογική περίοδο. Αλλά για σκεφτείτε το λιγάκι: Αυτή η κίνηση «καλής θελήσεως» προς τους ενδεχόμενους ψηφοφόρους, έχει για την Ν.Δ και το ΠΑΣΟΚ πολύ μεγάλη σημασία. Πολύς κόσμος πήρε μια βαθειά αναπνοή με αυτή την προεκλογική εξαγγελία και κάποιο, έστω και μικρό, ποσοστό, θα ένοιωθε κάπως «υποχρεωμένο» απέναντι στην συγκυβέρνηση που, έστω και την τελευταία στιγμή, έστω και για καθαρά ψηφοθηρικούς λόγους, έκανε την προσπάθεια να τους ανακουφίσει και να τους απαλλάξει από ένα πολύ μεγάλο άγχος – ένα τεράστιο βάρος. Υπολόγιζε πολύ σ’ αυτήν την ρύθμιση η συγκυβέρνηση. Επέμεινε πολύ, την υπερασπίστηκε στις Βρυξέλλες, στις ιδιωτικές συναντήσεις με τους δανειστές, την τρόϊκα, το ΔΝΤ, όλους τους εμπλεκόμενους δανειστές και κηδεμόνες μας. Έφτυσε αίμα ο Σαμαράς να τους πείσει, «δώστε μας μιαν ανάσα, αφήστε μας να δείξουμε λίγη ευλυγισία, να φανεί ότι καταλαβαίνουμε τον πόνο των παλιών ψηφοφόρων μας –που κάποτε αθροιστικά έφταναν και το 90% σχεδόν των ψηφισάντων. Εκλογές έρχονται, θα φάμε πάρα πολύ ξύλο, λυπηθείτε μας».

Ίσως να μην απάντησε κανείς σ’ αυτό το παρακάλι – και την ερμήνευσε ως σιωπηρή κατάφαση ο πρωθυπουργός την απόλυτη ησυχία. Εντάξει, είπε. Δεν θα μας το χαλάσουν. Και το ανακοίνωσε επίσημα, με εκατό τρόπους από εκατό υπεύθυνα στόματα, γράφτηκε, προβλήθηκε, έγινε βέβαια πρώτη είδηση στα τηλεοπτικά κανάλια της παλιάς καλής παρέας – και χιλιάδες χιλιάδων πήρανε μια βαθειά αναπνοή και είπανε, ουφ, ακόμα και τις φορολογικές μου εκκρεμότητες, τα χρέη μου στην εφορία δηλαδή, μπορώ να τις περιλάβω στις 100 δόσεις. Οκτώ χρόνια και δηλαδή μιλάμε τώρα, μεγάλη υπόθεση, κάτι θα μπορέσω να σώσω από την καταστροφή, νάναι καλά όποιος το σκέφτηκε.

Ήμουν σ’ ένα ταξί στην Πανόρμου και ο οδηγός άκουγε “Real.FM”. Ένα μέηλ, έλεγαν στην ενημερωτική εκπομπή, ένα μέηλ από την τρόϊκα ήρθε αργά το μεσημέρι, νωρίς το απόγευμα –και αυτό ήτανε. Αλλαγή πορείας από του Μαξίμου, τηλεφωνήματα στο Υπουργείο Οικονομικών, «αλλαγή» λέει «στη ρύθμιση για τις 100 δόσεις μετά από ενστάσεις της τρόικας». Πείτε με πολύ ψωνάρα, αλλά θυμήθηκα τον Αλεξανδρινό και το ποίημά του για τον «Αντώνιο». Έχει κάτι πολύ τραγικό αυτή η μοναξιά μέσα στην οποίαν οι δανειστές εγκαταλείπουν τον Αντώνιο. Να φτάνει στη βρύση να πιεί λίγο νεράκι να δροσιστεί, να πάρει μιαν ανάσα και να του κόβουνε την παροχή έτσι, στην ψύχρα, να τον αφήνουνε στεγνό με ένα μέηλ. Άντε τώρα να τα περιμαζέψεις όσα επισήμως αναγγέλθηκαν.

