Καλό μήνα Νοέμβριο!

του Άρη Δαβαράκη

Σάββατο λοιπόν, Κοσμά και Δαμιανού των Αναργύρων που θεραπεύουν ψυχές και σώματα δωρεάν. Δωρεάν πήραν την χάρη, δωρεάν την μοιράζουνε. Και με τη γιορτή τους ξεκινάει ο Νοέμβριος που μας προτρέπει έτσι να κοιτάξουμε λίγο μέσα μας να δούμε πως εξελίσσεται όλο αυτό το κουβάρι από σκέψεις, απωθημένα, θυμούς, ελπίδες, όνειρα, σχέδια, απογοητεύσεις, ενοχές, κόμπλεξ πολλά και διάφορα, ματαιώσεις –και αδιέξοδα διαφόρων ειδών, από οικονομικά μέχρι υπαρξιακά, μέχρι, δυστυχώς και ιατρικά, συχνά πολύ σοβαρά.

Μας ψιθυρίζουν στο αυτί, αυτοί οι γιατροί ψυχών και σωμάτων, πώς όλα μέσα στο μυαλό μας είναι και πως αν καταφέρουμε να εξασκηθούμε σοβαρά στον έλεγχο της σκέψης και των συνειρμών μας, φροντίζοντας να μην δηλητηριάζουμε την θαυμαστή υπόστασή μας σαν όντα ανθρώπινα, δημιουργήματα ενός αρμονικού χάους ανεξερεύνητου, με σκουπίδια κάθε είδους, θα εκπλαγούμε με την αναβάθμιση που θα ζήσουμε σε όλα τα επίπεδα. Είναι καθαρά ζήτημα απόφασης δικής μας. Μπορούμε να κυλιόμαστε στις λάσπες, μπορούμε και να περπατάμε όρθιοι με σταθερά βήματα πάνω σε στέρεο έδαφος. Αυτό που ονομάζεται «αυτεξούσιο» είναι που καθορίζει την διαδρομή μας από την είσοδο έως την έξοδο, από την μήτρα που μας εξέθρεψε και μας συνέθεσε, έως την έξοδό μας από το σώμα αυτό το δανεικό, την θαυμαστή αυτή στολή που μας χαρίστηκε εδώ στην γη, όπου και θα την επιστρέψουμε φεύγοντας.

Γράφω σήμερα Παρασκευή αργά το απόγευμα, ενώ με την καινούργια ώρα έξω έχει νυχτώσει προ πολλού, γιατί θέλω να παραδώσω και αυτό το κείμενο μαζί με όλη την άλλη δουλειά που έχω κάνει από τη μία το μεσημέρι για toportal.gr στον καλό μου φίλο και συνεργάτη Γιώργο Χαλκιαδάκη που θα τα βάλει όλα σε τάξη, φωτογραφίες, ετικέτες, κείμενα, credits και μικροδιορθώσεις και θα τα «ανεβάσει» στο  toportal.gr λίγο μετά τα μεσάνυχτα, όταν η Θεία Λειτουργεία στον άγιο Φίλιππο του Θησείου με τον παπα-Δημήτρη προεξάρχοντα και ιερουργό, θα έχει μόλις ξεκινήσει και εμείς, όσοι μαζευόμαστε σ’ αυτές τις ευεργετικές αγρυπνίες θα περιμένουμε το «μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε» για να πλησιάσουμε ξανά πολύ προσεκτικά το δισκοπότηρο να κοινωνήσουμε, να μεταλάβουμε, να ευχαριστήσουμε και να ανακαινισθούμε, έτσι ώστε να μην έρθει ξαφνικά ο θηριάλωτος νοητός λύκος και μας βρει χωρίς την ασπίδα της ένωσής μας με τον Θεό, τον δημιουργό του σύμπαντος κόσμου, όλου αυτού του ασύλληπτου αρμονικού «μηχανισμού» που μας κρατάει ακόμα ζωντανούς και έτοιμους για τους σοβαρούς και μεγάλους, εσωτερικούς κυρίως,  αγώνες που, μέχρι την τελευταία μας πνοή, οφείλουμε να δίνουμε.

