Είμαι πολύ καλός άνθρωπος, δεν έχω σκοτώσει κανέναν

της Αθηνάς Τζολάκη

Είμαι πολύ καλός άνθρωπος, δεν έχω σκοτώσει κανέναν. Αυτή τη φράση την έλεγε συχνά η Ζαχαρένια μέχρι να πεθάνει, και δεν ήταν ευφυολόγημα, το έλεγε και το πίστευε. Όμως, το ασυνήθιστο αυτό κριτήριο δεν ήταν τυχαίο, προερχόταν από το πλήθος των σκοτωμένων, που είχε δει  με τα μάτια της, και  από το πλήθος των τσακωμών με θανατηφόρο τέλος για τους οποίους είχε ακούσει. Είχε γεννηθεί σε μια Κρήτη των παθών και των ξεσηκωμών.

Τον πρώτο φόνο τον είδε ένα απόγευμα, ανεβασμένη  πάνω στη μουριά, στη μικρή αυλή τους, ενώ περίμενε τις γειτονοπούλες της τη Μαρία και τη Ρουκιγιέ να παίξουν. Αυτή η συνάντηση, εκείνο το απόγευμα δεν έγινε, έγινε όμως κάτι άλλο που δεν το ξέχασε ποτέ, κάτι βίαιο και ξαφνικό, που άρχισε κάπως έτσι: πρώτα είδε στην άκρη του δρόμου τον Τζοάνη τον Ιταλό καθώς ερχόταν όπως κάθε απόγευμα καβάλα στο γαϊδουράκι του με συνοδεία ένα μικρό Τουρκάκι, τον παραγιό του. Αυτή ήταν μια καθημερινή σκηνή και όπως πολύ συνηθιζόταν στην γειτονιά τους, ο Τζοάνης κοντοστάθηκε να αλλάξει δυο κουβέντες με τον Πέτρο τον τσαγκάρη. Την οικεία αυτήν εικόνα ανέτρεψαν, πολύ πολύ ξαφνικά, διαπεραστικά ουρλιαχτά θρήνου που όλο και δυνάμωναν μέχρι που ακούστηκαν καθαρά, «Τον φάαααγανε οι Χριστιανοί. Αδερφεεέ μου σε φάγανε». Από τη γωνιά του δρόμου γρήγορα φάνηκε ποιός ήταν αυτός που ούρλιαζε, ήταν ο Ιμπραήμ Χασανάκης σε ημιπαράφρονα κατάσταση, με τα μάτια γουρλωμένα, που έκανε κύκλους γύρω από τον εαυτό του πυροβολώντας  άκριτα στον αέρα με ένα μαρτίνι. Μια από τις αδέσποτες αυτές σφαίρες βρήκε τον άμοιρο Τζοάνη στην κοιλιά, που έπεσε αμέσως νεκρός.

Η Ζαχαρένια δεν είδε την συνέχεια γιατί φοβήθηκε πολύ και κατέβηκε από την μουριά.Αργότερα έμαθε από τους μεγάλους ότι τραυματίστηκε επίσης ο Θεμιστοκλής Μαρινάκης  στο χέρι και ο Τζαφέρ Καρπιδάκης στο γόνατο. Τον Ιμπραήμ που φώναζε αδιάκοπα, αφήστε με οι Χριστιανοί σκότωσαν τον αδερφό μου, τον συνέλαβαν οι αρχές και τον πέρασαν από δικαστήριο. Όπως  επίσης έμαθε η Ζαχαρένια ,ο Ιμπραήμ καταδικάστηκε σε ένα χρόνο φυλάκιση με ελαφρυντικό την υπερβολική λύπη.

Αυτά συνέβησαν όταν η Ζαχαρένια ήταν μικρούλα έτσι μπορούμε με ασφάλεια να υποθέσουμε ότι ήταν κάπου στα τέλη του 19ου αιώνα. Με την Ρουκιγιέ δεν ξανάπαιξε ποτέ.