Το χειρότερο όμως δεν είναι το συγκεκριμένο αυτό ζήτημα (που είναι και από μόνο του πάρα πολύ σοβαρό γιατί, είπαμε, χιλιάδες χιλιάδων ψηφοφόρων είχανε προς στιγμήν ανακουφιστεί). Το χειρότερο είναι αυτό που αποκαλύπτεται τόσο ωμά, τόσο χοντρά, τόσο χυδαία, για άλλη μια φορά: Ότι δηλαδή η Ελληνική κυβέρνηση είναι δεμένη χειροπόδαρα, δεν μπορεί να πάρει καμία απόφαση χωρίς την υπογραφή των κηδεμόνων της, ότι αρκεί ένα απλό μέηλ για να τρέξει άρον-άρον να αναιρέσει κάτι που είχε ήδη αναγγείλει. Είναι πολύ ταπεινωτικό αυτό, να σε εκθέτουν έτσι μπροστά στους πολίτες που ελπίζεις να σε ψηφίσουνε, εξευτελιστικό κυριολεκτικά. Ούτε τα προσχήματα πια δεν τηρούνται, δίνονται οι διαταγές ωμές, ξεκάθαρες, σαφείς. Και ο πρωθυπουργός της χώρας στου Μαξίμου, παίρνει το μέηλ, το διαβάζει, σκύβει το κεφάλι να σκάσει καλά και ν’ ακουστεί η καρπαζιά στον αέρα, πέρα ως πέρα – και σηκώνει το τηλέφωνο να βρει τον Χαρδούβελη να του πει τα καθέκαστα, να τα προλάβουν οι ειδήσεις των 7 και των 8 και των 9, να μην νομίσουνε οι κηδεμόνες ότι «δεν συνεμορφώθη» ο Αντώνιος άμεσα και υποτακτικά «προς τας υποδείξεις». Τόση δουλοπρέπεια που αφήνει να εννοηθεί καθαρά πως ούτε ένα τηλεφώνημα δεν μπορεί πια να κάνει, να πει «είστε καλά, το έχω ανακοινώσει, δεν μπορώ να το πάρω πίσω, προτιμώ να παραιτηθώ και ελάτε εσείς εδώ να κυβερνήσετε τους Έλληνες μονάχοι σας αν έχετε τα κότσια». Ούτε καν αυτό δεν μπορεί να πει.

Άρα τον έχουνε ξεγράψει κι’ αυτόν (τον προεκλογικά αντιμνημονιακό, μην το ξεχνάμε) οι δανειστές και εταίροι μας. Που τι σημαίνει; Σημαίνει ότι είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν πιά μια κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Τσίπρα και κορμό (αν δεν βγει και αυτοδύναμος μ’ αυτά και μ’ αυτά) τον ΣΥΡΙΖΑ. Θα έχουνε να κάνουνε με μια κυβέρνηση της αριστεράς από εκεί και πέρα, φαίνεται όμως πως είναι τόσο βαθειά απογοητευμένοι από το επίπεδο αυτής της «συγκυβέρνησης» ώστε προτιμούν να συζητήσουνε με μιαν άλλη κυβέρνηση, και ας είναι και αριστερή. Αυτούς πάντως δεν μπορούνε να τους εμπιστευθούν και το χειρότερό είναι πως δεν μπορούνε καν να συνεννοηθούν. Ο Απόστολος Ιάκωβος μας συμβουλεύει στην Επιστολή του «προς τας δώδεκα φυλάς» κάτι που, αν δεν το τηρήσουμε στη ζωή μας, δεν θα μας βγει σε καλό: «ήτω δἐ υμών τό ναί ναί,  καί τό ού ού, ίνα μή υπό κρίσιν πέσητε». Δηλαδή άμα λέμε ναι, να είναι ναι και άμα λέμε όχι να είναι όχι. Για να ξέρουμε κι’ εμείς πως προχωράμε αλλά και ο άλλος, ο απέναντί μας, να ξέρει με ποιόν και με τι έχει να κάνει.

Όπου νάναι φεύγει ο Αντώνιος, σαν έτοιμος από καιρό, σαν θαρραλέος, αφού ήδη έχει «ακουσθεί αόρατος θίασος να περνά με μουσικές εξαίσιες, με φωνές». Την αποχαιρετά την Αλεξάνδρεια που χάνει.