Ξέρω, η αριστερά δεν τα εκτιμά ως σοβαρά όλα αυτά, βρίσκεται κατά έναν παράξενο τρόπο σε απόλυτη σύμπνοια με τον φιλελευθερισμό που επιμένει πως όλα εδώ αρχίζουν και τελειώνουν, γι’ αυτό καλό είναι να μην ξεχνάμε εκείνο το πολύ παλιό «ότι φάμε κι’ ότι πιούμε» όσο προλαβαίνουμε. Από πολύ νέος είχα την εύλογη απορία: Καλά, οι κυνικοί κυνηγοί του χρήματος και των μεγάλων απολαύσεων του «εδώ και τώρα» έχουν μία στάση, αν μη τι άλλο, συνεπή.  Δεν πιστεύουν σε τίποτα που δεν μπορούν να το δούν και να το πιάσουν στα χέρια τους, να το εκτιμήσουν ρεαλιστικά στην «πιάτσα», να το αγοράσουν ή να το πουλήσουν για να απολαύσουν τα κέρδη ή να υποστούν τις ζημίες των τρισδιάστατων πάντα επιλογών τους. Οι αριστεροί όμως, εκείνοι τουλάχιστον που αγωνίζονται για έναν καλύτερο και πιο δίκαιο κόσμο για τα παιδιά και τα εγγόνια τους και, πολύ συχνά, δίνουν και την ίδια τους τη ζωή για μιαν ιδέα, ένα ιδανικό, μιαν έκλαμψη που έρχεται βέβαια από το αύριο, πως καταφέρνουν και συνδυάζουνε τον μεταφυσικό μηδενισμό (συγγνώμη για την έκφραση) με το όραμα ενός αύριο που δεν θα τους περιλαμβάνει ούτε καν ως άϋλη ενέργεια, φορτισμένη με όλα όσα έχουν ζήσει στον σύντομο περίπατό τους πάνω σ’ αυτόν πλανήτη; «Είμαι άθεος» ακούω να λένε. Και, φυσικά, αν «Θεό» εννοούνε εκείνον τον κύριο με την μεγάλη άσπρη γενειάδα που κάθεται πάνω στα σύννεφα και μια ρίχνει κεραυνούς θυμωμένος, μια απλώνει φωτοχυσίες και λιακάδες χαρούμενος, τότε όλοι είμαστε άθεοι. Αλλά η λέξη Θεός είναι και αυτή μια σύμβαση, μια λέξη που υποδηλώνει ότι υπάρχει πάνω και πέρα από μας μια ισχυρή δύναμη, μια ενέργεια τόσο δυνατή που μπορεί να τα κρατάει όλα σε μια απόλυτα αρμονική συνοχή, ελέγχοντας το χάος με όρους μαθηματικούς και εφαρμογές τόσο σύνθετες ώστε αν μπορέσει να δει κανείς στην νανοκλίμακα μέσα από το νανομικροσκόπιο της NASA ας πούμε ένα νανομόριο, θα δεί ότι μέσα το χωράει ξανά όλο το σύμπαν –και πάει λέγοντας.

Είναι πολύ ευρύχωρα όλα και είναι μεγάλο λάθος να τα περιορίζουμε σε «ερμηνείες» είτε επιστημονικές, είτε φιλοσοφικές, είτε θεολογικές.  Δεν ξέρουμε απολύτως τίποτα ακόμη για όλο αυτό το μέγα μυστήριο, το ασύλληπτο θαύμα που ζούμε. Και ο καθένας από μας, ακούγοντας την ψυχή του πρωτ’ απ’ όλα, ακούει κι’ αυτόν τον μακρινό αλλά πολύ καλά αρθρωμένο ψίθυρο που του υποδεικνύει  με μεγάλη μακροθυμία το σύμπαν. Δεν ακούμε όλοι τον ίδιο ψίθυρο, γι’ αυτό εγώ δεν «αναπαύομαι»  σε έναν ναό Ινδουϊστικό, ή σε ένα τζαμί, ή μια εκκλησία Χριστιανική τεραστίων διαστάσεων με μεγάλες χορωδίες, εκκλησιαστικό όργανο ή gospels.

Εγώ αγαπώ το Βυζάντιο (ξέρω, ξέρω, ιστορικά έχετε πολλά ράμματα για τη γούνα του – αλλά και ποιος πολιτισμός δεν εξετράπη σε ακρότητες στις δύσκολες στιγμές του), το άγιον Όρος με όλα του τα σύγχρονα ελλείμματα, την Ιερά Μονή Ασωμάτων Πετράκη, τον άγιο Διονύση μου τον Αρεοπαγίτη (που όμως είναι όλο κάμερες τις Κυριακές και φώτα δυνατά και χορωδίες μεγάλες που με αποσπούν από την προσευχή) και, για να καταλήξω εκεί απ’ όπου άρχισα, τον άγιο Φίλιππο στο Θησείο και τον αγαπημένο μου φίλο και εφημέριο του Ναού, τον πατέρα Δημήτριο Μαρουλή, που μας μαζεύει δυό φορές τον μήνα σ’ αυτές τις αγρυπνίες και μας βοηθάει να ανασάνουμε βαθειά και να προσευχηθούμε συγκεντρωμένοι στον πυρήνα μας, τον πυρήνα της ύπαρξης μας που διψάει γι’ αυτές τις στιγμές και αντλεί από αυτές μεγάλη δύναμη, υγεία, κουράγιο και αντοχή για όλα τα άλλα.

Πάω λοιπόν. Και, ίσως, γυρίζοντας, προλάβω να προσθέσω δυό-τρείς γραμμές σαν υστερόγραφο.