Το κοριτσάκι του πλοίου

της Αθηνάς Τζολάκη

Δεν ξέρω ποιος φτιάχνει τα σενάρια της ζωής, ο ανώτερος εαυτός μας , η τύχη, οι μοίρες , το σύμπαν;Πάντως όταν γεννήθηκα κάποιος είχε την ιδέα να φτιάξει για μένα ένα ασυνήθιστο σενάριο και είπε, εσύ μωρό πριν κλείσεις τα πέντε θα έχεις επισκεφτεί όλες τις ηπείρους της γης και μεσοπέλαγα θα παρακολουθήσεις μια παράσταση Καραγκιόζη. Έτσι και έγινε , και πιθανώς να είμαι ο μόνος άνθρωπος στην γη που στην ηλικία των τεσσάρων ετών είδε μια τέτοια παράσταση, που την ανέβασαν Έλληνες ναύτες , προερχόμενοι από διάφορα νησιά του Αιγαίου, πάνω σε ένα ελληνικό φορτηγό καράβι , καταμεσής του Ειρηνικού. Νομίζω ότι ήταν το έργο , Ο Καραγκιόζης Νύφη. Ο Σαρτρ θα έσκιζε τα συγγράμματά του αν μας έβλεπε. Η θάλασσα ήταν ήρεμη , και σκούρα εκείνο το βράδυ. Είχε όμως φεγγάρι , που την έκανε να μοιάζει με καθρέφτη.

Κάποτε μια σύζυγος ναυτικού μου είπε, για την μικρή τους κόρη που την είχαν πάρει μαζί σε ένα μακρύ ταξίδι , ότι η μικρή όταν γύρισε στην Ελλάδα το πρώτο παιδάκι που είδε το ρώτησε , εσύ από ποιο πλοίο είσαι , κοριτσάκι ; γιατί νόμιζε ότι κάθε πλοίο έχει και το κοριτσάκι του ή ότι τα κοριτσάκια ζουν σε πλοία. Έτσι έμαθα ότι δεν υπήρξα το μόνο παιδί με αυτήν την ιδιότητα .

Το δικό μου πλοίο πάντως το λέγαν Έλλη και με παρέλαβε από το Πόρτ Σάιντ της Αιγύπτου. Μαζί πήγαμε στο Σιάτλ , το Βανκούβερ, το Βλαδιβοστόκ, την Αλάσκα, τη Γιοκοχάμα, κάπου στη Νορβηγία , τη Σουηδία, τη Δανία , την Αυστραλία, στην Κούβα , τα Μπαρμπέιντος, τον Παναμά , τη Βενεζουέλα, το Λονδίνο , το Κορκ. Ο γύρος του κόσμου σε εννιά μήνες, παρέα με τον Ανδρέα τον λοστρόμο , τον Παναγιώτη τον μαρκόνι και το καναρίνι του , τον Πέτρο τον λαδά, τον καπετάν Φουντωτό, τον Μαστρογιάννη τον μπαμπά μου.

Ξέρω πως φαντάζει το Πορτ Σάιντ από την ράδα. Στο Κάιρο με θάμπωσε το χρυσάφι των Φαραώ, η μαμά μου αγόρασε χρυσά πέδιλα. Στον Καναδά τα μαγουλά μου παγώσανε δίπλα σε μία απέραντη λίμνη και μου δέσαν στο κεφάλι ένα Ρώσικο μάλλινο μαντίλι . Στην Ρωσία μου χάρισαν ένα μικρό Σπούτνικ ένα αναγνωστικό με εικόνες του Λένιν , του Χρουτσώφ και οδηγίες πως να φτιάχνεις πον πον. Στην Ιαπωνία το λιμάνι μύριζε ψητό καβούρι, σε ένα πολυκατάστημα αγοράσαμε πολλά πράγματα, μερικά υπάρχουν ακόμη. Στην Αυστραλία με ξεγέλασαν ότι θα γίνω παρανυφάκι αλλά τα αληθινά παρανυφάκια φορούσαν εθνικές στολές, μου αγόρασαν μια κούκλα με μπεϊμπιντόλ που την έλεγαν Μπέιμπι. Στην Βενεζουέλα ήπια καρπουζάδα και μου έκανε εντύπωση μια μπλε πλισέ φούστα με κίτρινα σχέδια έξω από ένα μαγαζί. Στο Σιάτλ ανέβηκα στον πύργο Σπέις Νιντλ, στο Λονδίνο στα λιοντάρια της Τραφάλγκαρ Σκουέρ. Στην Ιρλανδία φίλησα την πέτρα Μπλάρνι. Κάπου έκανα πείσμα για ένα πορτοκαλί βιβλίο μαθηματικών , δεν ήξερα καν τους αριθμούς, μου το πήραν. Κάπου έκανα πείσμα για ένα κόκκινο μπουφάν, δεν μου το πήραν. Κάπου μου πήραν ένα κόκκινο σκουφί.

Είχα μάθει να κατεβαίνω τις σκάλες με την όπισθεν, έτσι κάνουν οι αληθινοί ναυτικοί, και τα κοριτσάκια του πλοίου.