Όσο για τον Αλέξιο που ήδη προετοιμάζεται εντατικά, ας το θυμάται αυτό του Ιακώβου – είναι πολύτιμες αυτές οι συμβουλές: «ήτω δἐ υμών τό ναί ναί,  καί τό ού ού, ίνα μή υπό κρίσιν πέσητε».

Τα μασημένα λόγια και οι μισές κουβέντες δεν βγάζουν πουθενά. Ας τους το πει ξεκάθαρα από την αρχή πως είμαστε αποφασισμένοι οι Έλληνες να ανακτήσουμε την αξιοπρέπειά μας –άρα είμαστε, αν χρειαστεί, πανέτοιμοι και για μεγάλες θυσίες.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η Αλέξανδρος Raskolnick έγραψε: (πριν 2 έτη)

    Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον, λοιπόν, αλλά όχι τον Αντώνιο τον τραγικοκωμικό μας "Πρωθυπουργό", τον άλλο Αντώνιο, τον κυρ-Αντώνη της διπλανής πόρτας. Αυτόν τον ίδιο, που αργοπεθαίνει σε δημόσιο νοσοκομείο, καρκινοπαθής, ξαπλωμένος σε λερά σεντόνια. Τα ράφια του νοσοκομειακού φαρμακείου, άδεια από τα φάρμακα του κυρ-Αντώνη... Ούτε κουβέντα ούτε ενδιαφέρον για τις 100 δόσεις, τώρα που ετοιμάζεται για το μακρύ ταξίδι, ο κυρ-Αντώνης.

    Ήταν γνωστό κι αναμενόμενο, το μπουγιουρντί: οι εκθέσεις της Τρόικας ήταν ανέκαθεν γεμάτες με παρατηρήσεις για καθυστερήσεις κι αποκλίσεις από τα προ πολλού συμφωνηθέντα. Αλλά, φαίνεται ότι ο κυρ-Αντώνης,, πάσχει κι αυτός όπως κι όλοι μας και από μιαν άλλη ασθένεια, σύμφυτη της Τηλεδημοκρατίας μας. Τεθλιμμένοι συγγενείς, επισκέπτες εκτός των ορών του επισκεπτηρίου, καθισμένοι στο πνιγηρό θάλαμο όλοι μαζί, βιώνουμε κατά που φαίνεται, έναν ιδιότυπο μιθριδατισμό, έναν βαθμιαίο εθισμό του οργανισμού μας στο ψεύδος και δε μας κάνει καμιά εντύπωση πια που οι πράξεις των εκπρόσωπων του πολιτικού μας συστήματος δεν συνάδουν καθόλου με τις δημοσίως διατυπωμένες δεσμεύσεις τους.

    Μήπως όμως θα περίμενε κανείς να γίνει κάτι διαφορετικό?

    Κατάθλιψη.

    Τα ίδια που σου έλεγα και προχθές θα σου επαναλάβω μονότονα: μια υγιής κοινωνία δεν θα εκλιπαρούσε για την αποπληρωμή την παράνομα επιβεβλημένων και κατάφωρα αντισυνταγματικών φόρων σε 100 δόσεις. Δεν είναι ανακούφιση αυτή, μετάθεση του μοιραίου είναι. Μια υγιής κοινωνία θα αρνιόταν να πληρώσει αυτούς τους φόρους, έως ότου αποκατασταθεί στοιχειωδώς η δικαιοσύνη σε ετούτο το ολέθριο κράτος μας, όπου βασιλεύουν ο παραγοντισμός, ο παρασιτισμός και η παραβατικότητα∙ στοιχεία που εκτρέφουν και αναπαράγουν τους ανεκδιήγητους που ορίζουν τις τύχες μας τα τελευταία, πολλά χρόνια.

    Αλλά ο μιθριδατισμός μας, είναι πιο ανίατος κι απ' τον καταληκτικό καρκίνο του καημένου του κυρ-Αντώνη.

  • 2 Ο/Η stam έγραψε: (πριν 2 έτη)

    πανέτοιμοι και για μεγάλες θυσίες, ως την δραχμη ...κιακομα παραπερα

loading..